KULeugen

Rector V. stond aan het raam van zijn bureau en staarde bedrukt naar buiten, naar de stad, naar de wolken die het tot een koude en natte herfst maakten. “Maar ik ben binnen,� dacht hij: “het is hier lekker warm.� V. zuchtte en tuitte daarbij de lippen. Hij voelde zich moe. Het was een drukke dag geweest, gevuld met belangrijke bezoekjes. Hij nam zijn bril af en sloot eventjes de ogen. V. voelde zich miskend.
In de ochtend was ererector Westerlinck op bezoek geweest. Zonder kloppen of enige waarschuwing stormde hij het bureau van V. binnen. Maar die had hem al van ver horen aankomen: in de gang riep Westerlinck om een warm citroentheetje. Met kordate pas stapte hij naar het bureau van V, deed de deur open en smeet van ver een krant voor de neus van rector V. “Lees. Ik ben creatief en heb een blijvende impact op de maatschappij,� zei hij met een brede glimlach op het gezicht. “Wat iedereen vermoedde, is nu bevestigd.� Westerlinck had immers een Innovator Prize gewonnen. “Als het op innovatie aankomt, ben ik de man. Kijk naar de vorming van de associaties. Mijn Magnus Opus.� V. las het artikel en feliciteerde Westerlinck. Maar die luisterde allang niet meer. Ongeduldig stapte hij naar buiten, murmelde dat dit onder zijn jaren geen waar was geweest en brulde voor de tweede keer om thee.
V. keek naar de lengte van het artikel in de kwaliteitskrant. “Waarom feliciteerde Westerlinck mij niet?� dacht V. “En waarom is er nooit een artikel over mij verschenen? Ik ben tot ridder van de Orde van ‘t Manneke uit de Mane geslagen. En die maken de almanak. En ieder huis heeft toch een scheurkalender? Is dat misschien niet maatschappelijk relevant?�
Doch veel tijd had V. niet om te overpeinzen, de telefoon rinkelde genadeloos. “Debackere hier. Kan je eens tot hier komen. Een wandeling zal je deugd doen, de koude buiten zal je sterken. En dat zal nodig zijn.� V. begreep het niet, maar stond toch recht, deed zijn beige jas aan, wreef zijn plukjes haar plat en zette zijn hoed op. Gelukkig was het niet ver, want het regende oude wijven.
Toen V. bij het bureau van Bancket aankwam, zag hij deze in het gezelschap van journalisten. “Dag V. Ik was deze mensen juist aan het vertellen dat ik een belangrijke prijs voor wetenschappelijk onderzoek heb gekregen. Ik moet nu interviews afleggen. Maar daarvoor liet ik je niet komen, kom even binnen.� Tegen de journalisten zei Bancket dat hij onmiddellijk zou terugkomen om verder op vragen te antwoorden. “We hebben een probleempje,� begon de algemeen directeur toen hij de deur sloot: “we hebben een begrotingstekort. Het goede nieuws is dat we weten hoe het komt. We betalen ons blauw aan stookolie.� Het was de eerste keer dat V. hierover iets vernam. Bancket glimlachte. “Ik heb niet voor niets een prijs gewonnen: wetenschappelijke bevindingen omzetten in rendabele economische projecten is mijn ding. Iets waar Vlaanderen en Europa niet goed in zijn. Er zijn meerdere oplossingen om zes miljard te vinden. We gooien enkele mensen buiten en we nemen hun taken op onze schouders, dat is dus minder personeel te betalen. Ik kan dat trouwens toch allemaal veel beter zelf. En we gaan de verwarming lager zetten in alle gebouwen van de universiteit. Van 20° naar 19°. Voila, minder stoken, minder betalen. Zo simpel kan wetenschap en beleid zijn.� Maar voor V. iets kon vragen, had Bancket V. al naar de deur geleid. “Desnoods moeten we het werkjaar anders indelen. Maar de media wachten nu en gij hebt wellicht ook nog veel te doen?� V. stamelde en werd overdonderd door vragende journalisten. Deze hadden ook geen oor voor zijn ridderschap.
V. stapte terug naar het rectoraat. Nam de lift naar de tweede verdieping en keek in de spiegel. Hij begreep het niet. Niemand had hem gefeliciteerd of hem erop aangesproken. “Iedereen krijgt media-aandacht, behalve ik. Dat Ik Torfs peter wordt van de koninklijke stalling haalt het nieuws, maar dat een rector, een verdienstelijke West-Vlaming, zich inzet voor het groter goed blijft onvermeld. De almanak bevat weersvoorspelling, oude spreuken, wijsheden en grappen.� Maar toen moest V. terugdenken aan Ik Torfs. Hij zuchtte, tegen deze kon hij niet op. Ik Torfs was inderdaad een grap op zich.

Paul-Henri Giraud