Archief

Archief voor december 2006

Rector V.: De vrouwtjes

Rector V. lag zachtjes te ronken in het rectorale bed. Het was nacht, en dat is voor V. steevast het moment van opperste ontspanning. Hij droomde dat hij een eigen televisieprogramma had op een zender voor meerwaardezoekers. Dat was hij zelf namelijk ook. Hij zag zich al glunderend zitten onder de sobere letters “V.’s Visieprogramma�, een woordspeling die hij overigens zelf gevonden had. Of waren het toch zijn stafmedewerkers die het hem hadden ingefluisterd?
Lang kon hij er alleszins niet over nadenken, want plots weerklonk er een luide bons. De deur. Welke onverlaat stoort een rector in zijn slaap op dit late uur? Nog niet helemaal bekomen van zijn reis naar dromenland opende V. de deur voor de nachtelijke bezoeker. Hij wreef het prut uit zijn ogen en zette zijn slaapmuts wat rechter op zijn hoofd om deftig uit zijn ogen te kunnen zien. Toch moest hij twee keer kijken, want wie hij voor zijn neus zag staan was wel de laatste die hij had verwacht: Cloclo Zijns, hoofd van de dienst der daklozen. Een hoofd dat overigens behoorlijk rood was aangelopen op dit nachtelijke uur. “Excuseert u mij dat ik zo laat nog bij u kom aankloppen, mijnheer de rector, maar ik zou het niet gewaagd hebben als het niet om zeer zwaarwichtige zaken zou gaan,� stotterde Cloclo. Nog steeds vol ongeloof staarde V. de ander aan: zoveel stoutmoedigheid had hij niet verwacht van muurbloempje Cloclo. Van zichzelf overigens ook niet, maar dat was nu eenmaal het voordeel aan rector zijn: je moest nooit een drempel overwinnen om naar de rector te gaan. “Geen probleem, Cloclo,� antwoordde V. “Laat gij maar eens horen welke gebeurtenissen uw gemoed verzwaren.� Het schaamrood steeg Cloclo zo mogelijk nog hoger naar de wangen en kleurde zelfs zijn vale haarwortels mee.
Wat daarnet nog een zaak van leven of dood had geleken, verloor als sneeuw voor de zon zijn gewichtigheid in het aanschijn van rector V, Cloclo’s hoogste baas. Na een ongeduldige kuch van V. besloot Cloclo toch maar van wal te steken. Hij viel maar meteen met de deur in huis: “Ge weet misschien dat ik nooit zo succesvol ben geweest bij de vrouwtjes.� Cloclo keek schuchter op, maar V. hield zijn gezicht met veel moeite in de plooi. “Welnu, vanavond vindt er een fuif plaats in Albatros als reünie voor de mensen die tien jaar geleden studeerden aan de faculteit Letteren. Ge weet zeker wel dat ik erg actief was in het kringleven, maar ondanks mijn status in het studentenleven heb ik de prachtige muurbloem Marietje nooit voor mij kunnen winnen.� Cloclo ging zo sterk op in zijn nostalgische terugblik op het verleden dat hij alle besef van tijd en ruimte verloor. “Zij vond dat ik niet aantrekkelijk genoeg was, maar zegt nu zelf, ik mag er best wezen. Oké, ze vond mijn spleetogen en pluisjeshaar misschien niet bij haar passen, maar toch mag ik er zijn. Mijn naam is niet voor niets Cloclo Zijns.� Rector V. doezelde weg tegen de deurpost tot hij besefte dat het pijnlijk stil bleef. Hij keek op in de verwachtingsvolle ogen van Cloclo. “Hmm, ja. Wat verwacht ge nu precies van mij?� vroeg Rector V. Teleurgesteld murmelde Cloclo: “Ik had het kunnen denken. Ik was beter naar Martini Buikers gegaan. Gij hebt evenmin als ik verstand van vrouwen, laat staan van het versieren van een droomvrouw als Marietje. Martini zal mij wel kunnen helpen, die weet meer af van de sport van het versieren dan van managen. Misschien krijg ik nog danslessen van hem!� In zichzelf pratend wendde Cloclo zich af van de rectorsdeur en strompelde hij alle fakbars af, wetend dat hij daar wel ergens Martini Buikers zou tegenkomen. Het leek wel of het nooit meer licht zou worden.

Paul-Henri Giraud

Categorieën:KULeugen Tags:

Exclusief! Voorpublicaties uit Letermes Tien mythes over de Vlaamse boer en Verhofstadts nieuwe burgermanifest!

Uit het voorwoord van Tien mythes over de Vlaamse boer: “De eerste mythe – dat er geen Vlaamse boer meer zou bestaan – is manifest onwaar. De foto op pagina zeven bewijst dat er wel degelijk nog één is. Al drijft de waarheid me ertoe te zeggen dat een meervoudsvorm in de titel van dit boek misplaatst zou zijn geweest. De negen andere mythes zijn overigens waar.â€?
Uit het nieuwe burgermanifest: “De Vlaamse Liberalen en Democraten missen een zichtbaar project. We doen het goed op alle vlakken, we zijn de meest innovatieve regering sinds decennia en met ons arbeidsbeleid gaan we resoluut de goede richting uit: kijk naar het verschil tussen Renault Vilvoorde in het christen-democratische 1997 en VW Vorst in het liberale 2006. Maar we werken te veel in stilte, en dus stel ik voor de VLD een duidelijk project te geven, onze kiezers te laten zien wie we zijn en waar we voor staan. Op het volgende partijcongres zal ik met grote begeestering pleiten voor een naamsverandering die de wind zal doen keren en de liberale partij voorgoed een karakteristiek gelaat verleent. Het project wordt Vlaams, de partij is dat ook. Binnenkort zullen we met passie spreken van de Partij Voor Vlaanderen. Op de kiesaffiches van 2007 zal een nieuwe naam ons naar de overwinningszege katapulteren: PVV!�

Categorieën:KULeugen Tags:

Uw voorzitter spreekt!

“Voor zover ik mij mijn bestaan kan herinneren, heb ik nimmer de nood gevoeld aan één of andere vorm van publieke bevestiging door het tentoon stellen van mijn ganse leven op een of andere duistere plaats op het internet.�

Frederiek Vermeulen, voorzitter Leuvense Overkoepelende KringOrganisatie op zijn weblog

DISCLAIMER: Alle standpunten hier verkondigd kunnen hoogstens hun auteur persoonlijk binden en geen enkele organisatie.

Categorieën:KULeugen Tags:

Riks Café

Er lopen 2 dildo’s over de Noordpool, zegt de ene tegen de andere:
BRRRRRRRRRR.
Hahahahahahahahi!

Rik is niet vies van een goede grap met een kwinkslag. Dit is zijn toogmop van de week!

Categorieën:KULeugen Tags:

Wekelijkse Wijze Woorden

“Leterme blijft bij Veto�

Titel in de kwaliteitskrant De Standaard op dinsdag 5 december.

Categorieën:KULeugen Tags:

Het syndicaat praat!

Het syndicaat ervaart ernstige moeilijkheden bij de organisatie van zijn jaarlijkse kerstbacchanaal. Feestzaal Du côté gauche liet ons verstaan dat het syndicaat niet meer welkom is na de malaise van vorig jaar, toen Martha van Orshoven van de dienst signalisatie zich vergeefs trachtte te verhangen in de handgemaakte reuzenslinger uit papier-maché. Het syndicaat neemt zelfmoord even ernstig als Jean-Marie Dedecker een communicatiestop, en belooft dan ook om dit jaar kerstverlichting te voorzien met eersteklas kwaliteitskabels die opkomende suïcidale noden wél onmiddellijk en doeltreffend kunnen lenigen. Macrobiotische depressievelingen, vrouwen en andere vijanden van het syndicaat zullen op unanieme instigatie kunnen rekenen bij de voltrekking van dit proces.

Categorieën:KULeugen Tags:

Nooitgedacht

Als de jury van ‘De Slimste Mens’ grappig is, zijn de deelnemers aan ‘Undercover Lover’ dan slim?

‘Nooitgedacht’ is niet alleen de kleurrijke naam van een Zuid-Afrikaans wijngebied én een, eveneens Zuid-Afrikaans, paardenras. ‘Nooitgedacht’ is ook een rubriek waarin wekelijks een bedrieglijke vraag wordt geopperd, die door brede en intense gesprekken onverwachte antwoorden kan aanreiken.

Categorieën:KULeugen Tags:

Weerspreuk van de week

“Warmt de aarde langzaam op, dan wordt de winter weer een flop. Is Dewinter echter top, dan krijgt de warme wereld klop.�

Rudy Vandewiedeweerga, weerman na een korte transformatie

Categorieën:KULeugen Tags:

Uw voorzitter spreekt!

“Voor mij is er maar één Vlaamse Leeuw; en het is deze met de rode klauwen. Elke andere vorm van Vlaams vexicolligisch amateurisme is verwerpelijk en hoort toe aan separatistische groeperingen met navelstaarderij.�

Joske Vermeulen, voorzitter van de Leuvense Overkoepelende Kringorganisatie op zijn weblog

DISCLAIMER: Alle standpunten hier verkondigd kunnen hoogstens hun auteur persoonlijk binden en geen enkele organisatie.

Categorieën:KULeugen Tags:

Rector V.: V, Rector V.

Het eerste semester liep stilaan ten einde. Rector V liep doelloos rond op het rectoraat. Nooit kon hij iets doen, vorige week waren het Westerlinck en Bancket die met de persaandacht gingen lopen, deze week was het onderwijscoördinator Metris die alle aandacht voor zich alleen opeiste. En dat allemaal omdat hij een beetje aan de kalender wilde prutsen. V. was eigenlijk stiekem jaloers dat hij er niet eerst was opgekomen, prutsen was namelijk iets waar hij erg goed in was. V. zuchtte. Net op dat moment kwam Katrien De Plus uit haar bureau. “V. weet je wat jij nodig hebt? Ontspanning. Ge werkt hier veel te hard, ge moet eens wat meer buiten komen. Ga een wandeling maken, of ga eens naar de film. Ja, dat is het, een matineevoorstelling zal u goed doen.� Nog voor V. het goed en wel besefte, had De Plus hem al in de lift geduwd. “Zouden ze The Da Vinci Code nog spelen?� vroeg V. zich af, die ondertussen zin had gekregen in een namiddagje vrijaf. “Ik betwijfel het,� antwoordde De Plus, “maar ge kunt nooit weten.� Met een zwaai sloot ze de deur van de rectorale Mercedes. Wat deed een goede daad toch deugd, dacht ze. Dat verdiende een sigaretje om te vieren.
V. verplaatste zijn gewicht ongemakkelijk van zijn linker naar zijn rechterbeen. Weifelend stond hij aan de kassa van Kinepolis. Geen Da Vinci Code. Er was nog een andere film over een duivel in hoge hakken, maar dat vond hij te gevaarlijk – straks werd hij weer naar Rome geroepen. Dus koos hij uiteindelijk maar voor Casino Royale. Hij had immers altijd al willen leren hoe hij moest gokken. Met hervonden moed ging V. de filmzaal binnen, waar hij stiekem een plaatsje zocht, ver weg van de vele studenten die er zaten. Hij schudde het hoofd meewarig: in zijn tijd ging iedereen nog braaf naar de les. Gelukkig was er toch niemand van de studenten die hem kende en kon hij rustig in het donker wachten op het begin van de film.
Het was al laat toen V. terug arriveerde op het rectoraat. Geruisloos glipte hij zijn kantoor in, nam zijn toga uit de kast en trok de rode franjes ervan af. Het was dan misschien geen lederen jas, maar het was de enige zwarte die hij vond. Ondertussen had zijn secretaresse al door dat er iemand in het bureau was en klopte ongerust op de deur. Vlug nam V. nog een zonnebril uit de doos met zomerkleren en draaide zich om naar zijn verschrikte secretaresse. “Meneer de rector, bent u dat?� “The name is V, Rector V, en gij moet Miss Moneypenny zijn,� antwoordde V, zich een weg banend voorbij zijn lijkbleke secretaresse. Hij stopte en deed zijn zonnebril even omhoog zodat hij kon knipogen bij het passeren.
“Katrieeeen!� De gil weerklonk door gans het rectoraat en De Plus kwam vlug uit haar kantoor gerend om geconfronteerd te worden met V. die alle vicerectoren bij zich had geroepen om zijn plannen voor werelddominantie te bespreken. Bij het zien van de verknipte toga sloeg de schrik De Plus echter om het hart. “Goed,� zei V, zijn zonnebril rechtduwend, “het eerste dat we moeten doen is dat kartel CD&V- N-VA doorbreken. Die onzin heeft al lang genoeg geduurd, we gaan allemaal moeten samenwerken onder één persoon.� “Hoor ik daar iemand mijn naam zeggen?� Ererector Westerlinck stormde de vergaderzaal binnen en zette zich bulderlachend neer. “Back to business, zoals wij ingenieurs zeggen, ik ken de perfecte persoon om dat klusje te klaren: Jean-Louis Destecker.�

Paul-Henri Giraud

Categorieën:KULeugen Tags: