Rector V. stond aan het raam van zijn bureau en staarde bedrukt naar buiten, naar de stad, naar de wolken die het tot een koude en natte herfst maakten. “Maar ik ben binnen,� dacht hij: “het is hier lekker warm.� V. zuchtte en tuitte daarbij de lippen. Hij voelde zich moe. Het was een drukke dag geweest, gevuld met belangrijke bezoekjes. Hij nam zijn bril af en sloot eventjes de ogen. V. voelde zich miskend.
In de ochtend was ererector Westerlinck op bezoek geweest. Zonder kloppen of enige waarschuwing stormde hij het bureau van V. binnen. Maar die had hem al van ver horen aankomen: in de gang riep Westerlinck om een warm citroentheetje. Met kordate pas stapte hij naar het bureau van V, deed de deur open en smeet van ver een krant voor de neus van rector V. “Lees. Ik ben creatief en heb een blijvende impact op de maatschappij,� zei hij met een brede glimlach op het gezicht. “Wat iedereen vermoedde, is nu bevestigd.� Westerlinck had immers een Innovator Prize gewonnen. “Als het op innovatie aankomt, ben ik de man. Kijk naar de vorming van de associaties. Mijn Magnus Opus.� V. las het artikel en feliciteerde Westerlinck. Maar die luisterde allang niet meer. Ongeduldig stapte hij naar buiten, murmelde dat dit onder zijn jaren geen waar was geweest en brulde voor de tweede keer om thee.
V. keek naar de lengte van het artikel in de kwaliteitskrant. “Waarom feliciteerde Westerlinck mij niet?� dacht V. “En waarom is er nooit een artikel over mij verschenen? Ik ben tot ridder van de Orde van ‘t Manneke uit de Mane geslagen. En die maken de almanak. En ieder huis heeft toch een scheurkalender? Is dat misschien niet maatschappelijk relevant?�
Doch veel tijd had V. niet om te overpeinzen, de telefoon rinkelde genadeloos. “Debackere hier. Kan je eens tot hier komen. Een wandeling zal je deugd doen, de koude buiten zal je sterken. En dat zal nodig zijn.� V. begreep het niet, maar stond toch recht, deed zijn beige jas aan, wreef zijn plukjes haar plat en zette zijn hoed op. Gelukkig was het niet ver, want het regende oude wijven.
Toen V. bij het bureau van Bancket aankwam, zag hij deze in het gezelschap van journalisten. “Dag V. Ik was deze mensen juist aan het vertellen dat ik een belangrijke prijs voor wetenschappelijk onderzoek heb gekregen. Ik moet nu interviews afleggen. Maar daarvoor liet ik je niet komen, kom even binnen.� Tegen de journalisten zei Bancket dat hij onmiddellijk zou terugkomen om verder op vragen te antwoorden. “We hebben een probleempje,� begon de algemeen directeur toen hij de deur sloot: “we hebben een begrotingstekort. Het goede nieuws is dat we weten hoe het komt. We betalen ons blauw aan stookolie.� Het was de eerste keer dat V. hierover iets vernam. Bancket glimlachte. “Ik heb niet voor niets een prijs gewonnen: wetenschappelijke bevindingen omzetten in rendabele economische projecten is mijn ding. Iets waar Vlaanderen en Europa niet goed in zijn. Er zijn meerdere oplossingen om zes miljard te vinden. We gooien enkele mensen buiten en we nemen hun taken op onze schouders, dat is dus minder personeel te betalen. Ik kan dat trouwens toch allemaal veel beter zelf. En we gaan de verwarming lager zetten in alle gebouwen van de universiteit. Van 20° naar 19°. Voila, minder stoken, minder betalen. Zo simpel kan wetenschap en beleid zijn.� Maar voor V. iets kon vragen, had Bancket V. al naar de deur geleid. “Desnoods moeten we het werkjaar anders indelen. Maar de media wachten nu en gij hebt wellicht ook nog veel te doen?� V. stamelde en werd overdonderd door vragende journalisten. Deze hadden ook geen oor voor zijn ridderschap.
V. stapte terug naar het rectoraat. Nam de lift naar de tweede verdieping en keek in de spiegel. Hij begreep het niet. Niemand had hem gefeliciteerd of hem erop aangesproken. “Iedereen krijgt media-aandacht, behalve ik. Dat Ik Torfs peter wordt van de koninklijke stalling haalt het nieuws, maar dat een rector, een verdienstelijke West-Vlaming, zich inzet voor het groter goed blijft onvermeld. De almanak bevat weersvoorspelling, oude spreuken, wijsheden en grappen.� Maar toen moest V. terugdenken aan Ik Torfs. Hij zuchtte, tegen deze kon hij niet op. Ik Torfs was inderdaad een grap op zich.
Paul-Henri Giraud
Het syndicaat wenst in de duidelijkste bewoordingen haar solidariteit uit te drukken met de ontslagen werknemers van VW Vorst. Tegelijk wil het zich distantiëren van de eigengereide actie van Lucienne De Vuyst van de dienst aroma management, die afgelopen vrijdag een mislukte wraakactie uitvoerde op enkele Duitsche erasmuscollega’s, middels het inbrengen van een overdosis wc-verfrisser in het ventilatiesysteem. Hoewel het syndicaat de genocidaire actie niet a priori verwerpt, wijst de groene vleugel van het syndicaat er bij deze op dat de 137 verbruikte spuitbussen de ozonlaag onherstelbare schade hebben toegebracht. Een syndicale werkgroep zal in de komende dagen alternatieve acties uittekenen tegen het Duitsche grootkapitaal en zijn stromannen, waarvan het kyoto-conforme karakter wél gegarandeerd is.
“Toen een dame zopas bij de bakker haar hart begon te luchten over de koude die over het land waait, begon ik me te realiseren dat we in de winter onze huizen en kamers tot temperaturen stoken waarvan we in de zomer zouden vinden dat het te warm is.�
Frederiek Vermeulen, voorzitter Leuvense Overkoepelende Kringorganisatie op zijn weblog
DISCLAIMER: Alle standpunten hier verkondigd kunnen hoogstens hun auteur persoonlijk binden en geen enkele organisatie.
Als er in een fuifzaal precies het toegelaten aantal aanwezigen is en er worden drie inspecteurs binnengelaten om te tellen of er niet te veel volk is, is dat dan strafbaar?
‘Nooitgedacht’ is niet alleen de kleurrijke naam van een Zuid-Afrikaans wijngebied én een, eveneens Zuid-Afrikaans, paardenras. ‘Nooitgedacht’ is ook een rubriek waarin wekelijks een bedrieglijke vraag wordt geopperd, die door brede en intense gesprekken onverwachte antwoorden kan aanreiken.
De Standaard, voor hun sympathieke overname zonder bronvermelding van het vorige voorpagina-artikel over VVS en ene Gentse afvallige.
Op tijd en stond feliciteert KULeugen objectieve berichtgeving die klakkeloos werd overgenomen door bevriende collega’s, zonder de bron te vermelden.
1 In den beginne was er Niets. 2 Het takelde af.
Gen 1:1-2 (Statenvertaling), zorgvuldig geselecteerd door uw Rector
“Marc Vervenne, een combinatie tussen Sinterklaas en de Kerstman.�
Een voorzitter
“Staat ons Sabine met de borsten bloot, dan kleurt de herfst waarschijnlijk rood. Ziet men ook haar spataderen, dan begint geheid het vallen der bladeren.�
Rudy Vandewiedeweerga, weerman na een korte transformatie
Met een zwierige pennentrek trok V. een streep door het laatste puntje op de agenda. Het was zover: geen uitstel van executie meer mogelijk. Met een zucht greep V. zijn beige regenjas bij de kraag om hem als een cape om zijn schouders te slaan. Met beide handen hield hij krampachtig de revers van zijn jasje dicht. Toch wel frisjes buiten. Geen weer om een hond door te jagen, gelukkig kan een rector tegen een druppeltje.
“Waarom heb ik me laten overhalen?� vroeg Rector V. zich luidop af. Hij was op weg naar de plaats waar hij een stukje van zichzelf zou verliezen. Omstanders zouden zijn stoutmoedige daad aanschouwen en goedkeurend knikken. Een mens zou voor minder aan zichzelf gaan twijfelen. “Ge gaat levens redden, het beste van uzelf geven, V.� vermande hij zich.
Anemie Wijnigeizer stond rector V. buiten op te wachten. “Kijk eens aan,� groette V. haar droogjes, want zijn keel voelde ondertussen aan als schuurpapier. Zijn handpalmen daarentegen waren klam en glibberig als de muren van de trap naar het rectoraat. Een koude rilling liep langs zijn ruggengraat. V. verstevigde de greep op de uiteinden van zijn pardessus. Anemie bemerkte de lichte aarzeling en wilde geruststellen: “U voelt er niets van, eerlijk waar, het is voorbij voor u het weet.� Daarop loodste ze V. snel langs de wachtende studenten. “Wacht u anders even hier, de dokter komt zo bij u.�
“Neemt u de pil?� klonk een zware basstem plotsklaps in zijn oor. “Nou?� V. dacht even na en schudde dan snel van nee. “Bloedgroep?� “Oh, positief denk ik, zoals altijd,� grapte V. gedurfd. “Ook HIV-positief, dan?� V. begreep de vraag niet direct. De verpleegster specificeerde: “De laatste 30 jaar ooit seks gehad met mannen?� In vogelvlucht doorliep V. zijn studententijd, om dan opgelucht uit te roepen: “Niet de laatste 30 jaar!�
“Maar juffrouw,� probeerde de rector nog, “waarom vraagt u dit allemaal? Wij staan toch nog niet op vertrouwelijke voet.� De feministe met snor en geneeskundediploma op zak negeerde hem echter, gaf V. een kordate slag op de billen en snauwde kort maar krachtig: “Goedgekeurd!�, waarop ze V. plat achteruit duwde op de groene ligstoel annex draagberrie. Een zachte verplegerhand naderde hem met een vochtig, geel wattenstaafje. Rector V. stak dapper zijn arm vooruit en keek vliegensvlug de andere kant op, en terwijl het ontsmettende goedje over zijn arm verspreid werd, ontglipte hem een schril kreetje. Een zware aderlating stond V. te wachten. Net op het moment dat de naald zijn arm zou penetreren, plofte er een gestalte in de ligstoel naast V. Met één oog toegeknepen wierp V. een scheve blik opzij – misschien zou er wel een aardige studente in zijn blikveld verschijnen die zijn zinnen kon verzetten. “Want op mijn eigen spirituele wijze ben ik toch ook een beetje een tettenhek,� verzuchtte hij stilletjes. Naast hem lag echter de exacte tegenpool van een aantrekkelijke studente: V.’s bloedbroeder Mijnheerke Louis, die hem op geheel eigen, maar veel minder spirituele wijze toebaste: “Awel, jong, hebben die studenten u ook te stekken gehad? Zeg, maar gij bloedt serieus, V.� Waarop V. wit wegdraaide, zijn grijze krullen terug in de plooi vielen en de nasale lach van Louis steeds verder weg klonk.
Paul-Henri Giraud
(over schaarse kledij op zomerdagen) “Niet dat ik niet tegen bloot zou kunnen, maar het moet nog steeds esthetisch (ethisch?) verantwoord zijn. Iedereen doet maar, zegt men. Vrijheid en blijheid, maar de anderen moeten er wel op kijken.�
Frederiek Vermeulen, voorzitter Leuvense Overkoepelende StudentenOrganisatie op zijn weblog
DISCLAIMER: de standpunten hier verkondigd kunnen hoogstens hun auteur persoonlijk binden en geen enkele organisatie.