KULeugen

‘’Deze week vieren we de week van de bibliotheek. Ik draag vooral poëzie een warm hart van Mart toe, want deze vorm van cultuur verdwijnt al te vaak in de vergetelheid. Ik heb vooral iets met het spelelement in de poëzie. Misschien heeft dat wel te maken met mijn fascinatie voor volleybal, een sport waar ‘spelen’ absoluut centraal staat. Een gedicht is voor mij een aparte manier om dat wat ik ervaren heb, over te brengen. Mijn inspiratie hangt trouwens samen met de volleybaluitslagen: nu eens schrijf ik echt veel, dan weer heel weinig, maar ja, ik kom dan ook van de sport.�

Wekelijks plukt Mart Buekers, Voorzitter van de Commisie Cultuur van de K.U.Leuven, een ontroerende, culturele gebeurtenis uit de media.

12 En de koning Salomo gaf de koningin van Scheba al haar behagen, wat zij begeerde, behalve hetgeen zij tot den koning gebracht had; zo keerde zij, en toog naar haar land, zij en haar knechten. 13 Het gewicht nu van het goud, dat voor Salomo op een jaar inkwam, was zeshonderd zes en zestig talenten gouds; 14 Maar inflatie kwam hem ten deel, en de HEERE stuurde een poortwaarder.

2 Kron 9:12-13 (Statenvertaling), zorgvuldig geselecteerd door uw Rector

Zal Marc Reynebeau eindelijk deelnemen aan “De Slimste Mens Ter Wereld� nu hij er geen jurylid meer is?

‘Nooitgedacht’ is niet alleen de kleurrijke naam van een Zuid-Afrikaans wijngebied én een, eveneens Zuid-Afrikaans, paardenras. ‘Nooitgedacht’ is ook een rubriek waarin wekelijks een bedrieglijke vraag wordt geopperd, die door brede en intense gesprekken onverwachte antwoorden kan aanreiken.

“Kraait de haan drie keer of meer, dan is er morgen meer weer. Kraait hij slechts één valse noot, dan valt ie waarschijnlijk bijna dood.�

Rudy Vandewiedeweerga, weer man na een korte transformatie

“Ik heb respect voor het Vlaams Belang en hun kiezers. Maar ik zou niet weten wat ik met die mannen hier moet aanvangen.�

Een bebaarde burgemeester

Het syndicaat vermoedt een complot van het patronaat ten aanzien van de zorgeloze recreatie tijdens de middagpauzes. Deze week verdween immers de schoppen vier uit het kaartspel van de faculteit godsgeleerdheid. De ware toedracht van de onrustwekkende verdwijning is nog verre van bekend en het mankement zorgt er bovendien voor dat het personeel aldaar geen boomke wies meer kan spelen tijdens het ledigen van de broodtrommel. We vernemen van de vloer dat het wedstrijdschema onherstelbare schade heeft opgelopen. Het syndicaat wil zijn leden dan ook verzekeren het deze zaak niet op zijn beloop zal laten. Het zal de top melden dat de sociale vrede niet meer gegarandeerd is zolang deze zaak niet is uitgeklaard.

“2005 is het jaar dat de geschiedenis in zal gaan dat er terug méér inwoners waren dan varkens in West-Vlaanderen. Iemand een idee wat ‘t verschil is tussen die twee?�

Frederiek Vermeulen, voorzitter Leuvense Overkoepelende Studentenorganisatie op zijn weblog

Rector V. kon zijn ogen niet geloven. Hij bekeek nog eens het papier waarop de openingsrede van Rector Van Warmendaele stond uitgeprint. Van Warmendaele wilde blijkbaar één universiteit maken — ééntje maar! V. verslikte zich in zijn koffiekoek en de brokken chocolade en deeg schoten schoksgewijs tussen zijn lange vingers door op het blad. Een stukje chocola viel net op de ‘W’ van Van Warmendaele, zodat er enkel nog ‘armendaele’ stond. Dat vond V. wel grappig, want van armendaeles universiteit was inderdaad armer dan de zijne. Althans, dat vertelde zijn staf hem toch altijd. Een beetje verderkijkend merkte V. een teken des Gods op: een d-vormige schilfer bladerdeeg lag op de letters ‘un’: diversiteit. V. keek even naar boven, schoof zijn weelderige krullen opzij en pinkte een traantje van bewondering weg richting God de Vader. Hoe deed Ie het toch altijd!
Terugkomend tot de werkelijkheid was rector V. er toch niet helemaal gerust op. Stel dat er ooit echt één universiteit zou komen, wat moest er dan met hem gebeuren? Het enige dat hij echt kon, was rector zijn. Of burgemeester natuurlijk, maar dan moest je eerst verkozen raken door de bevolking, en dat zag V. nu niet meteen zitten.
Omdat het toch tijd was voor zijn ochtendwandeling, besloot V. met zijn probleem naar een kennis te gaan. Hij daalde via de smalle lift van het rectoraat af — zodus de trap vermijdend — die hij nog enger vond dan de al erg krappe lift. Met de ogen toe voelde hij dat hij op het gelijkvloers aangekomen was. Met de ogen toe, anders moest hij weer in de spiegel kijken en dat deed hem er altijd aan denken dat hij meer moest eten, dat zei zijn vrouw ook tweemaal daags, bij het ontbijt en bij het avondeten.
Met gebogen hoofd sjokte V. de Oude Markt af. Zoals steeds verpoosde hij een minuutje op de bank naast de kotmadam. Tersluiks loensde hij naar links en verschoof zijn arm lichtjes naar de naakte elleboog van de Kotmadam. Hij schrok eventjes op toen er een studente naast hem kwam zitten, maar glunderde toch bij het voortzetten van zijn tocht — de kotmadam was altijd een belevenis. Die platvloersheid! Die présence! Die expressie! Die borstelachtige haren! En dan die stille hautaine glimlach. Ja, dat standbeeld had alles wat V. niet had. Daarom keek hij ook zo naar haar op. Als hij tegen zichzelf sprak, stelde hij steevast dat de Kotmadam een ‘standbeeld’ werd genoemd omdat ze van stand was. En dat kwam dan weer van verstand.
Met al die overpeinzingen was rector V. bijna vergeten naar wie hij op weg was: ererector Westerlinck, in de Geitenstraat. V. klopte aan bij de grote houten poort, maar viel in één klap naar binnen: de poort was open. Nog zittend op zijn knieën stofte hij zijn jas af, schoof zijn bril terug recht en keek recht in de ogen van Westerlinck.
“Awel, wat doet gij hier? Het is nog niet genoeg dat ge mijn bureau hebt ingenomen, ge komt mij dan nog lastigvallen ook!� Westerlinck zag er best imposant uit vanuit kikkerperspectief. Het was dan ook met trillende stem dat V. stamelde: “Ik. euhm. speech. euhm. Warmendaele!� “Aha,� gromde Westerlinck, “ge hebt ook eens iets gelezen. V.’ke, maakt u niet ongerust: als er ooit al één Vlaamse universiteit komt, dan verzeker ik u dat ík daarvan de rector zal zijn. Zijt maar zeker!� Westerlinck wilde kordaat wegbenen, maar struikelde net over de te brede epauletten van V. Beiden lagen nu op de mat in de inkomsthal van Westerlincks kantoor, de een roepend en vloekend, de andere koerend en mekkerend. Net op het moment dat ze wilden rechtstaan, hoorden ze een Gentse lach naderbij komen. “Mannen toch, zouden we niet beter samenwerken om recht te geraken?� Van Warmendaele stak zijn hand uit. Westerlinck nam haar aan en trok vervolgens genadeloos hard. De drie heren stonden al lang terug op de benen toen Westerlincks lach begon uit te sterven.
Paul-Henri Giraud

1. Chuck Berry – Check Me Out
2. Bruce Springsteen – Visitation At Fort Horn
3. Be Our Guest (van ‘Beauty & the Beast’)

Rector Vervenne stuurt ons elke week zijn top 3 door!

Wat zal er gebeuren met de ongeboren kinderen die de laatste twintig eeuwen naar het voorgeborchte zijn gegaan als het voorgeborchte wordt afgeschaft?

‘Nooitgedacht’ is niet alleen de kleurrijke naam van een Zuid-Afrikaans wijngebied én een, eveneens Zuid-Afrikaans, paardenras. ‘Nooitgedacht’ is ook een rubriek waarin wekelijks een bedrieglijke vraag wordt geopperd, die door brede en intense gesprekken onverwachte antwoorden kan aanreiken.