KULeugen

Als menselijke rector van een menselijke universiteit, heeft rector V. een aantal kwaliteiten die zijn voorganger niet had. Respect voor zijn personeel bijvoorbeeld, maar ook: respect voor de traditie en het cultureel erfgoed. Zo was V. van mening dat het schilderij (“grotesk, oerlelijk en eigenlijk gewoon belachelijk�) dat op het rectoraat ophangt tegenover de ontvangstbalie (“de frituur, hahaha!�) dringend aan vervanging toe was. In een plotse opwelling van activiteit had hij Martini Buikers laten komen, die bekend staat als een goede vriend van zowel rector V. als de schone kunsten.
De twee kameraden zaten al een kwartier lang te fluisteren en te giechelen over hun plannen voor het nieuwe kunstwerk, toen Koenraad Banket het kantoor binnenviel. Als twee betrapte schooljongens sprongen V. en Buikers overeind. V. begon al onhandig allerlei ongeloofwaardige excuses te stotteren, maar Banket sloeg hem goedgeluimd en loeihard op de schouder: “Ik heb gehoord dat ge die afzichtelijke rommel eindelijk van het rectoraat gaat smijten?�
V. knikte, onzeker omdat zijn beslissingen zelden werden toegejuicht door mensen die er wel verstand van hadden. Banket begon enthousiast aan zijn uitleg en wapperde met een dikke bundel papieren: “Ik heb hier een inventaris van alle kunstwerken die in onze kelder zitten. Slapend kapitaal, jongens, slapend kapitaal! Dat moeten we herinvesteren. Hang één van die Vlaamse primitieven in uw salon boven, V. Dat is meteen media-aandacht. Vervolgens kondigen we aan een museum te bouwen voor de rest van onze stock. Dat gaat ons een enorme prestigewinst opleveren en het hoeft ons niet eens geld te kosten! Kijk, ik heb hier wat berekeningen gemaakt.� Banket zwaaide zo enthousiast met de papieren dat Buikers angstig onder het bureau wegdook.
V. keek een beetje bedenkelijk. Zoveel plannen en zoveel activiteit. zou dat wel goed aflopen? Maar zijn voornaamste bezwaren betroffen toch het nieuwe kunstwerk zelf. De Vlaamse primitieven, waren die niet aan nogal oud en stoffig? V. zelf had gedacht een aardig budget te reserveren voor een nieuw en modern kunstwerk, maar ook weer niet zo modern dat het controverse zou oproepen. Iets uit de tijd dat hij zelf zijn idealen nog nastreefde, dat leek hem wel wat. Een mooie herinnering aan die tijden ook.
V. werd bruusk uit zijn vredig gemijmer gerukt, toen Banket, die bijna stikte in zijn ongeloof, hem in de warrige haardos greep en door mekaar schudde. “Wablieft? Gij wilt een volledig nieuw én duur én modern kunstwerk, dat allicht wéér lelijk zal zijn, terwijl onze catacomben volgestouwd zitten met het beste dat duizend jaar West-Europese kunstgeschiedenis heeft voortgebracht? Ge zijt nog onnozeler dan ge eruit ziet, V! Enfin, ge doet uw goesting met uw binnenhuisdecoratie en ge ziet maar waar ge dat geld vandaan haalt. Maar uit mijn begroting zal het niet komen! Salut!� Woedend sloeg Banket de deur van het rectoraat achter hem dicht.
V. masseerde enigszins ontredderd zijn nogal pijnlijke slapen en na een minuutje of twee kwam Buikers weer vanonder het bureau gekropen. Voor rector V. kon beginnen jammeren, suste Buikers hem alweer: “Ge hebt gehoord wat Koenraad zei. We moeten gewoon zelf voor het geld zorgen. Kom, geef die begroting eens hier.� Tot diep in de nacht zaten Buikers en V. aan V.’s bureautje gebogen over de begroting van de universiteit. Ze waren druk in de weer met potloden, kladpapier en rekenmachines en toen ze in het holst van de nacht elk huns weegs gingen, was er een oplossing voor het probleem.
Toen Koenraad Banket de volgende ochtend via zijn mailbox vernam dat vrije studentenverenigingen in het vervolg zouden moeten betalen voor het gebruik van lokalen aan de universiteit, haalde hij ongeïnteresseerd zijn schouders op. Dat Buikers en V. met de opbrengst daarvan na zeven jaar wellicht slechts een schilderij van Mark IJskens konden kopen, beschouwde hij niet als zijn probleem.
Paul-Henri Giraud