The Lunatics | Dodelijke gladiolen

Beeld je even in: een kleine honderd paar ogen zijn verwachtingsvol op jou gericht, je wordt rijkelijk belicht door drie spots en je krijgt dertig seconden. Dertig seconden om grappig te zijn rond één woord. En het woord is. gladiolen. Slik.

Wouter Pouseele

De ronduit ongemakkelijke situatie kent een naam, we noemen het: improvisatietheater. De waaghalzen van dienst waren vorige donderdag het comedycollectief The Lunatics uit het Oost-Vlaamse Gent. De fijngebekte lieden zakten voor hun beproeving af naar de Minnepoort van het cultuurcentrum 30CC. The Lunatics noemen de hierboven geschetste situatie toepasselijk De Dodelijke Dertig. Konden zij bij hun Dodelijke Dertig rekenen op wilde juichkreten of eerder op een meewarrige blik van het publiek?

Het concept van zo'n improavond is eenvoudig: een geheel aan dolkomische scènes, volledig opgebouwd aan de hand van woorden, aangereikt door het publiek. De ceremoniemeester of mc begon met een "Goeieaaavond Leuueueueuven" en het spel ging van start.

Flamingo

De opwarmertjes verliepen vlot en de band met het publiek werd aangehaald. De mc vraagt naar gevoelens, beroepen, wensen en namen. We overlopen graag enkele van de knapste scènes die The Lunatics rond de woorden van het publiek maakten.

Een geile operazangeres die botst met haar haatdragende chocolatier. Een verliefde laborant die een rat transformeert tot een zowaar aantrekkelijke versie van La Esterella. Maar het kon nog moeilijker: Bart De Wever, een breinaald, God en Gorbatsjov samen op één verjaardagsfeestje. En helemaal gek is de teleshoppingaflevering over de nieuwe cd van het muzikale koppel Hypo en Fyso, vol treurige liedjes omdat Hypo vreemdging met een flamingo. Het publiek gaat uit de bol.

Gêne

Improvisatietheater speelt met, tussen en dankzij het publiek. Een wisselwerking waarbij het publiek haar gêne aan de kant schuift in ruil voor een stevige portie humor. Niets is echter zo delicaat als de juiste woorden zeggen op het juiste moment en met de juiste gelaatsuitdrukking. En dat allemaal nog eens zonder script of voorbereidingstijd.

De lachsalvo's en wilde juichkreten waren er, jazeker. Maar zoals in elke comedyshow van goed twee uren, ging er bij The Lunatics ook een en ander fout. In het begin van de avond smeekte de mc om wat meer woorden uit de achterste regionen van de zaal "of zitten daar de gehandicapten misschien?" Pijnlijk, want we hadden er inderdaad een echte rolstoelpatiënt gespot en voor de rest van de avond bleef het er hardnekkig stil. Na de pauze gingen The Lunatics eveneens over de schreef met een aangebrande Dodelijke Dertig rond een pedofiel en een proefbuisbaby. U kunt er zich ongetwijfeld wel iets bij voorstellen. Wij zaten vooral ongemakkelijk te kuchen en meewarrig voor ons uit te staren.

Door de band genomen was het optreden van The Lunatics geslaagd. Het gezelschap speelde sterk, ze hadden the guts en ze gaven zich volledig op het podium. Het publiek, dodelijk vermoeid na een verveelde werkdag, kikkerde helemaal op en stampvoette zelfs mee op het ritme van een liedje over het woord gladiolen.