KULeugen

Er zijn twee soorten zieken: zij die hun ziekte al te zeer relativeren, en zij die er een Grieks Drama rond spinnen. De eerste groep is een gevaar voor zichzelf, de tweede soort is vooral een gevaar voor zijn omgeving. Professor Mark Vlaemkens — die aan het hoofd staat van de opgravingen van het prestigieuze Sallagassos-project — behoort overduidelijk tot de tweede soort. Dat weten we sinds afgelopen vrijdag, toen naar jaarlijkse gewoonte de bijeenkomst plaatsvond van “De Geldschieters van Sallagassos�.
Dat Marc Vlaemkens een geslepen man is, weten we al langer dan vrijdag. Om geld uit de zakken te kloppen van de vele welgestelde families die Leuven rijk is, had hij enkele clevere truken bedacht. Dat ging van psychologische oorlogsvoering en het inspelen op schuldgevoel — “uw familie was fout in de oorlog, zoudt ge niet eens iets terug doen voor die arme Turken?� — tot het achterhouden en dan gecontroleerd lossen van historische vondsten. Op één jaar konden immers meerdere prachtontdekkingen gedaan worden, maar daarom moesten de sponsors niet meteen op de hoogte gebracht worden. Mark Vlaemkens’ kast puilde dan ook uit met foto’s van reeds ontdekte praalgraven en paleizen, maar zijn motto was “ééntje per jaar�.
Zijn publiek was gelukkig niet zo intelligent als het rijk was, zo schatte Vlaemkens correct in. En elk jaar ging dat rijke maar domme publiek enthousiast uit zijn dak en keek bewonderend naar Vlaemkens: “hoe slaagde hij er in godsnaam in élk jaar een historische vondst te presenteren?� Het antwoord was heel eenvoudig: fraude, ongecompliceerde, ordinaire fraude.
Wat echter dit jaar tijdens de bijeenkomst van de “Geldschieters van Sallagassos� plaatsvond, sloeg alle verbeelding. Vlaemkens’ hele uiteenzetting was niet opgebouwd rond één of andere gefraudeerde vondst die eigenlijk al dateerde van de jaren tachtig. Het thema dit jaar was: “de gezondheid van professor Vlaemkens door de ogen van professor Vlaemkens�.
Als een ordinaire hypochonder — erger dan de malade imaginaire van Molière — ging hij te keer. Het was alsof de professor-archeoloog eerst de Larousse Médical van buiten had geblokt om die vervolgens over het publiek heen te storten in de hoop dat ze hun chequeboek zouden opentrekken. Het publiek zat echter met open mond te staren naar een nutty professor die zichzelf onsterfelijk belachelijk stond te maken: “Ik lig op sterven en heb zo’n pijn. Ai, ai, arme ik.� Zelfs het kankergeval van zijn beste vriend werd er bij gehaald om meelij op te wekken: alles voor het geld, leek Vlaemkens te denken, al kost het mij mijn eer en die van mijn beste vriend.
Tot overmaat van ramp projecteerde Vlaemkens het portret van Ik Torfs op de grote aulamuur, en wees hij met trillende vinger naar de professor Kerkelijk Recht: “Deze heeft niet liever gewild en zal waarschijnlijk sardonisch lachen als hij te horen krijgt dat ik op sterven lig,� snikte Vlaemkens. Het is waar dat Torfs ooit nogal giftig reageerde op een minstens even giftige Vrije Tribune van Marc Vlaemkens. Maar dat was al lang geleden en ook niet geheel onterecht. Vlaemkens had Torfs op een bemoederende manier vergeleken met een schoenmaker die bij zijn leest moest blijven. Torfs had hierop, in de hem kenmerkende stijl, amusant vernietigend gereageerd. Maar om Torfs hiervoor nu te beschuldigen van moord met voorbedachte rade, dat ging de goede smaak toch wat voorbij.
Zo kwam het dat Vlaemkens, met ogen die traanden van zelfmedelijden, niet zag dat het publiek kokhalzend de zaal verliet bij zoveel wansmakelijkheid, het chequeboekje veilig opgeborgen.
Ja, het zit de K.U.Leuven en haar toponderzoekers niet mee deze week. Vlaemkens verknoeit zijn campagne. Prestigepaardje en stamcelonderzoekster Catherine Farfaille werd deze week in Knack beschuldigd van plagiaat en wetenschappelijke fraude. Het zou wel degelijk een graadje erger zijn dan wat oude foto’s in de archiefkast (Knack, 7 maart, pp. 28-29). Zelfs haar collega’s laten haar in de steek en laten weten “niets met dat mens te maken te willen hebben. Vraag haar zelf wat ze misdaan heeft.�
Rector V. zat andermaal met de handen in de witte krullen en wenste dat hij nooit aan de rectorverkiezingen had deelgenomen. Had hij maar nooit naar zijn vrouw geluisterd. Of neen, nog beter: was hij maar nooit getrouwd, dan zat hij nu achter de veilige kerkmuren, droomde hij vergeefs weg.

Paul-Henri Giraud