Splinter | Kapitalisme is tof

In een opiniestuk in de vorige Veto konden we lezen hoe de kiesweken eigenlijk weinig met kiezen te maken hadden. Ondertussen is een week verstreken en zijn de laatste presidia aan bod gekomen. Ook nu weer lieten wij onze portefeuille thuis en genoten van eten en drank dat verdacht veel naar "gratis" smaakte.

In hoeverre is een kiesweek naast de kwestie? De bedoeling is nog steeds de ontplooiing van de kiesploeg en alles wat daar bij hoort. Dat programmapunten, functieverdeling en streefdoelen minder aan bod kwamen mag duidelijk wezen. Maar moeten we dan luid beginnen te roepen dat de kiesweken hun doel voorbijstreven en dat het kapitalisme suckt?

Tegenwoordig is het erg hip om het kapitalisme met een scheef oog te bekijken. Meer nog, we denken na over zijn immorele karaktertrekjes en zijn greep op onszelf. Maar is het de taak van presidia om zich daartegen af te zetten?

Elke kiesploeg ontplooit zich op zijn manier. Of nee; elke kiesploeg blijkt zich op dezelfde manier te ontplooien. Ze gooien feestjes en gadgets in de gezichten van medestudenten. Zo laten zij zien dat ze enerzijds de consumptiemaatschappij onder de knie hebben en anderzijds, ach nee, er is geen anderzijds. Ze bouwen met hun team, ze denken, plannen, organiseren. Ze nemen verantwoordelijkheden, komen in de spotlights en profileren zich als waren ze een toekomstig presidium. Bestaat daarvoor in deze tijd een betere weg dan die van de consumptie? Hun handen van het kapitalisme houden, dat zou pas naast de kwestie zijn. Dan zou de toekomstige cursusdienst pamfletten gaan drukken, maar andere functies kunnen zich niet meer gaan bewijzen. Het kapitalisme en zijn dochter, de consumptiemaatschappij, zijn ingebakken in ons studentenleven. De presidia volgen, spelen daar op in en ontplooien zich. Daarna stemmen wij erop. Andere mogelijkheden om ons, kinderen van de consumptie, te laten stemmen bestaan niet.

Romeinse rijk

De analogie met Caesar, preses van het voormalige Romeinse Rijk, kan hier tellen. Zoals hij z'n eerstejaars, het plebs, zoet hield, mag een voorbeeld heten. Nood aan intellectueel gezwam had zijn publiek niet. Nu ook niet. Ik verkies een gratis smoothie boven een bundeltje met de doelstellingen van team "Sneeuwwitje". Dat betekent niet dat zowel de Romeinen als het Leuvens studentenvolk geen intellectuele volkjes zijn. Na de kiesweken gaan we weer verder met de bestudering en vooral bekritisering van het kapitalisme. Tijdens de kiesweek kijken we gewoon even of team "Repelsteeltje" functioneert als een waardig presidium in deze tijden van consumptie. Helaas was dat laatste team een lolploeg. Alweer een pluspunt voor het achterliggende team dat dat idee had.

Nog een positief aspect van de kiesweken verdient het om in het licht gezet te worden: grotere kringen brachten half studerend Leuven bij elkaar, kleinere kringen minstens een achtste. Wederom werd duidelijk hoezeer wij met z'n allen samenhangen. Alle lof dus aan de toekomstige presidia die het kapitalisme snappen! Lof aan onze kapitalistische samenhang! Zonder wroeging schranste u Bicky's aan vijftig cent per uur en grabbelde u nog een gratis Nalu mee. Programmapunten werden er niet duidelijker door, maar team "Doornroosje", jullie zijn een waardig presidium, dat merk ik aan de gratis frieten.

Quinten Evens

Een Splinter is een opiniestuk dat een Vetomedewerker ten persoonlijken titel schrijft.