Rector V. zat alleen te eten. Er stond een schaaltje met kaasblokjes voor zijn neus, die hij tevergeefs op een houten tandenstoker probeerde te prikken. Hij zuchtte en keek rond. Wat waren die zondagen toch rustig! Hoe hield hij ervan om zondagochtend in zijn stulpje in het Begijnhof op zijn gemak kaasblokjes te prikken. En daar niet in te slagen.
Maar de rust was nooit van lange duur. Een schelle vrouwenstem brak de stilte: “V, telefoon, ’t is voor u. De pers!� “Zegt maar dat ze morgen terugbellen,� had V. zo graag willen zeggen, maar hij mompelde alleen maar treurig: “Allez, ‘t is goed. Ik kom eraan.� Hij schoof het kaasschaaltje van zich weg, kromde zijn rug en nam de tafel vast om overeind te komen. Terwijl hij naar het telefoontoestel schuifelde, keek hij nog even in de spiegel om zijn haar goed te leggen en een drupje speeksel van zijn kin te vagen. Al was het maar een telefoongesprek, zijn moeder had hem vroeger geleerd er altijd verzorgd uit te zien, dat hadden de mensen graag. V. nam de hoorn over en piepte “Goedemorgen, met V. Wat kan ik voor u doen?� “V, Peter Dezapper hier van De Danstaard. Ik heb gehoord dat ge straks naar de mis gaat met Jeanne Dewolf en ik mis nog een halve pagina voor de maandageditie. Kan ik langskomen met een fotograaf?� Rector V. krabte zich aan de ongeschoren kin, hij zag die hele rustige zondag in één klap tussen zijn trillende vingers wegglippen. Hij was inderdaad van plan geweest om met Zuster Jeanne Dewolf naar de eucharistieviering te gaan, gewoon met z’n tweetjes. Dewolf ontfermde zich al over kindslaafjes in India, dus kon zo’n V. er op een zondagmorgen wel bij. “Tja, Dezapper, als het echt moet, dan moogt ge wel even langskomen.� “Perfect, we staan trouwens al voor de deur!,� riep de journalist en terwijl V. de hoorn nog in de hand had, ging de bel. Dezapper stond inderdaad in de deuropening en hield een slinks kijkende Jeanne Dewolf bij de hand. “Kom, we zijn weg.�
De drie gingen op V.-tempo naar de Sint-Jan-de-Loperkerk, gevolgd door een fotograaf. Eenmaal in de kerk bood V. Dewolf hoffelijk een stoel aan en ging er zelf met gekruiste benen naast zitten. Omdat de mis nog niet begonnen was, vertelde V. tegen de zuster op zachte toon over zijn heldendaden in het Vaticaan. Hij was godbetert tegen de Paus ingegaan, hij als katholieke rector! Daar had Penedictus niet van terug gehad. Dewolf was weinig onder de indruk maar wel beleefd genoeg om hem niet te onderbreken. Tot V. zozeer in zijn betoog en vooral fantasie opging dat hij met hand en tand begon uit te leggen hoe hij zo koppig was geweest als Moeder Theresa en weerspannig als Maarten Luther om de vrijheid van het wetenschappelijk onderzoek te bepleiten. Jammer genoeg werd hij, vergetend waar hij was, hoe langer hoe meer ook handtastelijk als Gam Sooris. V. legde in het vuur van zijn betoog zijn hand op Dewolfs schoot, nam haar vingers vast, tikte haar tegen het voorhoofd en bereikte een hoogtepunt toen hij een impressie gaf van de audiëntie die de paus bij hem had gekregen: hij knielde voor haar neer, nam haar hand vast en kuste haar knieën met vochtige lippen. Dat was de spreekwoordelijke én letterlijke druppel voor Zuster Dewolf. “Ik zal nog eens de pers meenemen voor u, V. Legt het nu zelf maar uit!� Verbouwereerd bleef V. achter, en met het geluid van wegsnellende mocassins op de achtergrond zag hij plots de fotograaf en Dezapper van De Danstaard staan, allebei stevig grijnzend. Hun pagina was gevuld met sappige foto’s, ze konden terug naar huis.
V. zette zich op de kerkstoel en maakte samen met de priester, die de mis opende, uit automatisme een kruisteken. Hij kon het gebruiken.
Paul-Henri Giraud
(over Annemie Peeters) “Ik heb er ook geen benul van wat de VRT zou kunnen zien in iemand die zich journaliste noemt, maar eerder een huisvrouw in wonderland lijkt te zijn.�
Frederiek Vermeulen, voorzitter Leuvense Overkoepelende Studentenorganisatie op zijn weblog
DISCLAIMER: De standpunten hier verkondigd kunnen hoogstens hun auteur persoonlijk binden en geen enkele organisatie.
Vorige zaterdag stond de Duiste cultgroep Kraftwerk op de affiche van I Love Techno in Gent. Deze vier mannen zijn net als ik wat ouder en hebben een voorliefde voor alles wat te maken heeft met techniek en tactiek als belangrijke peilers om het prestatieniveau zo hoog mogelijk te brengen. Ikzelf pas dat toe op mijn visie over volleybal. Daartoe heb ik een model gekopieerd van een andere Duitser, Carl, om het trainingsproces en de inwerkende elementen van het volleybal te situeren. Eerst moet je de trainingsdoelen vastleggen, dan de planning uitwerken om ten slotte de trainingsmiddelen vast te leggen, net zoals Kraftwerk eigenlijk doet in hun nummers. Zij zijn trouwens ook thuis in de sport. Dat merk je op hun plaat ‘Tour de France’. Ik weet dat allemaal, maar ja, ik kom dan ook van de sport.
Wekelijks plukt Mart Buekers, Voorzitter van de Commisie Cultuur van de K.U.Leuven, een ontroerende, culturele gebeurtenis uit de media.
Het syndicaat roept haar leden op om een troostend gebaar te stellen ten aanzien van Mia Vanderstichelen van de personeelsadministratie, in de vorm van het ondertekenen van de voorziene wenskaart. Mia liep twee weken terug een tendinitis aan de wijsvinger op nadat ze in een korte tijdspanne tientallen keren het nummer van het rectoraat moest vormen, waar zoals gewoonlijk niet werd opgenomen. Door dit spijtige werkongeval zal Mia nog enkele weken in ziekteverlof zijn. Naar aanleiding van het incident werd binnen het syndicaat een speciale taskforce MIA opgericht die zal ijveren voor de aanschaf van nieuwe telefoontoestellen mét een toets voor nummerherhaling teneinde verdere telefoniegerelateerde verwondingen in de toekomst te voorkomen.
Hoeveel pixels heb je nodig om alle grijstinten in het haar van rector Vervenne op papier tot hun volste recht te laten komen?
‘Nooitgedacht’ is niet alleen de kleurrijke naam van een Zuid-Afrikaans wijngebied én een, eveneens Zuid-Afrikaans, paardenras. ‘Nooitgedacht’ is ook een rubriek waarin wekelijks een bedrieglijke vraag wordt geopperd, die door brede en intense gesprekken onverwachte antwoorden kan aanreiken.
Marc vraagt aan zijn moeder: “Wanneer ben ik geboren?� Waarop zijn moeder zegt: “Op 16 april.� Marc denkt diep na en roept: “Hé, dat is op mijn verjaardag!�
Hahahahahahahahahahahahaha!
Rik Torfs is niet vies van een goede grap met een kwinkslag. Dit is zijn toogmop van de week!
“Wij zijn een holistische organisatie. Zoek dat maar eens op in uw woordenboek.�
Een Acco-directeur op de algemene vergadering van LOKO, duidelijk niet onder de indruk van de intellectuele capaciteiten van de studentenvertegenwoordigers.
1 In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God. 2 Dit was in den beginne bij God. 3 En de mens bediende zich van het Woord zoals een herder zich van zijn stok bedient, en hij leefde goed en eenvoudig. 4 Maar toen schiep God syntaxis en morfologie en Hij zond ze neer naar de mens die Hij naar Zijn beeld en gelijkenis geschapen had. 5 En de mens raakte het noorden kwijt, en het oosten en het westen. En ook het zuiden. 6 En van in den beginne was het einde zoek.
Johannes 1:1-6 (Statenvertaling), zorgvuldig geselecteerd door uw Rector.
Rector V. zat onbezwaard en afwezig aan zijn gele fluostift te sabbelen, toen Martini Buikers — zonder kloppen — zijn kantoor binnenviel. “Klopperdeklop,� klonk het vanuit de deuropening. V. schrok zich een ongeluk en het had weinig gescheeld, of zijn voorhoofd had eruit gezien als een kindertekening waar buiten de lijntjes was gekleurd. “En dat kan toch niet,� bedacht V. hardop. “Neen, inderdaad,� repliceerde Buikers, die meteen in de gaten had dat zijn overste en hijzelf opnieuw op dezelfde golflengte zaten: Q-music. Men noemde hen immers niet alleen omwille van hun gelijkende voorhoofd het ‘olijke duo’: Deckers en Ornelis.
Buikers kwam echter niet keuvelen over ingekleurde voorhoofden. “Ik kan al weken de slaap niet vatten en eindelijk weet ik waarom. Sinds ik voorzitter van de Commissie Cultuur ben geworden heb ik nog geen enkele kans gekregen om decadent veel centen in één keer uit te geven!â€? Dat gepieker van Buikers kwam niet als een verrassing voor V. Martini zag er inderdaad al een hele poos niet al te fris uit. Bovendien had hij tijdens zijn eerste jaar aan de top van deze katholieke – en aldus erg culturele – instelling al vele malen projecten ingediend die telkens opnieuw door zijn entourage gekelderd werden.
“De volleyballers hebben nieuwe netten nodig, de hockeyploeg speelt al twee seizoenen met te hard gebakken biefstukken van de Alma en ik wil roze snorkels voor de diepzeeduikers. Maar neen, dat mogen we weer niet sponsoren!â€? V. zette zich recht, likte een druppel speeksel van zijn onderlip en deed een nieuwe poging om Buikers uit te leggen dat de cultuurportefeuille niet mag worden aangewend voor recreatieve doeleinden. Deze sputterde echter tegen, waardoor de kern van V.’s rede – “in de culturele kringen spreken we niet over sponsoring, maar over subsidiëring, Martiniâ€? – opnieuw in de kamers van zijn voorhoofd bleef opgesloten. “Ik word altijd opgezadeld met futiliteiten, zoals leningen aan KAPOT of het kunstmatig laag houden van sponsoring voor studenten! Ik wil een wapenfeit! Ik wil een kunstwerk kopen!â€? Om dat laatste te sloeg Buikers hard met zijn vuist op het bureau. V.’s elleboog schoof uit, hij verloor alle steun en zijn kin belandde onzalig op de paperassen die voor hem lagen. Buikers zag er niets van: hij droomde, met de armen op de benen steunend, het hoofd schuddend naar beneden gericht, van zijn Grote Beleidsdaad, zijn Belangrijke Aankoop van kunst met de grote ‘K’, Kunst, dus.
In rectorale kringen werd al langer gekonkelfoesd over een mogelijke ‘opdracht’ voor Martini, maar nu was die hunker plots wel héél definitief, vond V. ‘Het nachtcafé’ van Van Gogh had hem altijd aangestaan, maar nu al de helft van het cultuurfonds in oktober uitgeven, vond hij er toch wat over. “Westerlinck heeft een echte Spillemans laten schilderen, ik wil een Pluk Tuinmans,� schalde Buikers en boog zich over V. Die wist het nu wel zeker: Martini was niet enkel slaapdronken, hij had eveneens zijn voornaam naar binnen gekapt. “Tijd om aan onze nieuwjaarsvoornemens te werken, Pinge,� mompelde V. in de parlofoon. “De eerste rector in functie op doek, dat lijkt me wel wat.�
Paul-Henri Giraud
1. Little Eva – Locomotion
2. Kylie Minogue – Locomotion
3. Atomic Kitten – Locomotion
Rector Vervenne stuurt ons elke week zijn top 3 door!