Haïti No More
We Care A Lot poneerde de legendarische funkmetalband Faith No More in 1985. Afgelopen zomer werd het nog door iedereen en zijn grootje meegebruld in het sympathieke Limburgse boerengat Kievit. Het lied is uiteraard een geniale sneer aan die de woorden “muziek” en “charity” in een zin gebruikt.
Want laat ons duidelijk zijn: goede muziek en goede doelen zijn onverenigbaar. Denk aan draken als Do The Know It’s Christmas? van Band Aid en We Are The World van USA For Africa of nog enigszins te pruimen Sun City van Artists Against Apartheid. Nu is het weer aan Helmut Lotti om zijn kompanen samen te fluiten en een concert voor Haïti te houden.
Misschien, lieve vrienden, heel misschien heeft Haïti die aardbeving wel zelf gezocht door de muzikale goden Apollo en Dionysos uit te dagen. Of is het toeval dat de bekendste en succesvolste Haïtiaanse muzikante Wycleff Jean is? Dat omhooggevallen aapje dat een kunstje kent?
Even verschrikkelijk als het oeuvre van Wycleff is die recente miskleun voor Haïti van fat ass Natalia en adoptiebelg Gabriel Rios. Jawel: hun versie van Hallelujah van Lenny Cohen is zo verschrikkelijk dat ik nog liever mijn linkertestikel voor de honden gooi dan er naar te moeten luisteren. En plus gaat het duo vrolijk voorbij aan het feit dat meneer Cohen hemzelf in april van vorig jaar heeft gevraagd op te houden Hallelujah over te doen.
Een dezer dagen vertrekt Lenny op reis naar het nirwana door een hartaanval ofzo en dan zal het de schuld van Natalia en Gabriel zijn. In afwachting stel ik voor dat we de bom op Haïti droppen en gezellig het verzameld werk van Faith No More door de boksen jagen. It’s a dirty job but someone’s got to do it!
Geert Simonis |
De auteur van dit opiniestuk is een gewaardeerd popkenner en hij heeft gelijk.