Splinter

Nieuw VVS

Het is Leuven dan toch gelukt: de Vlaamse Vereniging voor Studenten (VVS) doen vallen. Niet de lokale studentenraad LOKO die het drie jaar geleden al eens probeerde, maar het grote broertje van de Associatie deelde de ultieme slag uit. En dat mag opmerkelijk heten, want de Studentenraad Associatie Leuven (StAL) is binnen VVS slechts waarnemend en geen stemmend lid. Nadat die al haar leden kon overtuigen van het malgoverno bij VVS - het resultaat van jaren slap bestuur - stapten die collectief op. Per brief deelden zij hun beslissing mee. Daarop volgde het collectieve ontslag van de Raad van Bestuur (RvB) van VVS, al bleek niet iedereen aan de top even overtuigd van de onderneming. De weg ligt nu open voor een nieuw project.

De organisatie mag dan uitgeteld in de touwen hangen, onverwacht is dit niet. Over haar interne werking en externe representativiteit regende het al jaren klachten, met als orgelpunt de niet-behandeling van een standpunt inzake studentenarbeid die de achterban schoffeerde in haar democratische positie. Een commissie van verschillende studentenvertegenwoordigers onderhandelt nu een relanceplan voor een VVS-bis. In de eerste plaats stellen zij een overgangsbestuur samen dat, na een goedkeuring van de AV, het einde van de rit uitzit. Vervolgens buigt ze zich over beleidsvragen die al langer hangende zijn en die in het verleden vaak punt van discussie en verdeeldheid waren. Over wat hebben zij het dan? Onder andere over de structuur van de organisatie. Er moet grondig worden nagedacht over wat een gezonde, maar ook werkbare relatie is tussen enerzijds de uitvoerende RvB en anderzijds haar dicterende achterban. Vaak zat er ernstige ruis op deze lijn, in weerwil van de AV. Ook moet gediscussieerd worden over welke rol de studentenraden van de associaties zullen spelen in de toekomst. Meer en meer groeit hun impact op de onderwijsbesluitvorming. En dat ze machtiger worden, mag blijken uit de voorbije rol van StAL. Alle standpunten uit het verleden laten voor wat ze zijn, is een andere voorwaarde tot slagen. Toegegeven, dat maakt het vertegenwoordigerswerk de komende maanden moeilijk, maar naar het veld toe wint men meer. Want VVS heet - mede door haar verouderde standpunten, waarvan sommigen nog dateren van de jaren negentig - 'links' te zijn. En dat betekent - vraag het maar aan het kabinet onderwijs - drammerig, onrealistisch, en verkrampt. Nochtans verdedigt VVS evengoed standpunten die bijvoorbeeld de steun genieten van N-VA. Maar de perceptie wint het van de realiteit. Een breekpunt in de onderhandelingen is de positie van de betaalde staf, die instaat voor het praktische en voorbereidende werk. De achterban klaagt al jaren over hun immense en oncontroleerbare invloed op de werking. Ook hier een nieuwe start, klinkt het met de dag luider, en dat begint met enkele ontslagen. Wil de commissie resultaten boeken - zoals de terugkeer van LOKO naar VVS - dan biedt het beter gehoor aan deze kardinale verzuchting. Het nieuwe VVS kan ook maar slagen als iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt, maar zo evident lijkt dat niet voor sommigen. Deze crisis is mede het resultaat van de vorige voorzitters, die dit jaar overigens de kritiek op de huidige voorzitter en haar ploeg niet sparen. Zo uiten ze kritiek op zaken waarmee zij zelf werden geconfronteerd en die ze toen weigerden of niet durfden aan te pakken. Schandalig is ook de houding van enkele bestuurders die na hun ontslag terug mee aan de onderhandelingstafel zitten als vertegenwoordiger van hun lokale studentenraad. Dat zijn dezelfde mensen die er eerst het nut niet van inzagen Dit is ongeloofwaardig en maakt de ondernemingen van de commissie belachelijk. Het wordt tijd dat deze vertegenwoordigers voor één keer echt hun verantwoordelijkheid nemen en uit VVS wegblijven. Pas dan is slagen een optie.

Maarten Goethals

Als lezer dient u er rekening mee te houden dat bovenstaand stuk literatuur gefnuikt is van zuiver objectivisme. Persoonlijke frustraties komen dan ook rechtmatig toe aan het adres van de auteur.