KULeugen

Met een zwierige pennentrek trok V. een streep door het laatste puntje op de agenda. Het was zover: geen uitstel van executie meer mogelijk. Met een zucht greep V. zijn beige regenjas bij de kraag om hem als een cape om zijn schouders te slaan. Met beide handen hield hij krampachtig de revers van zijn jasje dicht. Toch wel frisjes buiten. Geen weer om een hond door te jagen, gelukkig kan een rector tegen een druppeltje.
“Waarom heb ik me laten overhalen?� vroeg Rector V. zich luidop af. Hij was op weg naar de plaats waar hij een stukje van zichzelf zou verliezen. Omstanders zouden zijn stoutmoedige daad aanschouwen en goedkeurend knikken. Een mens zou voor minder aan zichzelf gaan twijfelen. “Ge gaat levens redden, het beste van uzelf geven, V.� vermande hij zich.
Anemie Wijnigeizer stond rector V. buiten op te wachten. “Kijk eens aan,� groette V. haar droogjes, want zijn keel voelde ondertussen aan als schuurpapier. Zijn handpalmen daarentegen waren klam en glibberig als de muren van de trap naar het rectoraat. Een koude rilling liep langs zijn ruggengraat. V. verstevigde de greep op de uiteinden van zijn pardessus. Anemie bemerkte de lichte aarzeling en wilde geruststellen: “U voelt er niets van, eerlijk waar, het is voorbij voor u het weet.� Daarop loodste ze V. snel langs de wachtende studenten. “Wacht u anders even hier, de dokter komt zo bij u.�
“Neemt u de pil?� klonk een zware basstem plotsklaps in zijn oor. “Nou?� V. dacht even na en schudde dan snel van nee. “Bloedgroep?� “Oh, positief denk ik, zoals altijd,� grapte V. gedurfd. “Ook HIV-positief, dan?� V. begreep de vraag niet direct. De verpleegster specificeerde: “De laatste 30 jaar ooit seks gehad met mannen?� In vogelvlucht doorliep V. zijn studententijd, om dan opgelucht uit te roepen: “Niet de laatste 30 jaar!�
“Maar juffrouw,� probeerde de rector nog, “waarom vraagt u dit allemaal? Wij staan toch nog niet op vertrouwelijke voet.� De feministe met snor en geneeskundediploma op zak negeerde hem echter, gaf V. een kordate slag op de billen en snauwde kort maar krachtig: “Goedgekeurd!�, waarop ze V. plat achteruit duwde op de groene ligstoel annex draagberrie. Een zachte verplegerhand naderde hem met een vochtig, geel wattenstaafje. Rector V. stak dapper zijn arm vooruit en keek vliegensvlug de andere kant op, en terwijl het ontsmettende goedje over zijn arm verspreid werd, ontglipte hem een schril kreetje. Een zware aderlating stond V. te wachten. Net op het moment dat de naald zijn arm zou penetreren, plofte er een gestalte in de ligstoel naast V. Met één oog toegeknepen wierp V. een scheve blik opzij – misschien zou er wel een aardige studente in zijn blikveld verschijnen die zijn zinnen kon verzetten. “Want op mijn eigen spirituele wijze ben ik toch ook een beetje een tettenhek,� verzuchtte hij stilletjes. Naast hem lag echter de exacte tegenpool van een aantrekkelijke studente: V.’s bloedbroeder Mijnheerke Louis, die hem op geheel eigen, maar veel minder spirituele wijze toebaste: “Awel, jong, hebben die studenten u ook te stekken gehad? Zeg, maar gij bloedt serieus, V.� Waarop V. wit wegdraaide, zijn grijze krullen terug in de plooi vielen en de nasale lach van Louis steeds verder weg klonk.

Paul-Henri Giraud