KULeugen

Rector V. lag helemaal aangekleed op bed, de lakens onder hem slechts gekreukt door de afdruk van zijn lichaam. Naast hem, op het nachtkastje, lag een aantal boeken die hem waren aangeraden door zijn kabinetschef Jerry Ochman: Drijfveren van een bevlogen bestuurder, Het groot inspiratieboek creatief ondernemen, De rector van de 21ste eeuw en vooral Durf groeien. V. zag de toekomst groot, zowel die van hemzelf als die van zijn universiteit. Het leven lachte hem toe.
Maar toch zat hij met muizenissen. V. zat ergens mee, hij staarde met open ogen naar het plafond van zijn slaapkamer, waarop kleine grijze olifantjes en zebra’s waren afgebeeld. Hij tuurde zo lang zonder te knipperen dat tranen zachtjes in zijn ogen opwelden. De rector merkte het niet. Doorheen zijn tranen en innerlijke wanhoop kwamen de diertjes boven hem tot leven.
V. zag zichzelf huppelen als een zebra, heerlijk zwart-wit tussen de groene omgeving. Hij graasde, rende, stoeide met andere zebra’s en spitste af en toe de oren om attent te blijven op eventueel aankomend gevaar. Maar dat laatste deed hij slechts uit gewoonte, echt opletten deed Zebra V. niet. Als ze ergens anders naartoe wilden gaan, overlegde V. — duidelijk de leider van de kudde — omstandig met andere zebra’s, om na lang palaveren triomfantelijk tot een consensus te komen. Meestal bestond die erin dat ze gewoon bleven waar ze waren. Het gras en gebladerte waren er inderdaad best lekker, alleen dacht V. er niet aan dat die ooit wel eens op moesten geraken. In ieder geval hadden de zebra’s het er naar hun zin, al vonden sommige leden van de kudde het knudde was dat ze zo vaak overlegden voor niets.
Plots zag de rector-zebra zijn collegae verschrikt wegspurten. Hij vroeg nog hinnikend wat er aan de hand was, maar de andere zebra’s waren weg. Daar hielp geen lievemoederen aan. “Laat ge mij in de steek?� brulde V. “Ben ik niet goed genoeg, misschien? Is jullie zwart schoner dan het mijne? Steekt mijn wit niet goed af of schaamt ge u voor de grijze plukken die aan weerszijden van mijn kop zijn gegroeid? Dat is een teken van wijsheid, gij knuppels, de perfecte fusie, het wit dat gekanteld is in het zwart!� Terwijl Zebra V. zo stond te tieren, wierp zich een schaduw over hem en de stroken grond rond hem. Plots zag V. in dat het gras niet zo groen was als hij altijd gedacht had, en dat de kudde al zo lang op dezelfde plaats had vertoefd dat het er vol lag met fecaliën. De zebra wilde net opkijken, maar hoorde de bulderende stem nog voor hij de olifant zelf had gezien: “V, gij weer!� Het immense beest, dat bekendstond als Olifant O. en de hele savanne beheerste, trok met zijn slurf in één ruk een pluk grijs haar uit bij V, die het bijgevolg uitschreeuwde van de pijn. “Ge moet u niet zo laten gaan, V.’ke, luistert beter eens naar mij. Ik zou graag wat meer macht hebben in uw kudde. Weet ge wat, als we nu eens wekelijks een uurtje samenzaten om te bespreken wat ge moet doen, dan wordt iedereen daar maar beter van. Ik laat u wel weten wanneer de eerste afspraak is. Allez, salut!� trompetterde Olifant O., en weg was hij, met een kracht van zes op de Schaal van Richter.
Door de aardbeving die de olifant veroorzaakte op het plafond van V.’s slaapkamer, viel de zebra pardoes naar beneden, weer op het bed. Rector V. was terug zichzelf, of toch geen zebra meer. Hij ging rechtop zitten en mompelde voor zich uit: “O. vindt me wel sympathiek. O. apprecieert me. O. zewiezewoze. O…â€?

Paul-Henri Giraud

De redactie verontschuldigt zich voor haar ouderwetse meervoudsvormen. In de nieuwe spraakkunst-Jef Peeters zouden we moeten spreken van zebrae in plaats van zebra’s. Maar onze hoofdredacteur Giraud is nu eenmaal niet altijd even flexibel. Waarvoor onze excuses.