Brabant Gedicht 2009

Met den bus naar Den Bosch

Eens per jaar halen Vlaams-Brabant en Noord-Brabant hun oude banden aan via een poëziewedstrijd. Op zaterdag 1 februari ging de finale door in Den Bosch. Vier Belgische dichters namen het op tegen vier Nederlandse collega's.

Geert Janssen

Wij zetten een valse neus op en duiken geheel undercover de bus in. Na een aangename rit van twee uur door de lage landen bereiken wij Den Bosch. Wij worden ontvangen op het raadhuis door de wethouder van cultuur. Vrij vertaald: wij worden ontvangen op het stadhuis door de schepen van cultuur. Koffie en thee vloeien rijkelijker dan de Congostroom in het regenseizoen. Tweede halte is het Jeroen Bosch Museum, een ex-kerk waar geen enkel origineel werk van Den Bosch' beroemdste zoon hangt. Via een arsenaal aan reproducties wordt toch een aardig beeld geschetst van leven en werk van de man. Spijtig dat de gids in kwestie haar lesje duidelijk van buiten had geleerd en zich af en toe te buiten gaat aan achterhaalde clichés over de middeleeuwen. Na een koffiepauze en een riant avondmaal breekt de finale aan.

Slacker

Maar wie zijn die finalisten eigenlijk? Met de vier Nederlanders zullen we u niet vervelen. Al viel één van hen wel op in negatieve zin door het dragen van een bandana. De Belgische finalisten in alfabetisch volgorde! Eleni De Becker zit in eerste bachelor rechten en omschrijft haar poëzie als schilderen met woorden. Haar gedichten bulken dan ook van de dwingende beelden. Dat er ook een Leonard Cohen-referentie in is geslopen is sowieso mooi meegenomen. Andreas Everaerts is een vijfentwintigjarige slacker zonder job, lief of rijbewijs. Hij heeft wel een hond en een handvol aardige gedichten die er best mogen zijn ook al rijmen ze. Geert Simonis is een sportvisser met publicaties in Humo en De Brakke Hond. Zijn gedichten zijn uiterst vermoeiende tempels van absurd pseudo-dadaïsme, popculturele referenties en vrouwonvriendelijkheid. We vermoeden dat er menige scheut ironie in het mengsel zit. Bo Vanluchene tenslotte schaakt, leest en schrijft. Dat laatste doet ze ondermeer voor Veto, maar u kent ons: we blijven objectief. Haar gedichten lopen over van de metaforen die zelden glashelder zijn maar altijd werken. In de finale krijgt iedereen vijf minuten om voor te lezen. Belgen en Nederlanders worden in naam van de goede vrede afgewisseld. Ook dichteres en juryvoorzitter Tjitske Janssen leest met groot succes voor uit eigen werk. Daarnaast brengt Lonneke Kruisbergen, een griet met hangtieten die piano speelt, een handvol nummers. Aan het eind luistert geen kat meer. De jury is aan het beraadslagen en de spanning loopt op. Her en der worden weddenschappen afgesloten voor hoge bedragen.

Bloemen

Onze eigenste Bo Vanluchene komt als winnaar uit de bus en gaat lopen met de 250 flappen. De bloemen die ze krijgt, geeft ze nobel door aan haar meegereisde moeder. Wij vroegen aan enkele kenners of Bo terecht had gewonnen. She's got everythings she needs, she's an artist, she don't look bad, aldus een positieve Bob Dylan. She's whiskey in a teacup, she gives blondes a lousy name, beweert een gematigde Tom Waits dan weer. Al bij al heeft juffrouw Vanluchene meer stijl dan een homo en meer huizen dan Filip Dewinter. Gefeliciteerd, Bo!