KULeugen

Bij deze wens ik, Monseigneur Leonard, NSV! geluk met hun erkenning aan de K.U.Leuven. Het doet mij veel plezier te zien dat goede, weldoorvoede jongeren zonder enige spoor van die ziekelijke anorexia eindelijk de plaats krijgen die hen toekomt. Net zoals ikzelf wordt NSV! vaak verkeerd begrepen door de media en de goegemeente. Ik ben er echter van overtuigd dat deze gevoelige en welbesnaarde jongeren het democratisch debat aan onze universiteit zullen stimuleren, net zoals ik doe.

Onze samenleving wordt vandaag de dag geconfronteerd met heel wat uitdagingen – armoede, zinloos geweld, homoseksualiteit – die mij verontrusten. Toen ik deze ochtend mijn vriend Benedictus aan de lijn had, had hij toevalligerwijs net enkele oud nsv’ers op bezoek om jeugdherinneringen op te halen aan die warme zomer van 1941 toen wij in de Dnjepr zwommen en door het koren van de Oekraiene struinden. Het was een tijd van onschuld toen wij als gebronsde en gespierde jongelingen in ontbloot bovenlijf arbeid verrichten en stichtelijke liederen zongen.

Dat NSV! onverdraagzaam zou zijn, wil ik echter ten zeerste ontkennen. Toen ik nog Bisschop van Namen was, ving ik mensen zonder papieren op in mijn kerk. Op een dag kwamen enkele vriendelijke NSV’ers verscheidene pakken toiletpapier brengen. Is dat dan niet menslievend?
Tot slot wil ik de hele academische gemeenschap bedanken voor hun steun die ik de laatste weken heb mogen ontvangen. Ik zie deze erkenning van NSV! dan ook als een zege van de rede en als een teken aan de wand dat de linkse, van God ontdane krachten op de terugtocht zijn. Houzee!

Met hoogachting,
Monseigneur Leonard.