Artefact | Ansatz Der Maschine Zaterdag was het een fijne muzikale avond in het STUK. Eindelijk konden we wonderboy Nils Frahm eens op zijn piano zien tokkelen. Ook de Belgische formatie Ansatz Der Maschine verwende onze oren met hun bijzondere geluid. Voorafgaand aan het optreden hadden we een babbel met Mathijs Bertel, de drijvende kracht achter het project. Wim Dehaen Veto: Jullie nieuwe cd HEAT kan gerust een serieuze koerswijziging genoemd worden. Mathijs: «Ja, het is een volledig ander verhaal, denk ik. Ik had zin om eens iets in-your-face te doen, iets expliciet, na twee platen met instrumentele elektronica vind ik dat nog altijd heel tof. Ik denk dat ik daar wel naar zal terugkeren, maar ik wou niet alleen dat zijn. Ik wilde niet dat de mensen mij alleen kenden op die manier. Ik wou een verhaal vertellen.» «Met instrumentele muziek is het makkelijker om weinig boodschap mee te geven in de muziek. Ik vind dat het tegenwoordig, zeker in Vlaanderen, redelijk weinig gebeurt dat er een expliciete boodschap in de muziek zit. Dat was een beetje een drijfveer om het te doen.» Veto: Je schreef de teksten zelf? Mathijs: «Ja, behalve eentje die Renee, de nieuwe zangeres, geschreven heeft. Waar ik vroeger bijvoorbeeld een blazermelodietje schreef, schrijf ik nu een vocaal melodietje. Die melodie zelf schrijven is niet zodanig moeilijk, maar het is wel zo dat de tekst pas echt helemaal op het laatste moment bij het maken van het nummer komt. Ik zing eerst gewoon de melodie tot dat ik heel het arrangement gemaakt heb, en pas dan komt de tekst erop.» Veto: Het is dus veeleer op basis van de muziek dat de teksten worden geschreven? Mathijs: «Meestal ken ik de sfeer van het nummer wel redelijk vroeg, zelfs als ik een week aan een nummer aan het schrijven ben. Nu ja, ik schrijf meestal wel drie of vier maanden aan een nummer, best lang. Ik weet dus wel al waar het over zal gaan, maar de effectieve uitwerking van de tekst komt effectief pas op het laatst. Dan moet het arrangement wel echt in orde zijn. Dat is nog altijd mijn core business. Ik wou wel een meer toegankelijke plaat maken, maar ik wou niet dat de elektronica volledig zou verdwijnen.» Veto: Is de evolutie van jullie geluid voor een deel het gevolg van de veelkoppige liveband die jullie geleidelijk aan uitbouwden? Mathijs: «Ja, zeker ook. Je raakt meer en meer op elkaar ingespeeld en je begint meer en meer elkaars sterke en zwakke kanten te kennen. Ik luister veel naar klassieke muziek en dat probeer ik er in te steken. Daarom kan ik niet anders dan met akoestische instrumenten werken. Maar ik vind die clash wel tof.» Veto: Ansatz Der Maschine speelde in het voorprogramma van zeer uiteenlopende acts. Ook vanavond, met de rustige pianoklanken van Nils Frahm. Mathijs: «Ik vind het best cool dat we zowel op het KlaraFestival kunnen spelen als op de Gentse Feesten in de Kinky Star. Er zijn altijd wel mensen die het fijn vinden. Dat is eigenlijk wel onze opzet. De drempel is laag genoeg om toch muziek te maken die in meer omgevingen werkt. In een meer intellectuele omgeving werkt het, maar gewoon in een café zijn mensen ook mee.» Veto: Jullie spelen ook veel voorprogramma’s. Mathijs: «Ik vind dat echt een ideale dekmantel! Je bereikt altijd wel de juiste mensen. Ze komen niet voor het voorprogramma en zijn dikwijls verrast omdat ze niet echt verwachten wat ze gaan zien. En zonder de zware druk van de hoofdact te moeten zijn.» Veto: Jullie hebben een zeer eigenwijs, herkenbaar geluid. Mathijs: «Sowieso vind ik dat het episch moet zijn. Hoewel het vaak instrumentaal is, moet er een heel verhaal achterzitten. Dat epische is wel de rode draad van mij, om het even welke stijl of welk genre de uitwerking is. Dat kan met een volledige Squarepusher- en Aphex Twinachtige breakcoreplaat zijn, of gewoon met klassieke muziek. De centrale idee is dat hetzelfde oergevoel daar kan inzitten, en dat je dat er moet uithalen. De rest is spielerei.» Veto: Wat brengt de toekomst voor Ansatz Der Maschine? Mathijs: «Of ik ambitie heb om zwaar door te breken? Dat interesseert me niks, zolang ik op de juiste plekken kan spelen en mensen kan bereiken die er effectief voor onze muziek staan. In België zijn er veel clubs die een goede technische omkadering hebben. Hier ben je als muzikant heel verwend. Ik vind het leuk dat we met deze set nu al heel veel kunnen spelen, omdat het live een heel ander verhaal is dan op plaat. Het is veel harder en we gebruiken zelfontworpen visuals. Er is veel tijd ingekropen en ik hoop dat we er genoeg kunnen uithalen voor de tijd die we er hebben ingestoken. Maar zoals het nu loopt ben ik een tevreden mens.»