KULeugen

Tsin ni dwuorden van jin of nanderen nha-sympatisant, mo te de zinne vant “Het P@K�, tstik hescréven deur en vo kulak-kèrels. Zelfrelativerend of zunder preteinsje? Da wel, mo zeen helik.
Geule, Meune, Seune, Freulk, en noh vele andren bucht, tzin de karakters ut tbrin van ne kerel die zelve zo gentil wa de beste rolle ip em te pakn. Tplot behoste hoe: ne kadoo, met doarin ne kerel, die sen eihen ipzen na zin koeketiene. Wa surrealisme lih hoe in de mulle, mo voe dreste kwamt ni mi were. En azwo wast me veel dingn ut da stik. Tvarieerde van hebeurtenisn die wineh èèn biehebroch ant stik tot losse, en flauwe, kluchten die ze der heweun èèn tussenhejosd.
Een eihen stikske iere ester voe Fleurk, die, helik dame peizen, oljine zin eihen moeste speeln. Utkomste? Een krusbestuvinge van de man ut melle en ne hehandicapte wufkerel. Ni dame peizen datie wok in tècht ne mong è, mo da kom deur drehie. Mo waster ton zoveel rehie? Jin meiske zei oes wa skjeef: “Rehie, en wuk bedoelje gie da ènheluk mee?�. Da seh ol henoeh zekere?
Int kort, de miserie met da spel van de Kulak wa nie ulder hoe hedachten, of daze ulder beste ni deden of zelf ulder talente. Nint, twa jirder dat ni tope angde, een hedachte en nieman die der moeste ip letten dat hjil da spel jin ding moste komn. Aan entoesiaste werkerkens hin tekort, mo voe een resultaat moesten ze toch wa mjir ip theheel letn. En die Fleurk, jis ni al zo hrappih helik datie peist en wulder hoant ton mo zehn want der wa hinne rehie om da te doen.�