Babylons Interuniversitaire Literaire Prijs

Afgelopen maandag was het feest in de keet in de Centrale Bibliotheek: naar aloude traditie werd Babylons Interuniversitaire Literaire Prijs uitgereikt. De laureaten, leesfanaten en andere liefhebbers konden tussen de awards door genieten van enkele muzikaal en poëtisch verantwoorde intermezzo's.

Wim Dehaen

foto: Joachim Beckers

Bij wijze van inleiding wist het presentatieduo, dat ons de hele avond zou onderhouden, te melden dat de geplande inleidende spreker had geannuleerd. Dat gaf het dynamische duo meteen een excuus voor een publieke schreeuw om loonsverhoging. Bijzonder grappig was de bijtende, hopeloze toon van hun verzoek waardoor het werkelijk onduidelijk was in welke mate hun aankaarting van deze onrechtvaardigheid ernstig bedoeld was. Ook het publiek twijfelde of het moest lachen dan wel met gebalde vuist opstaan om de rechten van de kleine man te verdedigen.

Na het korte inleidende woordje werden we onderworpen aan de poëzie van Erik Spinoy. De sympathiek ogende heer las ons enkele reisgedichten voor, terwijl er in de achtergrond fotootjes van zijn wereldtochten op een scherm werden geprojecteerd.

Daarna werden de winnaars proza bekend gemaakt, maar de jury had eerst een belangrijke boodschap voor de aanwezigen. De jury oordeelde dat de inzendingen dit jaar van een betrekkelijk laag niveau waren, in het bijzonder in de poëzieafdeling. Gelukkig kon de jury naar eigen zeggen nog enkele gulden haarspelden uit die hooiberg der mediocriteit plukken.

Bijzonder leuk was dat de laureaten hun eigen meesterwerkjes aan het publiek mochten voordragen. Daardoor konden we zien welke tekstjes bij de jury in de smaak vielen en hoorden we hen in de toon die de auteurs zelf passend vonden.

Arty

Alvorens de laureaten in de afdeling poëzie werden aangekondigd werd er een cultureel verantwoorde adempauze ingelast, door Braakland/ZheBilding, de winnaars van tweejaarlijke cultuurprijs van de K.U.Leuven. De Braaklandjongens brachten een muzikale begeleiding van een strip van eigen makelij. Een lid van het publiek merkte op: "Gedateerde postrock combineren met een strip die niet speciaal tot de verbeelding spreekt is blijkbaar arty genoeg voor de K.U.Leuven om een zak met 15.000 euro uit hun kluis te halen." Harde woorden!

Daarna werden de winnaars van de categorie poëzie bekendgemaakt. Ook hier was het uiterst vermakelijk om te horen hoe de dichters hun eigen werk voordroegen aan het publiek. Een laureate die bij het opdragen via haar rollende "r" de geest van Kristien Hemmerechts evoceerde, sprong in het oog. Of dat een liefdesdronken ophemeling is of een kwetsend verwijt laten we in het midden.

Na de voordrachten eindelijk ambience in den barak: het gelegenheidstrio USO speelden voor ons een track van J.S. Bach. Dat hoogtepunt stond in schril contrast met de audiovisuele prijs, een bekroning voor een combinatie van woord, beeld en klank, die voor het eerst werd uitgereikt naast proza en poëzie. Dat is misschien de enige reden waarom het enigszins vergeeflijk was dat de technische ondersteuning te wensen over liet.

Van de afsluitende groep No Eggs Please kregen wij het niet warm, van de receptie achteraf evenmin.