Splinter

Pieter Haeck

Sire, zijn er nog voorzitters? Het lijkt van niet. Na 270 minuten beraadslaging stemde de AV van de studentenraad LOKO afgelopen vrijdag de enige voorzitterskandidaat genadeloos weg. Geen voorzitter, harde woorden over en weer en wederom dikke crisis in het LOKO-huishouden. Niets nieuws onder de zon.

Maar hé, AV, waarom maken jullie niet van de nood een deugd en maken jullie eens structureel schoon schip? Een hervorming van de functie van voorzitter is al een eerste goede stap. Van een voorzitter verwachten jullie nu dat hij zowel een supervertegenwoordiger, een charismatisch aanspreekpunt als een leider van een team is. Dat is klinkklare nonsens. Stop daarmee. Dat slaat op niets. Dat kun je niet van één persoon verwachten.

De mogelijkheden om de functie van voorzitter te hervormen zijn legio. Ze werden op de vorige AV al in de marge aangehaald door een bepaalde kring, maar werden toen schamper weggelachen. Maar dat schamper gelach vond plaats voor de pijnlijk nipte stemming (één stem te kort), de genante stilte bij de uitslag en de voelbare paniek in de wandelgangen.

Je zou bijvoorbeeld de functie van voorzitter en ondervoorzitter kunnen behouden voor het vertegenwoordigingswerk, maar iemand anders in charge plaatsen van het meer praktische werk. Een upgrade van de kricofunctie? Op die manier trek je voorzitterskandidaten aan die sterk zijn in vertegenwoordigen en tegelijk ook een charismatisch aanspreekpunt zijn. Anderen kunnen dan totaal los gehen op het gebied van activiteiten en de praktische shit.

Nog een andere constructie. Je geeft alle macht inzake de onderwijs- en sociale dossiers aan je deelbureauvoorzitters. Zij rapporteren aan de voorzitter, die de meningen overkoepelt in een “visie” en zich volledig toelegt op vertegenwoordiging in de hogere organen. De ondervoorzitter kan zich dan volledig toeleggen op het praktische gedeelte, het contact met de kringen en de opvolging van de interne structuren. Een indeling die je trouwens ter dege voorbereidt op de structuren na de integratie.

Ik hoor u al bij de helft van mijn voorstellen denken: “Mèèh. Ik ben toch niet helemaal overtuigd.” Het spreekt voor zich dat er hier en daar vast nog iets tegen in te brengen valt. Mijn punt is eerder, beste AV, dat u maar eens goed zou moeten overwegen om die discussie überhaupt te voeren.

Een Splinter is een opiniestuk dat de schrijver ten persoonlijken titel schrijft.