Cinetopia | Nostalgische ode aan de cinemaHet is een trieste wereld waar aan de ene kant van de straat de platenzaken op de fles gaan en aan de andere kant de kleine filmzaaltjes de deuren sluiten. Gelukkig hebben we nog Cinema ZED, die ons meteen een bijhorende reeks over vervlogen cinemadagen presenteert onder de noemer Cinetopia.Wim DehaenDe reeks, die vorige week in de zalen was, is verbonden met de indrukwekkende affichetentoonstelling in OPEK waar u elders in dit krantje meer over kunt lezen. En ook bij deze filmvertoningen kon een nostalgisch traantje weggepinkt worden. Wij gingen een kijkje nemen bij Cinema Paradiso en La Vida Útil.FilmvirusOnze therapeut zegt tegen ons dat we altijd maar projecteren. Wie ook projecteert, is het hoofdpersonage in de aandoenlijke film Cinema Paradiso. In de Italiaanse klassieker zoomen we in op een jongen die dankzij een bevriende cinemaprojectionist geleidelijk aan het filmvirus te pakken krijgt. Het bewegende beeld kan het knaapje mateloos boeien, en hij charmeert projecteur en vaderfiguur Alfredo met zijn intense jeugdige fascinatie voor de techniek.De film uit 1988 maakte op het oppervlak een melige, zelfs kleffe indruk, maar op het einde van de rit waren we toch best onder de indruk. Mogelijk was dat door de overtuigende acteerprestaties en het oprecht aandoende verhaal. Of mogelijk was het het krachtige muzikale thema van componist Ennio Morricone hetgene dat ons over de streep trok. Wij waren niet de enige mensen die het een tof filmpje vonden: de film won de Oscar voor beste buitenlandse film én de speciale juryprijs op het festival van Cannes.RetrogevoelEn met La Vida Útil werden we helemaal naar een ander tijdperk gekatapulteerd. Hoewel de film pas in 2010 uitgebracht is, was het bewuste retrogevoel van de zwart-witfilm meer dan doeltreffend. De film gaat over Jòrge, die in een klein filmzaaltje in Uruguay de zaakjes regelt. Het loopt niet zo goed met die zaak, en hoe Jorge daarmee omgaat wordt smaakvol in beeld gebracht door Federico Veiroj. Die man speelt ook een subtiel spel met filmtaal, en het is interessant hoe hij soms de vintage illusie doorbreekt, bijvoorbeeld door de abrupte interventie van de modern klinkende soundtrack. Zelden hebben we een meer verfrissende Zuid-Amerikaanse film gezien!KluchtTussen de langspeelfilms door konden we ook genieten van enkele kortere films. In de belegen klucht Cinema Pests zien we verschillende ergernissen van de modale cinemaganger cartoonesk uitvergroot worden. Het was grappig, want er waren mensen in de zaal tijdens de film aan het praten. Toen het filmpje tot fysiek geweld opriep tegen de overlastveroorzakers, was het vooruitzicht van een nachtje in de cel het enige dat ons van actie weerhield.Ook zagen we een documentaire over een antieke cinemazaal die ergens gesloten was. Bij momenten was dit verhaal ontroerend, maar toen de clowns van de Nieuwe Snaar in de documentaire opdoken, stopte onze gevoelige snaar echter met trillen. En toen Will Ferdy opdook, waren het onze lachbanden die wild vibreerden.
