Pac me dan als je kan!

Aandachtige studenten hebben het ongetwijfeld al opgemerkt. Op een aantal plaatsen in Leuven duiken stickers van het rode spookje uit het computerspel Pacman op. Niemand die weet waarom en speculatie steekt overal de kop op. We visten en vingen het vermoedelijke brein achter de spookjes, die anoniem zijn verhaal deed.

Frank Pietermaat

Pacman begint zijn verhaal met de betekenis achter het rode spookje. "Ik wou iets dat inherent contradictorisch was. Het moest tegelijk vrolijk zijn terwijl het op hetzelfde moment een geest afbeeldde. Ik vind het vooral leuk dat de spookjes het potentieel hebben om mensen te verwarren."

Zelf streeft Pacman geen politieke idealen na. Zijn werk is meer een kinderlijke actie waarmee hij de hele wereld wil aanspreken. "Ik wil de wereld niet veranderen, maar ze eerder verdwaasd achterlaten, zelfs op het punt van woede. Ik leef in een droom waar de publieke ruimte bezit is van iedereen. Waar jij en ik net als grote multinationals het recht hebben om zichzelf uit te drukken. Als niemand anders de publieke ruimte wil, waarom zou ik ze dan niet gebruiken? In Leuven hebben mijn spookjes tenminste de kans om eruit te springen."

De acties doen ietwat denken aan Banksy, de mysterieuze graffitikunstenaar van de Londense straten. Zelf ziet Pacman zich helemaal anders. "Mijn boodschap is subtieler. Ik wil verwarren en mensen zich vragen laten stellen. Mijn bedoeling is vooral dat men zich afvraagt waarom de stickers daar hangen."

In een hype of wat dan ook is Pacman helemaal niet geïnteresseerd. "Natuurlijk wil ik dat mijn werk opgemerkt wordt, maar het mag geen hype worden. Het motiveert mij ook om er meer te maken als ik alle gekke ideeën hoor over wat er achter mijn spookjes zit. Het doet mij gewoon zo hard lachen."

En dan is er natuurlijk nog de Leuvense politie. "Niet om cliché te klinken, maar wij houden niet zo van elkaar. Volgens mij hebben ze een perspectiefprobleem. Ik snap ook niet hoe de stadsdiensten meer moeite doen om mijn stickers te verwijderen terwijl ze ze daarna doodleuk op hun eigen busje kleven."