Beeldig, maar van hun sokkel geblazen!!
Daar waar de kwalijkheidskrant Veto in haar meest recente editie schaamteloos erkent niet te weten hoe het komt dat de beelden in het Arenbergpark van hun sokkel zijn verdwenen, biedt K.U.Leugen wél een antwoord op deze prangende kwestie. Wij hebben in tegenstelling tot de amateurs van het zelfverklaarde Leuvense studentenblad immers wel de nodige kwaliteiten en onderzoeksjournalisten in huis. Zoals hier blijkt.
Na ons enkele dagen in de meest duistere gekrochten van het verleden van de faculteit Ingenieurswetenschappen te hebben geworpen, stuitten we op een wel zeer opmerkelijke verklaring voor de verdwijning van de beelden. Professoren van andere faculteiten hielpen bij het ontsluieren van het raadsel. Eerst en vooral werd ons formeel bevestigd dat de verdwenen beelden inderdaad de ‘versteenlijking’ waren van naakte personen van slechts enerlei kunne, met name de vrouwelijke. De stokoude maar onder collegae nog steeds gerespecteerde professor emeritus Joris Van Keveren, tot zijn emeritaat in 1981 een uiterst actief historicus gespecialiseerd in fantoombeelden, geeft nadere toelichting: “De voetafdrukken die met enig chemisch speurwerk — overigens verricht door mijn goede vriend en professor in de chemie Jef Mendel — te voorschijn werden getoverd, tonen duidelijk aan dat ze werden achtergelaten door tot twee meter tachtig hoge beelden van zogenaamd ‘welgevormde’ dames. Zoals mijn buurman, die toevallig professor in de zoölogie is, het stelde: ze waren naar alle waarschijnlijkheid goed voorzien van poten en oren.�
Met die wetenschap trok K.U.Leugen hoopvol naar professor in de kunstgeschiedenis Simon Driaan, die als autoriteit wordt beschouwd binnen zijn deelvakgebied van de preColumbiaanse versieringsmotieven van sextanten bij ketchua-sprekende indianenstammen, maar net als veel van zijn vakgenoten noodgedwongen een bijbaan zocht, in zijn geval als helderziende. In die hoedanigheid wist professor Driaan ons te verzekeren dat — en we citeren — “de oorzaak gezocht moet worden in een boek kaarten plus één. En er is ook iets met ‘van de wiedeweerga’ of zoiets, maar meer zie ik niet.�
De Ramp
Die informatie bezorgde onze onderzoeksjournalisten vele slapeloze nachten, maar door volharding en toewijding vonden we de ware toedracht van professor Driaans mysterieuze woorden: de verdwijning moest zijn gebeurd in ‘53 (52 kaarten plus 1) en we moesten te rade gaan bij professor Rudy Vandewiedeweerga, meteoroloog/taalkundige en tevens bekend van zijn populaire weerspreuken.
Professor Vandewiedeweerga (“zeg maar Rudy, hoor jongens�) kon, voortbouwend op onze research, het plaatje vervolledigen. “In februari 1953 bevonden zich boven de Lage Landen enkele zeer zware stormen, die onder andere zorgden voor nooit geziene overstromingen met 1836 doden: de aanleiding voor de Delta-plannen bij onze noorderburen. In België waren de gevolgen minder ingrijpend, al bewijst deze historie (verwijzend naar het verdwijnen van de beelden in het Arenbergpark, red.) dat we misschien iets te overhaast hebben besloten dat er in het centrum van ons land geen noemenswaardige slachtoffers waren gevallen. Het is duidelijk dat de storm, die gekenmerkt werd door plotse opwaartse windvlagen, de beelden moet hebben opgetild om ze kilometers ver te slingeren, zodat enkel de netjes verankerde sokkels bleven staan in het ingenieurspark. Als u mij toestaat, wil ik bij deze graag officieel de nieuwe benaming voor De Ramp van 1953 (zoals die tot nog toe genoemd werd) lanceren: de Beeldenstorm.�
Waarom geen van de toentertijd aangestelde professoren ooit gewag maakte van de verdwijning, wordt verklaard door gewoon hoogleraar in de massapsychologie Guy Sterie: “Collectieve schaamte heeft de aanwezigen van toen ervan weerhouden ruchtbaarheid te geven aan de spectaculaire verdwijning. Niet omwille van de beelden zelf — in de jaren vijftig wisten slechts enkelen immers hoe een naakte vrouw eruit zag, dus herkende men die beelden ook niet als zodanig — maar wegens de typische ‘burgietrots’, zoals men dat in vakjargon aanduidt. Professoren van de faculteit Ingenieurswetenschappen konden toch niet toegeven dat ze niet eens een beeld behoorlijk konden bevestigen aan een zijn sokkel! De goede naam van de faculteit zou hetzelfde hebben opgelopen als het uitzicht van het Arenbergpark: onherstelbare schade. Vandaar dat door een stilzwijgende afspraak het hierboven opgeloste mysterie decennialang in dikke nevelen gehuld bleef.�
Met die wetenschap trok K.U.Leugen hoopvol naar professor in de kunstgeschiedenis Simon Driaan, die als autoriteit wordt beschouwd binnen zijn deelvakgebied van de preColumbiaanse versieringsmotieven van sextanten bij ketchua-sprekende indianenstammen, maar net als veel van zijn vakgenoten noodgedwongen een bijbaan zocht, in zijn geval als helderziende. In die hoedanigheid wist professor Driaan ons te verzekeren dat — en we citeren — “de oorzaak gezocht moet worden in een boek kaarten plus één. En er is ook iets met ‘van de wiedeweerga’ of zoiets, maar meer zie ik niet.�
De Ramp
Die informatie bezorgde onze onderzoeksjournalisten vele slapeloze nachten, maar door volharding en toewijding vonden we de ware toedracht van professor Driaans mysterieuze woorden: de verdwijning moest zijn gebeurd in ‘53 (52 kaarten plus 1) en we moesten te rade gaan bij professor Rudy Vandewiedeweerga, meteoroloog/taalkundige en tevens bekend van zijn populaire weerspreuken.
Professor Vandewiedeweerga (“zeg maar Rudy, hoor jongens�) kon, voortbouwend op onze research, het plaatje vervolledigen. “In februari 1953 bevonden zich boven de Lage Landen enkele zeer zware stormen, die onder andere zorgden voor nooit geziene overstromingen met 1836 doden: de aanleiding voor de Delta-plannen bij onze noorderburen. In België waren de gevolgen minder ingrijpend, al bewijst deze historie (verwijzend naar het verdwijnen van de beelden in het Arenbergpark, red.) dat we misschien iets te overhaast hebben besloten dat er in het centrum van ons land geen noemenswaardige slachtoffers waren gevallen. Het is duidelijk dat de storm, die gekenmerkt werd door plotse opwaartse windvlagen, de beelden moet hebben opgetild om ze kilometers ver te slingeren, zodat enkel de netjes verankerde sokkels bleven staan in het ingenieurspark. Als u mij toestaat, wil ik bij deze graag officieel de nieuwe benaming voor De Ramp van 1953 (zoals die tot nog toe genoemd werd) lanceren: de Beeldenstorm.�
Waarom geen van de toentertijd aangestelde professoren ooit gewag maakte van de verdwijning, wordt verklaard door gewoon hoogleraar in de massapsychologie Guy Sterie: “Collectieve schaamte heeft de aanwezigen van toen ervan weerhouden ruchtbaarheid te geven aan de spectaculaire verdwijning. Niet omwille van de beelden zelf — in de jaren vijftig wisten slechts enkelen immers hoe een naakte vrouw eruit zag, dus herkende men die beelden ook niet als zodanig — maar wegens de typische ‘burgietrots’, zoals men dat in vakjargon aanduidt. Professoren van de faculteit Ingenieurswetenschappen konden toch niet toegeven dat ze niet eens een beeld behoorlijk konden bevestigen aan een zijn sokkel! De goede naam van de faculteit zou hetzelfde hebben opgelopen als het uitzicht van het Arenbergpark: onherstelbare schade. Vandaar dat door een stilzwijgende afspraak het hierboven opgeloste mysterie decennialang in dikke nevelen gehuld bleef.�
Van onze onderzoeksjournalist schlagers, astrologie en beeldende kunsten
Volgende week het antwoord op de logische vraag: waar staan de beelden nu?
Categorieën:KULeugen