KULeugen

In de rubriek KVHV gooit KULeugen telkens enkele karamellenverzen te grabbel, onder het motto ‘KaramellenVerzen Helpen Velen’. Vandaag geven we een uitgebreid forum aan de limerick: een speelse, ludieke doch uiterst diepzinnige dichtvorm die daarom uitermate geschikt is voor gezonde satire.

Er wild’ een student
Er wild’ een student eens ontroeren
door vragen aan Yves’ geit te voeren.
Leterme zei “Vent,
ik wil geen student
voor mijn deur want studenten zijn boeren.

Er was eens een vijand
Er was eens een vijand van Walen
die heel erg veel stemmen kon halen.
Maar toen zei hij dat:
“Ik zeg toch maar wat,
ik heb immers geen idealen.�

Er wist eens een wijze
Er wist eens een wijze rond achten:
‘Respect is een kwestie van wachten:
Je zegt in de krant:
“Ik hou van mijn land,
al stuurt het mij mails vol met klachten.�

Er wist eens een man
Er wist eens een man niets van leiden
van krachtig de weg te bereiden.
Maar toch vroeg hij: “Ister
geen eerste minister?
Hij had ook een geit, dit terzijde.

Er waarde een spook
Er waarde een spook door Europa
dat — wis en waarachtig! — kon lopen.
Het liep in paniek:
“Vlaanderen is ziek,
want zijn president is een opa!�

Er wilde een mens
Er wilde een mens eens macht krijgen
dus vroeg hij advies aan zijn vijgen:
“Om de zes uur
een geut goed bestuur,
de rest is een kwestie van zwijgen.�

Er won eens een bok
Er won eens een bok met de naam Rudy
een eervol gevecht om de geit Trudy
De winnaar zei: “Yves,
geef mij maar uw lief
gij zijt meer een man van de studie.�

Er wandelden eens
Er wandelden eens een paar dieren
druk pratend al met z’n gevieren.
Ze vroegen elkaar:
“Die limericks, daar,
zijn die eig’lijk echt of satire?�

“Wat! Ik dacht dat dit Hengelhoef was!�

Dezelfde Antwerpenaar op dezelfde Hasseltse bus, toen beide het ietwat opzichtige provinciehuis van Limburg passeerden en daarop nog attent werden gemaakt ook. Door een Limburgse fotograaf, jawel. Fel bedankt!

(droogjes) “We zitten op de ring.�

Een Limburgse fotograaf, reagerend op de opmerking van een Antwerpenaar die op een Hasseltse bus zat, dat hij “nog nooit in het centrum van Hasselt was geweest�.

“Politologie kan eigenlijk best na twee jaar worden gestopt.�
Een vrouwelijke oud-kringcoördinator van Politika bevestigt wat velen steeds vermoedden omtrent Pol&Soc.

Een sympathieke Prijs Kirsten B. gaat deze week naar de Frut, door intellectuelen ook wel de Gazet van Antwerpen genoemd, die als enige dagblad over het hoofd zag dat ze de berichtgeving omtrent de hogere studiegelden niet zelf had verzonnen.
Bij onze concurrent Veto zijn ze daar namelijk veel sterker in. In verzinnen.

Op tijd en stond feliciteert KULeugen objectieve berichtgeving die klakkeloos werd overgenomen van bevriende collega’s, zonder de bron te vermelden.

Als menselijke rector van een menselijke universiteit, heeft rector V. een aantal kwaliteiten die zijn voorganger niet had. Respect voor zijn personeel bijvoorbeeld, maar ook: respect voor de traditie en het cultureel erfgoed. Zo was V. van mening dat het schilderij (“grotesk, oerlelijk en eigenlijk gewoon belachelijk�) dat op het rectoraat ophangt tegenover de ontvangstbalie (“de frituur, hahaha!�) dringend aan vervanging toe was. In een plotse opwelling van activiteit had hij Martini Buikers laten komen, die bekend staat als een goede vriend van zowel rector V. als de schone kunsten.
De twee kameraden zaten al een kwartier lang te fluisteren en te giechelen over hun plannen voor het nieuwe kunstwerk, toen Koenraad Banket het kantoor binnenviel. Als twee betrapte schooljongens sprongen V. en Buikers overeind. V. begon al onhandig allerlei ongeloofwaardige excuses te stotteren, maar Banket sloeg hem goedgeluimd en loeihard op de schouder: “Ik heb gehoord dat ge die afzichtelijke rommel eindelijk van het rectoraat gaat smijten?�
V. knikte, onzeker omdat zijn beslissingen zelden werden toegejuicht door mensen die er wel verstand van hadden. Banket begon enthousiast aan zijn uitleg en wapperde met een dikke bundel papieren: “Ik heb hier een inventaris van alle kunstwerken die in onze kelder zitten. Slapend kapitaal, jongens, slapend kapitaal! Dat moeten we herinvesteren. Hang één van die Vlaamse primitieven in uw salon boven, V. Dat is meteen media-aandacht. Vervolgens kondigen we aan een museum te bouwen voor de rest van onze stock. Dat gaat ons een enorme prestigewinst opleveren en het hoeft ons niet eens geld te kosten! Kijk, ik heb hier wat berekeningen gemaakt.� Banket zwaaide zo enthousiast met de papieren dat Buikers angstig onder het bureau wegdook.
V. keek een beetje bedenkelijk. Zoveel plannen en zoveel activiteit. zou dat wel goed aflopen? Maar zijn voornaamste bezwaren betroffen toch het nieuwe kunstwerk zelf. De Vlaamse primitieven, waren die niet aan nogal oud en stoffig? V. zelf had gedacht een aardig budget te reserveren voor een nieuw en modern kunstwerk, maar ook weer niet zo modern dat het controverse zou oproepen. Iets uit de tijd dat hij zelf zijn idealen nog nastreefde, dat leek hem wel wat. Een mooie herinnering aan die tijden ook.
V. werd bruusk uit zijn vredig gemijmer gerukt, toen Banket, die bijna stikte in zijn ongeloof, hem in de warrige haardos greep en door mekaar schudde. “Wablieft? Gij wilt een volledig nieuw én duur én modern kunstwerk, dat allicht wéér lelijk zal zijn, terwijl onze catacomben volgestouwd zitten met het beste dat duizend jaar West-Europese kunstgeschiedenis heeft voortgebracht? Ge zijt nog onnozeler dan ge eruit ziet, V! Enfin, ge doet uw goesting met uw binnenhuisdecoratie en ge ziet maar waar ge dat geld vandaan haalt. Maar uit mijn begroting zal het niet komen! Salut!� Woedend sloeg Banket de deur van het rectoraat achter hem dicht.
V. masseerde enigszins ontredderd zijn nogal pijnlijke slapen en na een minuutje of twee kwam Buikers weer vanonder het bureau gekropen. Voor rector V. kon beginnen jammeren, suste Buikers hem alweer: “Ge hebt gehoord wat Koenraad zei. We moeten gewoon zelf voor het geld zorgen. Kom, geef die begroting eens hier.� Tot diep in de nacht zaten Buikers en V. aan V.’s bureautje gebogen over de begroting van de universiteit. Ze waren druk in de weer met potloden, kladpapier en rekenmachines en toen ze in het holst van de nacht elk huns weegs gingen, was er een oplossing voor het probleem.
Toen Koenraad Banket de volgende ochtend via zijn mailbox vernam dat vrije studentenverenigingen in het vervolg zouden moeten betalen voor het gebruik van lokalen aan de universiteit, haalde hij ongeïnteresseerd zijn schouders op. Dat Buikers en V. met de opbrengst daarvan na zeven jaar wellicht slechts een schilderij van Mark IJskens konden kopen, beschouwde hij niet als zijn probleem.
Paul-Henri Giraud

Vorige week onthulde K.U.Leugen wanneer en waarom de beelden in het Arenbergpark van hun sokkel waren verdwenen. De Beeldenstorm van 1953 kwam uit de bus als schuldige. Deze week zetten we onze zoektocht voort: waar bevinden de beelden zich nu?

Voor dit meer verfijnde onderzoek deden we beroep op de kennis en vaardigheden van het plaatstelijke politiekorps. Hoofdcommissaris Michiel Dedecker stond ons te woord en hielp persoonlijk met het ontrafelen van ons mysterie. Maar heeft een hoofdcommissaris daar wel tijd voor? “Wel ja,� verzucht Dedecker, “normaal gezien kan iemand met mijn functie zich inderdaad niet met zulke pietluttigheden bezighouden. Maar in Leuven ligt dat even anders. Ten eerste is er sinds 1 januari één van de grootste zorgen van de politie weggevallen: de studenten/nachtbrakers die bij nacht en ontij vuilniszakken lastigvallen en Leuvenaars over de straat gooien. Of omgekeerd, natuurlijk. Doordat restaurantgangers die willen roken dat nu buiten moeten gaan doen, is de buitenlucht van de binnenstad zodanig vervuild dat beschonken studenten de fut niet meer hebben om vandalenstreken uit te halen: ze liggen hoestend op het trottoir. Da’s makkelijk voor ons. En de tweede reden van mijn teveel aan vrije tijd is de cumul van onze teergeliefde burgemeester: Mijnheerke Louis. Officieus is híj hoofdcommissaris, ik zit daar enkel omdat die cumul onreglementair is en je dus wel iemand apart moet aanstellen.� We onderbreken Dedecker, want als we zijn litanie willen aanhoren, zullen we ons wel achter een van de vele videoschermen zetten waarop de hele stad te zien is en die op het stadhuis staan. We willen hem vragen de emeriti van de faculteit Ingenieurswetenschappen terdege te ondervragen om zo tot een soort robottekening te komen van de verdwenen beelden. Enig fotografisch bewijsmateriaal is immers al lang teloor gegaan.
GB
De ‘hoofdcommissaris’ is zijn opleiding gelukkig nog niet vergeten: slechts voor twee oud-professoren roept hij de professionele hulp in van een hypnositeur (“professor Kunstgeschiedenis Simon Driaan, een echte krak op paranormaal gebied�). Tenslotte kunnen we aan de slag met een puike robotfoto van de beelden. Op onze aanvraag krijgen we ook het bovenaanzicht mee, want we hebben al een plannetje om de beelden op te sporen.
Voor dat plannetje hebben we niet meer nodig dan onszelf, twee weken betaald verlof en een computer met internetaansluiting. Google Earth is het toverwoord: we zoeken dagen aan een stuk het Belgische stukje aardkloot af naar sporen van de verdwenen beelden. Veel vonden we aanvankelijk niet (een schilderijluik waarop een paar rechters staan niet te na gesproken), tot we de oplossing vinden, en die bevindt zich uiteindelijk dichter dan gedacht: op het Groot Begijnhof van Leuven! Verbijsterd trekken we naar die vrijplaats van geloof en ongeloof, dat prachtig bewaarde stukje middeleeuwen, waar Rector V. zich president mag noemen. En alle anderen onderdanen.
Inderdaad: half verscholen onder een aftands afdak treffen we acht beelden van wonderlijke schoonheid en naakte dames. “Blote wijven,� verbetert een plots opgedoken President V., wijzend op het onderschrift. Hij glundert nog meer dan wij schrikken. Liever dan te wachten op zijn uitleg lopen we krijsend weg.
Hopelijk hebben we volgende week genoeg moed vergaard om terug te gaan naar het GB, en hebben we dan de tegenwoordigheid van geest om een fotoapparaat mee te nemen. Want zo’n robotfoto boven je bed is toch ook maar niets.

In de rubriek KVHV gooit KULeugen telkens enkele karamellenverzen te grabbel, onder het motto ‘Karamellen Verzen Helpen Velen’. Deze week wagen we ons aan een knap ingezonden liefdesgedicht op Rederijkerswijze, getiteld ‘Voor Patricia’.

Liefste, schat, mijn honnepon
Uw ogen zijn mijn vakjargon
Laat mij schaduw zijn en zon
Plaats u aan mijn horizon
Ruk u uit uw nachtjapon.
Ach, bezie wat ik verzon
Acht verzen door een bariton
Triestig, waar acrostichon.