KULeugen

Op de recente Algemene Vergadering van LOKO viel het op dat de vers verkozen voorzitter van volgend jaar, Dennis De Zeerover, liever naar zijn iPod luisterde dan de discussies te volgen. Wie gelooft die mensen nog?

“Ik vind Luc Tuymans wel tof omdat die zo strak is.”
De nieuwe coördinator cultuur van LOKO.

“Ze staat open voor alles op de meest zotte manieren.”
Een preses over de nieuwe coördinator cultuur van LOKO.

“Als je serieus genomen wilt worden, moet je je ook serieus gedragen”
Pascal Smetdt

De Leuvense studentenraad LOKO pleit voortaan om gefrituurde zetmeelcomponenten (a.k.a. frieten) betalend te maken. Op hun to-do-list, die onlangs is uitgelekt, staan nog een aantal andere maatregelen om geld binnen te rijven voor LOKOmotion, te dure recepties en strandstoelen:
De doorgang door het Pauscollege wordt voortaan een tolweg: vijf euro per doorkomst.*** Een toeslag op mondelinge examens komt er pas in het academiejaar 2013-2014. **** Water, zout, mayonaise, zitplaatsen, afruimen, een plateau, vriendelijke bediening en het wc-bezoek in Alma kosten u voortaan een tiental euro.
Andere maatregelen zorgen er dan weer voor dat bepaalde grote kosten binnen de perken gehouden worden. Zo zijn er de gratis taxipas, gratis bierpas, gratis Trentepas en de gratis individuele thesisbegeleiding (sponsored by Vandenbossche F. Projects).

Dat rector Pieter De Somer vijfentwintig jaar gelden overleed betekent voor kunstminnend Leuven ook dat zijn beeld tegenover de aula die zijn naam draagt gepimpt is. In dit geval betekent gepimpt dat het beeld voorzien is van een tweede component. Dit extra onderdeel verheft de industriële look van het originele beeld naar het volgende niveau. Het werk van beeldhouwster Margreet Kerneels heet een deconstructivistische kritiek te zijn op het postmoderne vooruitgangsdenken.

Beste mijnheer Newman,
Lieve Randy,

In Bird van Clint Eastwood vraagt een meisje: “To play like Bird you got to eat like Bird?” aan Charlie Parker. Het meisje is niet mooi maar ze heeft iets. Hetzelfde kan gezegd worden over uw liedjes. Het zijn bestofte parels, zilveren bekers met een bluts te veel. Ik ben Geert Simonis en om te schrijven zoals ik moet een mens zeker niet eten zoals ik. Ik zag gisterdag uw optreden in de Ancienne Belgique in Brussel. Het laatste dat ik at voor ik in Leuven op de trein stapte was een muffe sandwich die net iets te lang aan het beduimelen was in mijn rugzak. Ik ben blij dat ik er geen buikloop van heb gekregen.

Een vriend van me die dweept met all things funk begon direct over uw soundtrack voor Toy Story toen ik uw naam liet vallen. Tijdens het optreden speelde u You’ve Got A Friend In Me en vertelde over het verdoken homoseksuele motief in de film. Een andere vriend van me is een rechtse intellectueel en barst geregeld los in uw Rednecks. U speelde het en ik moest mij heel hard inhouden om niet mee te zingen. Ik ben nochtans rechts noch intellectueel. Een radiokennis van me heeft uw regel “I’m looking at the river but I’m thinking of the sea” uit In Germany Before The War op Facebook staan als favoriete citaat. In de Humo van deze week verkondigt die radiokennis doodleuk dat Facebook de VTM van het internet is geworden. U kent VTM niet maar u zou daar een lied over kunnen schrijven dat niet mooi is maar wel iets heeft.

In diezelfde Humo verkondigt Paul Michiels: “Ik kijk alleen naar vrouwen die het met elkaar doen (…), twee sexy dames die elkaar op de juiste manier verwennen.” Hoe kan ik hem tegenspreken? Polle Pap wandelde vlak na mij de AB binnen. U was net bezig met uw eerste lied, It’s Money That I Love. U noemde het achteraf een spiritual. Hoe kan ik u tegenspreken? Ik heb u destijds leren kennen in Humo, Randy. Een interview door Serge Simonart zeven jaar geleden of zo. Hij omschreef u als een kleine dikke man met een grote gevaarlijke hartaanval in het vooruitzicht. Ik vermoed dat u sindsdien bent afgevallen. U zag er gisteren best goed uit. Misschien heeft Serge Simonart destijds tegen mij gelogen. Frank Vander linden drukte me twee weken geleden op het hart mij niets door Serge Simonart te laten wijsmaken. Ook Frank Vander linden was gisteren op uw concert in de AB. Ik zeg niet dat er een verband is maar er lijkt een verband te zijn.

Na het lezen van dat interview zeven jaar geleden kocht ik Lonely At The Top: The Best Of Randy Newman, een basic compilatie in een spuuglelijke hoes. In de Free Record Shop op het De Brouckèreplein in Brussel was dat. Die Free Records Shop is al lang verhuisd. Dat gebouw is al lang gesloopt. Die grond is al lang terug volgebouwd. Ik zette uw lied Short People geregeld op om mijn toenmalige lief te pesten. Ze was niet groot maar ze had iets. Ik ga u twee gunsten vragen, mijnheer Newman. U gaat geen van de twee inwilligen maar dat is niet erg. Wilt u als een vrouw mij ooit zo ver krijgt haar te huwen Love Story (You And Me) komen spelen op het feest in een vervallen parochiezaal? Wilt u wanneer ik het verkloot zal hebben I Miss You en Guilty komen spelen in de kroeg waar ik vergetelheid zal zoeken en alcohol zal vinden? Ik ga deze brief nooit versturen, Randy. U gaat nooit de enveloppe openen. U gaat zich nooit afvragen welke taal dit is. Dat is niet mooi maar dat heeft iets.

Voor eeuwig en drie dagen de uwe,

Geert Simonis

U liegt! No I do not: Marc Waer is voorstander van de ‘manbag’ en god damn proud of it. Hij mag dan wel beleidsmatig voorstander zijn van het ingenieuze (kuch) rugzaksysteem als het op studiepunten aankomt,maar om zijn geloofwaardigheid op modevlak te behouden – denk Waer met een laaghangende Eastpak rugzak (wég credibility) – kiest Waer graag voor een stijlvolle variant: de handtas.

Toegegeven, een man die kiest voor een tas vinden wij verdacht. Misschien maakt het deel uit van het diversiteitsbeleid aan de K.U.Leuven? Who knows. Goed geprobeerd, maar verbergen die handel,… tenzij dit een voorsmaakje is van wat Trinny and Susannah met onze universiteitsstad van plan zijn? In dat geval: Run Forrest, run!

Het verhaal van vandaag speelt zich af bijna honderdvijftig jaar geleden in het Wilde Westen. Net buiten een klein dorpje ligt een kleine ranch bestierd door een oud echtpaar. Hun kinderen hebben het nest reeds verlaten en ze zijn gelukkig. Als de man overlijdt, komt de vrouw voor een dilemma te staan. Ze kan de ranch niet alleen aan maar ze wil het land ook niet verkopen. Dus zet ze een annonce voor een stalknecht in de plaatselijke krant. Er komen twee kandidaten op af: een Indiaan en een homo. Na lang nadenken kiest de vrouw de homo als stalknecht. De eerste dag zegt ze hem duidelijk: “Ik wil niet weten wat je in je vrije tijd doet maar hier op de ranch moet hard gewerkt worden.” “Geen probleem,” zegt de homo. De eerste week werkt hij keihard. De tweede week woensdag komt hij bij de vrouw en vraagt of hij het weekend vrij krijgt om op stap te gaan. “Geen probleem,” zegt de vrouw, “zolang je zondag om middernacht terug bent.” De homo gaat akkoord en vertrekt vrijdagavond naar het dorp. Het wordt zondagavond middernacht en de homo is nog niet terug thuis. Half een, kwart voor twee, half drie en de homo is nog steeds niet terug thuis. Uiteindelijk waggelt hij om kwart voor drie straalbezopen binnen om te ontdekken dat de oude vrouw op hem aan het wachten is in de schommelstoel, een karabijn in haar hand. “Waar heb je gezeten?” vraagt ze. “In de saloon,” luidt het antwoord. “Doe mijn jurk uit,” beveelt ze en de homo doet de jurk van de oude vrouw uit. “Doe mijn laarzen uit,” beveelt ze en de homo doet de laarzen van de oude vrouw uit. “Doe mijn corset uit,” beveelt ze en de homo doet het corset van de oude vrouw uit. “Doe mijn onderbroek uit,” beveelt ze en de homo doet de onderbroek van de oude vrouw uit. Waarop de oude vrouw diep adem haalt en dreigend zegt: “Als ik nog één keer merk dat je uitgaat in mijn kleren, dan zwaait er wat.”

Uittredend premier Yves ‘La Marseillaise’ Leterme (CD&V) zag de aswolk al hangen. Een val van zijn regering betekent onvermijdelijk ook loonverlies. Five-minutes-Yves moet eens naar zijn rekeningsaldo hebben gekeken, want sinds kort waagt hij zich ook aan copywriten. Dat ondervonden ook de lezers van ‘Kiesmagazine’, het kiesmagazine van het Ekonomika-presidium to-be. De job is hem op het lijf geschreven: de man weet zich vloeiend uit te drukken in verschillende talen en uiteindelijk draait het in die sector meer om juistheid dan om inhoud. Wel opvallend is dat hij – op de valreep – nog gebruik maakt van zijn premierschap als gezagsargument.

Eén ding staat vast, deze tekst zal hij in de toekomst niet snel meer kunnen hergebruiken. Leest u even mee?
Intimi van Leterme halen alvast opgelucht adem. Wanneer hij binnenkort premier-af is, moet hij weer zelf zijn Blackberryfactuur betalen. “Onzen Yves is veel attenter als hij niet zo veel met zijn mobiele telefoon bezig is. Nog steeds vervloeken wij de dag dat hij op tv live en in volle prime time zijn gsm-nummer bekend maakte.” Meer uitleg kan u als vanouds bekomen op het nummer 0477 26 50 58.