KULeugen

Vorige week onthulde K.U.Leugen wanneer en waarom de beelden in het Arenbergpark van hun sokkel waren verdwenen. De Beeldenstorm van 1953 kwam uit de bus als schuldige. Deze week zetten we onze zoektocht voort: waar bevinden de beelden zich nu?

Voor dit meer verfijnde onderzoek deden we beroep op de kennis en vaardigheden van het plaatstelijke politiekorps. Hoofdcommissaris Michiel Dedecker stond ons te woord en hielp persoonlijk met het ontrafelen van ons mysterie. Maar heeft een hoofdcommissaris daar wel tijd voor? “Wel ja,� verzucht Dedecker, “normaal gezien kan iemand met mijn functie zich inderdaad niet met zulke pietluttigheden bezighouden. Maar in Leuven ligt dat even anders. Ten eerste is er sinds 1 januari één van de grootste zorgen van de politie weggevallen: de studenten/nachtbrakers die bij nacht en ontij vuilniszakken lastigvallen en Leuvenaars over de straat gooien. Of omgekeerd, natuurlijk. Doordat restaurantgangers die willen roken dat nu buiten moeten gaan doen, is de buitenlucht van de binnenstad zodanig vervuild dat beschonken studenten de fut niet meer hebben om vandalenstreken uit te halen: ze liggen hoestend op het trottoir. Da’s makkelijk voor ons. En de tweede reden van mijn teveel aan vrije tijd is de cumul van onze teergeliefde burgemeester: Mijnheerke Louis. Officieus is híj hoofdcommissaris, ik zit daar enkel omdat die cumul onreglementair is en je dus wel iemand apart moet aanstellen.� We onderbreken Dedecker, want als we zijn litanie willen aanhoren, zullen we ons wel achter een van de vele videoschermen zetten waarop de hele stad te zien is en die op het stadhuis staan. We willen hem vragen de emeriti van de faculteit Ingenieurswetenschappen terdege te ondervragen om zo tot een soort robottekening te komen van de verdwenen beelden. Enig fotografisch bewijsmateriaal is immers al lang teloor gegaan.
GB
De ‘hoofdcommissaris’ is zijn opleiding gelukkig nog niet vergeten: slechts voor twee oud-professoren roept hij de professionele hulp in van een hypnositeur (“professor Kunstgeschiedenis Simon Driaan, een echte krak op paranormaal gebied�). Tenslotte kunnen we aan de slag met een puike robotfoto van de beelden. Op onze aanvraag krijgen we ook het bovenaanzicht mee, want we hebben al een plannetje om de beelden op te sporen.
Voor dat plannetje hebben we niet meer nodig dan onszelf, twee weken betaald verlof en een computer met internetaansluiting. Google Earth is het toverwoord: we zoeken dagen aan een stuk het Belgische stukje aardkloot af naar sporen van de verdwenen beelden. Veel vonden we aanvankelijk niet (een schilderijluik waarop een paar rechters staan niet te na gesproken), tot we de oplossing vinden, en die bevindt zich uiteindelijk dichter dan gedacht: op het Groot Begijnhof van Leuven! Verbijsterd trekken we naar die vrijplaats van geloof en ongeloof, dat prachtig bewaarde stukje middeleeuwen, waar Rector V. zich president mag noemen. En alle anderen onderdanen.
Inderdaad: half verscholen onder een aftands afdak treffen we acht beelden van wonderlijke schoonheid en naakte dames. “Blote wijven,� verbetert een plots opgedoken President V., wijzend op het onderschrift. Hij glundert nog meer dan wij schrikken. Liever dan te wachten op zijn uitleg lopen we krijsend weg.
Hopelijk hebben we volgende week genoeg moed vergaard om terug te gaan naar het GB, en hebben we dan de tegenwoordigheid van geest om een fotoapparaat mee te nemen. Want zo’n robotfoto boven je bed is toch ook maar niets.