KULeugen

Bedachtzaam kuierde rector V. rond zijn bureau. De secretaresse, die hij had opgedragen alles te noteren wat hij zei, was al lang in slaap gesukkeld. Nog net leesbaar op het blad waarop ze haar hoofd had nedergevleid, waren twee pietluttige puntjes: “Eén: Ik heb de verwarming van de universiteit overal een graadje lager gezet. Twee: Ik heb een student in het GeBu geloodst zodat die mijn ideeën als de zijne zal verdedigen.� Toen de secretaresse om halfzes ‘s morgen wakker werd, zag ze V. nog steeds verdwaasd ronddolen, de handen in het haar. Ze richtte zich op en keek naar de hoofding van het blad dat voor haar lag: “Waardevolle beleidsbeslissingen die ik zelf heb uitgevaardigd. Door rector V.�.
Paul-Henri Giraud 

“Ontspannen? Dat woord kennen ze hier niet.�
Een overwerkte medewerker van het rectoraat.

Ken heeft tijdens de komende examenperiode zijn eerste mondelinge examen en stuurde ons een briefje met de vraag wat hij best zou aantrekken. Zelf dacht hij aan een zwart kostuum met een wit hemd.
Whoep! Whoep! (That’s the sound of the police.)
Om te beginnen is zwart totally out qua kleur en qua schakering in het kostuumwezen. Donkerbruin of beige zijn dan weer ultrageil en kunnen bovendien twee respectievelijke combinaties vormen. Extra punten zijn te verdienen met een aangepaste plaston. Wij stellen een goud- (doch beige) kleurig exemplaar voor. Blinkt het niet, dan botst het! Maak je ook geen zorgen wanneer je de bonusvragen niet van een correct antwoord kan voorzien: de eerste indruk is wat écht telt! Neurie bij voorkeur de classic hit Le Freak van Chic terwijl je het lokaal binnenwandelt. En vergeet niet: twee stappen voor, één naar achter! C’est chique!

The Fashion Police (tfp@veto.be)

Volgende week bij The Fashion Police!
Welke slogan moet er op mijn t-shirt staan als ik geen Temptation Island-indruk wil geven?

Rector V. had zich de voorbije weken suf lopen zoeken wat er mis was gegaan met zijn fameuze plan voor het Katholieke Centrum voor Kwezels. De papieren presentatie zat in een net plastic mapje en een powerpointpresentatie was te downloaden op Blackboard. Daar kon het beslist niet aan liggen. Het plan was door hemzelf uitgewerkt en dus zeer doordacht, daar kon het ook al niet aan liggen. Ten langen leste kwam de psycholoog in V. tot de conclusie dat de toehoorders de boosdoeners moesten zijn. De mensen moesten kunnen klagen en inderdaad, die kans had hij hen niet gegeven. Democratisch als V. was, vond hij dat hij de mensen dan maar moest geven waar ze om vroegen, als dat er tenminste zou voor zorgen dat ze stopten met zeuren.
Terstond trommelde V. dus een Bijzondere Academische Raad bijeen, een naam die al aangeeft dat andere Academische Raden weinig bijzonder zijn, wat overigens door de meeste van de leden wel wordt bevestigd als het hen onder vier ogen gevraagd wordt.
“Mannekes,� sprak rector V. de bijzondere vergadering vaderlijk toe, “ik begrijp dat er nog heel wat vragen zijn bij het KCK. Daarom mogen jullie allemaal één na één jullie hart eens luchten bij mij. Gooi het maar in de groep. Waarom zijn jullie zo wantrouwig?�
Een sceptische decaan opende de vragenronde: “Ik vraag mij af wat hiervan de meerwaarde is voor de universiteit. Voor de hogescholen ook trouwens. En wat de concrete gevolgen zullen zijn voor studenten en professoren. Is daar al onderzoek naar gedaan?� Er volgde een pijnlijke stilte. Er kwam niet meteen een antwoord en na enkele minuten nog steeds niet. De volgende nam dan maar het woord, in de veronderstelling dat V. op het einde van de vragenronde een totaalpakketje antwoorden zou leveren.
Er kwamen nog een aantal niet zo heel relevante vragen, over het tijdspad, de juridische basis, de financiering en het concept achter de onderneming, die allemaal even onbeantwoord bleven. V. pende ze allemaal vlijtig neer, het puntje van zijn tong tussen de tanden. Verdorie, dat waren meer vragen dan verwacht. Als hij die allemaal moest overtypen. en dan nadien nog beantwoorden ook. Er zou van zijn uurtje middagpauze weer niet veel overschieten en daar was hij nu toevallig aan gehecht. Hij had al gemerkt dat er van mediteren weinig in huis kwam als hij zijn middagpauze niet gebruikte.
Toen iedereen zijn zegje gedaan had, klapte V. in zijn handen. “Goed! Jullie hebben prima werk geleverd. Het waren zéér, zéér interessante vragen die hier naar bovenkwamen en daar ben ik blij om, want ze tonen dat jullie bezorgd zijn om de universiteit. Ik werk graag samen met mensen die hun bezorgdheid over een gezamenlijk project kunnen delen. Ik zal een ideeënbus aan mijn deur hangen voor als iemand suggesties heeft om aan deze bezorgdheden tegemoet te komen. Maar, en da’s niet minder belangrijk, er zijn ook nog broodjes en die willen we niet laten slecht worden, haha! Goed, dan beschouw ik deze vergadering als gesloten. Smakelijk!�
Op dat moment stond Staf Cior, vertegenwoordiger van het Zelfvoldaan Academisch Personeel op. Hij zag bleek van woede, maar V. wist de situatie handig te ondervangen. Hij tikte elegant met zijn bril tegen zijn champagneglas en kondigde aan: “Collega Cior wil een toast uitbrengen!�
Collega Cior hapte even naar adem en braakte toen zijn gal: “Wat mij nog van de lever moet: als alles over deze vergaderingen in de Veto verschijnt, hoe kunnen wij hier dan het debat nog voeren?� Hij keek priemend in de richting van de studentenvertegenwoordigers, die angstig in mekaar krompen. Rector V. wou tussenbeide komen en opmerken dat het helemaal niet de bedoeling was hier het debat te voeren, maar één van de decanen was hem voor: “Ik heb de mannen van de Veto zélf opgebeld. Of zij hebben mij opgebeld, daar wil ik vanaf zijn.� Hij streek zich waardig door de wijze baard en voegde er, ten overvloede, aan toe: “Maar ik heb niet gelekt hoor. Enfin, toch niet alles.� Een volgende decaan draaide zijn snor gracieus in een krul terwijl hij met gepaste trots mededeelde dat ook hij had gebeld. Een derde reageerde beamend terwijl hij zijn bakkebaarden gladstreek, maar hij had de journalisten op kantoor een kop koffie en een speculaasje aangeboden. Uiteindelijk bleek iedereen met het studentenblad te hebben gesproken, behalve de studentenvertegenwoordigers. Staf Cior zakte, intussen kreeftrood van verbaasde woede, weer op zijn stoel, maar Vervenne was tevreden dat hij kon aankondigen: “Dan zijn we het daar toch al allemaal over eens. Onderwerp en vergadering definitief gesloten. Staf, gij nog eentje met zalm?�

Paul Henri-Giraud

Cho Seung-hui, die in de Amerikaanse staat Viriginia 32 medestudenten in koelen bloede vermoordde, was niets minder dan een Vlaamse student die het in zijn heimat gewoon niet kon waarmaken. Een en ander blijkt uit de ontluisterende dagboeken die Seung-hui tussen de twee gruwelijke moordpartijen in opstuurde naar zijn ouders en zusje Katja in Kapelle-op-den-Bos, waar de campuskiller zijn jonge jaren doorbracht.
“Met Katja schiet ik goed op,â€? vermeldt Seung-hui in zijn persoonlijke schrijfsels, “al verschiet ze wel eens van mijn plotse agressiebuien. (…) Alle andere mensen zijn losers, ze zien me niet eens staan en lachen zelfs met de manier waarop ik Jou, m’n lieve, lieve roze Dagboek, overal mee naartoe sleep.â€? En dat is nog maar eind 1997. Cho is slechts dertien als hij dit schrijft.
Een jaar later blijkt wat de werkelijke reden van zijn ontvreemding van alle menselijke waarden is. “Liefste Dagboek, vandaag heeft de druppel het vel van het kind in de badkuip doen vallen. Zo kan het niet verder. Het is al voor de vierde keer deze week, zo vaak heeft vader het ons nooit laten doen! (…) Het is gewoon misdadig om kinderen (al ben ik dat al lang niet meer!) zo veel bloedworst te laten eten. Wie lust die vuile beuling nu? En dan moeten we die afschuwelijke vleesprak nog mengen met appelmoes ook! (…) Ik zweer het, als ik ooit een manier vind om mijn vader hiervoor te doen boeten, dan zal mijn wraak zoeter zijn dan alle appelmoes die ik al heb moeten vreten!â€?
De latere campuskiller slikt en buigt het hoofd in het sombere leven dat hij leidt, maar slaagt na veel vijven en zessen (op twintig) voor de middelbare school en wil een droom waarmaken: hij wil gaan studeren. Zijn ouders kunnen nooit vermoeden hoe die ‘droom’ er uiteindelijk zou uitzien.
12 november 2001: “Liefste Dagboek, vandaag heb ik gezocht naar een manier om meer dan acht kilometer en vele jaren bloedworst te wreken. Ik heb alle winkels afgelopen op zoek naar een wapen, maar niets lijkt hier in dit belachelijke land te vinden te zijn als je het nodig hebt. If only Flanders were separate, dan zou de wapenwetgeving veel soepeler zijn! Ach, heer (sic), verlos me uit mijn lijden! Dag, boek!�
Van onze onderzoeksjournalist Dougie De Keyzer.

Volgende week in KULeugen: het vervolg van Cho’s kruistocht, die eindigde in een bloedbad waar niet enkel hijzelf zich in had kunnen wassen.

Deze week verstoppen onze vrienden van LOKO een vat bier in het centrum van de stad. Wie het vindt, of de kameraden het vat zien verstoppen in de verlaten ruïne van het stadspark, mag ons steeds bellen. We belonen de vinder met een mooie prijs! Bellen kan dagelijks tussen 14 en 18u op het nummer 016/224438. Bellen, bellen, bellen!

“Ik heb deze presentatie afgemaakt terwijl Buekers hier vooraan dom stond te doen.�
Een sociale ondervoorzitter.

“Aanvallen!� bulderde rector V. tegen zijn manschappen. Hij verplaatste het linkerbataljon tinnen soldaatjes vastberaden naar het midden van de tafel, waar het de daar in formatie opgestelde collega’s een genadeloos pak slaag gaf. Er waren nog wat schermutselingen, maar V.’s zege was onontkoombaar. Triomfantelijk wierp hij het laatste soldaatje van de slechten omver. Zo, alweer gewonnen! Dat was toch wel één van de voordelen van alleen spelen, bedacht hij.
Rector V. begon bevelen uitdelen leuk te vinden. Het werd ook wel een klein beetje tijd. Nu hij eenmaal de smaak te pakken had, oefende hij waar en wanneer hij maar kon. Als eenvoudige zoon van een eenvoudige dorpspriester wist hij beter dan wie ook dat je onderaan de ladder moest beginnen. Daarom had hij eerst volop met de tinnen soldaatjes geoefend en toen die niet meer protesteerden, was hij langzaam het personeel dat het dichtst rond hem werkte beginnen te tiranniseren. Wie was er hier per slot van rekening de baas?
Rector V. dééd een aantal dingen sindsdien gewoon, zonder anderen daarover te informeren, laat staan om hun mening te vragen. Nietjes bijvoorbeeld: hij keek in de kantoorartikelencatalogus, koos het mooiste doosje eruit en bestelde er een gros van. Paperclips: exact dezelfde procedure. Niets, geen overlegmodel meer, rector V. was de baas en dat zou de universiteit geweten hebben.
Er werd natuurlijk wat gemord toen de nietjes niet in de nietjesmachines bleken te passen en de paperclips zo klein bleken dat je er nauwelijks twee pagina’s uit de Willibrordvertaling mee aan mekaar kon bevestigen. Maar kijk, dat waren beginnersfouten. Hij had geen enkel boos telefoontje meer ontvangen sinds hij de interne telefoonnummers op het rectoraat eens eigenhandig had geherstructureerd (dringend nodig, want in de loop der jaren was de logica daarin ver zoek geraakt) en dat kon maar één ding betekenen: zijn ondergeschikten legden zich eindelijk neer bij zijn heerschappij. Hij was een waar heerser aan het worden!
Tijdens deze fijne overpeinzingen plaatste V. alle soldaatjes netjes terug in het kistje. Hij ging nog snel even met de föhn door zijn haar en vertrok dan haastig naar de Raad van Bestuur van de universiteit. Onderweg oefende hij nog een beetje op zijn streng-arrogante blik, maar toen hij daar vooral langslopende kinderen mee aan het lachen bracht, stopte hij daar maar mee. Hij zou het moeten hebben van zijn charisma. Met fiere tred en blik trad hij de vergaderzaal binnen.
Het was al een eerste tegenvaller dat de vergadering zonder hem begonnen was. De aanwezigen knikten hem afwezig goedendag en discussieerden verder. V. wou plaatsnemen aan het hoofd van de tafel, maar daar bleek Jef Purper, de voorzitter van de raad al te zitten, die de bijeenkomst met strakke hand leidde. Een beetje geïntimideerd schoof rector V. een stoel bij en wachtte geduldig op zijn agendapuntje.
Het was een tweede tegenvaller dat de vergadering beeindigd werd zonder dat het puntje besproken werd. V. probeerde hier voorzichtig gewag van te maken, maar Purper blafte meteen terug. “Die nota van twee bladzijden? Ik dacht dat dat een aprilgrap was! Enfin, ‘t is nu toch te laat, want ik heb de vergadering al gesloten verklaard en ik ben nu eenmaal de baas. Iedereen naar buiten jongens, ik moet op tijd thuis zijn want ik moet nog asperges uitdoen!�
Danig ontmoedigd sjokte V. weer naar zijn eigen kantoortje, zijn derde tegenvaller tegemoet. Hij had toch gedacht dat de baas spelen hem nu op hogere echelons beter zou afgaan. Hij plofte neer in zijn fauteuil en tastte beverig naar de telefoon. Dra werd er opgenomen: “Ministerie van Onderwijs, met de minister zelve!â€? V. veerde enthousiast recht — eindelijk zat het hem mee. “Ik wou eens vragen of jullie mijn mail al hadden ontvangen. Daar zat namelijk een klein documentje bij, en…â€? De Minister onderbak hem: “Klein documentje? Dan zal het wel niet belangrijk geweest zijn. Documenten onder de honderd pagina’s komen trouwens niet door onze spamfilter. Maar ik moet u laten, ik moet zo meteen nog het huiswerk van onze kleine nakijken. Prettige dag verder!â€?
Volledig ontmoedigd, nu, zakte V. diep weg in zijn zetel. Ja, het was beslist leuker als je in je eentje de baas kon spelen. Hij zou nog flink moeten oefenen op zijn naaste medewerkers, als hij écht met de grote jongens wilde meespelen.

Paul-Henri Giraud

In navolging van LOKO-voorzitter Jef Peeters, die als meervoud van ‘campus’ consequent ‘campi’ gebruikt, stelt KULeugen enthousiast voor hieraan navolging te geven. Latijnse meervoudsuitgangen hebben het Nieuwnederlands immers heel wat te bieden. Enkele voorbeelden:

cactus – cacti
bus – bi
zus – zi
octopus – octopi
mus – mi
ondertussen – onderti
focussen – foci
sussen – si
kopkussen – kopki
tussentijd – titijd

Volgende zinnen zijn vanaf nu dus gangbaar:
Onlangs zat ik op de bus ti twee Ri.
Mag ik één van je zi ki?
Op alle campi eet men scampussen.

Naar aanleiding van het Afrika Filmfestival verklaarde de organisator: “Leuven is nogal kleinburgerlijk qua cultuuraanbod. Als je een toneelstuk wil zien met Congolezen of Marokkanen moet je naar Brussel.� Hij voegde er aan toe dat het Leuvens cultuuraanbod “te wit� zou zijn. Van anti-Vlaams racisme gesproken! Er zijn er die voor minder een klacht van het Centrum voor Racisme(bestrijding) aan hun broek hebben. Wij hebben in elk geval geen afkeuring van de Leuvense sp.a-schepen van Cultuur Vandevoort gehoord.
Dit kan zo niet langer! De echte, fiere Vlaamse cultuur wordt alsmaar vaker achterwege gesteld ten voordele van andere, minderwaardige cultuurfenomenen uit continenten die lang niet op zo’n rijke geschiedenis kunnen bogen als wij, de bakermat van alle beschaafde beschavingen. Enfin, die mannen van het Afrika Filmfestival trekken dus ook al “dat geknutsel uit de brousse� voor, zoals onze voorman het zo treffend verwoordde. Dat doen ze zelfs op de voorpagina van dat extreem-linkse roddelblad Veto, terwijl wij het telkens moeten stellen met deze korte berichten op pagina dertien.
Zeg niet dat we u (en dat is: u, Vlaamse vrienden) niet gewaarschuwd hebben: Vlaanderen gaat naar de vaantjes. En de reden zijn de Afrika Filmfestivals en Azië Popconcerten en Zuid-Amerika Dansvoorstellingen die onze culturele centra teisteren. Weg met hun subsidies! Weggesmeten geld! Weg met die geldtransfers naar het wel erg verre Zuiden!