KULeugen

Het eerste semester liep stilaan ten einde. Rector V liep doelloos rond op het rectoraat. Nooit kon hij iets doen, vorige week waren het Westerlinck en Bancket die met de persaandacht gingen lopen, deze week was het onderwijscoördinator Metris die alle aandacht voor zich alleen opeiste. En dat allemaal omdat hij een beetje aan de kalender wilde prutsen. V. was eigenlijk stiekem jaloers dat hij er niet eerst was opgekomen, prutsen was namelijk iets waar hij erg goed in was. V. zuchtte. Net op dat moment kwam Katrien De Plus uit haar bureau. “V. weet je wat jij nodig hebt? Ontspanning. Ge werkt hier veel te hard, ge moet eens wat meer buiten komen. Ga een wandeling maken, of ga eens naar de film. Ja, dat is het, een matineevoorstelling zal u goed doen.� Nog voor V. het goed en wel besefte, had De Plus hem al in de lift geduwd. “Zouden ze The Da Vinci Code nog spelen?� vroeg V. zich af, die ondertussen zin had gekregen in een namiddagje vrijaf. “Ik betwijfel het,� antwoordde De Plus, “maar ge kunt nooit weten.� Met een zwaai sloot ze de deur van de rectorale Mercedes. Wat deed een goede daad toch deugd, dacht ze. Dat verdiende een sigaretje om te vieren.
V. verplaatste zijn gewicht ongemakkelijk van zijn linker naar zijn rechterbeen. Weifelend stond hij aan de kassa van Kinepolis. Geen Da Vinci Code. Er was nog een andere film over een duivel in hoge hakken, maar dat vond hij te gevaarlijk – straks werd hij weer naar Rome geroepen. Dus koos hij uiteindelijk maar voor Casino Royale. Hij had immers altijd al willen leren hoe hij moest gokken. Met hervonden moed ging V. de filmzaal binnen, waar hij stiekem een plaatsje zocht, ver weg van de vele studenten die er zaten. Hij schudde het hoofd meewarig: in zijn tijd ging iedereen nog braaf naar de les. Gelukkig was er toch niemand van de studenten die hem kende en kon hij rustig in het donker wachten op het begin van de film.
Het was al laat toen V. terug arriveerde op het rectoraat. Geruisloos glipte hij zijn kantoor in, nam zijn toga uit de kast en trok de rode franjes ervan af. Het was dan misschien geen lederen jas, maar het was de enige zwarte die hij vond. Ondertussen had zijn secretaresse al door dat er iemand in het bureau was en klopte ongerust op de deur. Vlug nam V. nog een zonnebril uit de doos met zomerkleren en draaide zich om naar zijn verschrikte secretaresse. “Meneer de rector, bent u dat?� “The name is V, Rector V, en gij moet Miss Moneypenny zijn,� antwoordde V, zich een weg banend voorbij zijn lijkbleke secretaresse. Hij stopte en deed zijn zonnebril even omhoog zodat hij kon knipogen bij het passeren.
“Katrieeeen!� De gil weerklonk door gans het rectoraat en De Plus kwam vlug uit haar kantoor gerend om geconfronteerd te worden met V. die alle vicerectoren bij zich had geroepen om zijn plannen voor werelddominantie te bespreken. Bij het zien van de verknipte toga sloeg de schrik De Plus echter om het hart. “Goed,� zei V, zijn zonnebril rechtduwend, “het eerste dat we moeten doen is dat kartel CD&V- N-VA doorbreken. Die onzin heeft al lang genoeg geduurd, we gaan allemaal moeten samenwerken onder één persoon.� “Hoor ik daar iemand mijn naam zeggen?� Ererector Westerlinck stormde de vergaderzaal binnen en zette zich bulderlachend neer. “Back to business, zoals wij ingenieurs zeggen, ik ken de perfecte persoon om dat klusje te klaren: Jean-Louis Destecker.�

Paul-Henri Giraud