Carte Blanche (5) | Op schattentocht

In deze tweewekelijkse reeks krijgt een medewerker van Veto, schrijver of fotograaf, de kans om zelf op zoek te gaan naar interessante gebeurtenissen in Leuven. Deze week zette een van onze medewerkers de fabelachtige jacht op een schat in. Met behulp van zaklamp, gps-toestel en stevige wandelschoenen gingen wij tijdens werd een nachtelijke tocht op zoek naar glorie, eer en rijkdom ingezet.

Benjamin Boghaerts

Vroeger zochten mensen naar overvloedige weelderigheid met in één hand een rafelige kaart gevonden op een stoffige zolder en in de andere hand een roestige spade. Wij leven in 2011, en moeten dus alles met de lepel ingegoten krijgen. En er bij voorkeur hi-tech gadgets bij betrekken. Dat is exact wat we deden. Toen we even stopten met ons favoriete sociale medium te checken op onze flashy gizmo, bleek dat dat apparaatje een gps-functie had. Nu moesten we enkel nog een kaart vinden en dan was ons broodje gebakken!

Gulden tip

Een gulden tip leidde ons naar de raadselachtige activiteit geocaching. Het idee erachter is vrij simpel: iemand verstopt ergens een waterdichte doos, en gooit de coördinaten van de verbergplaats online. Andere mensen kunnen dan objecten in deze container plaatsen of eerder geplaatste voorwerpen vervangen door nieuwe voorwerpen, en een boodschapje achterlaten in een logboek dat in de container zit.

Een vluchtige blik op de kaart leerde ons dat Leuven bijna uiteenspat van de verborgen caches. Op een luttele 50 meter bleek er al eentje in onze buurt. De cache leek zich te bevinden op een plaats waar dagelijks honderden, zo niet duizenden studenten nietsvermoedend langswandelen. Hoe kon dat? Toen we een kwartier lang zonder succes in de buurt van de gegeven coördinaten rondwandelden, dachten we eerst dat we om de tuin waren geleid door vernuftige internetgrapjassen. Maar onze wanhoop was prematuur: na het uitgebreid betasten van alle objecten in de buurt, troffen we een ingenieuze verbergplaats aan. We konden enkel onze namen noteren, en zochten exotischere oorden op. We staken de Leuvense ring over.

Na een deugddoende wandeling belandden we uiteindelijk op een parking waar toekomstige parkeerders de vreemdste handelingen uitvoerden. We lieten ons echter niet afleiden door vreemde autolichtsignalen en would—be tippelaars, want we waren hier met een missie. Op het erg kale parkeerdomein waren weinig voorwerpen te bespeuren, maar toch dachten we weer dat we in de aap gelogeerd waren.

Toen we in de grond een mysterieuze opening aantroffen, dachten we prijs te hebben. De schatten in deze buis bestonden uit een leeg verroest blikje, en een glazen potje, dat met watten gevuld bleek te zijn. Na overleg zagen we in dat dit geen schatkamer, maar gewoon een ordinair afvalgat was. Na nog vele valse alarmen, veroorzaakt door zwerfafval, viel ons een ongewoon detail op. De verstopper was uitermate doortrapt en geraffineerd te werk gegaan. Maar het belangrijkste: we hadden een bakje gevonden, tjokvol geheimen!

Classical Gas

Na het openen vonden we diverse spullen die waren achtergelaten door eerdere mystery hunters. We troffen verschillende speelgoedfiguurtjes, honderden boodschappen, en allerlei andere willekeurige objecten aan. Zelf lieten we enkele glowsticks en een novelty-dollarbiljet achter, waardoor we het recht verwierven om zelf ook een schat op te eisen. En die prijs was alle moeite waard: een diamanten mini-ukulele die perfect bespeelbaar bleek. We speelden daarop “Classical Gas” en doken daarna tevreden ons warme bedje in.