Parelende zweetdruppels op dansfestival Move Me
Dans de dans der middelmatigheid
Afgelopen week opende STUK zijn deuren voor dansliefhebbers met Move Me, waarin een podium werd geboden aan dansante dans. Wij zagen één sublieme voorstelling, twee die gewoon oké waren en één ondermaatse dansperformance. Move Me verraste niet, maar stelde ook niet teleur.
Filip Tielens
Drie dagen lang vond het (vaak internationale) publiek gemakkelijk haar weg naar Move Me, dat dit jaar als thema Let's Dance had.
De openingsvoorstelling van de Italiaanse Compagnie Giolisu was meteen een schot in de roos. De toeschouwers namen plaats aan weerszijden van de dansvloer, gescheiden door een wall of fog, waarin twee dansers zich in niemandsland bewogen. Gaandeweg trok de mist weg en kreeg de mysterieuze overkant een gezicht. De dansers verkenden hun gebied op een vloeiende manier en toonden aan over een ongeziene precisie te beschikken in hun wondermooie dansduet. Een spel van aantrekken en afstoten om uiteindelijk te beseffen dat ze niet zonder elkaar kunnen. De titel Ultime Exile betekent zoveel als 'De ultieme aftocht'. Dit werd mooi gesymboliseerd toen de man een tafel met brandende kaarsen op zijn rug torste, zoals Jezus zijn kruis draagt. Een aangrijpende slotscène in een erg esthetische voorstelling. De toon van Move Me was gezet.
Improvisatie
De uitleg die Milan Tomasik aan zijn solo Within gaf, zagen wij in de verste verte niet in zijn performance. We twijfelen niet aan 's mans capaciteiten, maar het dansante was bijna onbestaande in Within. Indien er geen fenomenale lichtshow bij de voorstelling hoorde, hadden wij Within genadeloos afgekraakt.
De grootste naam op de affiche was Thomas Hauert met zijn gezelschap Zoo. Accords is opgebouwd rond het principe van improvisatie en synchrone nabootsing van anderen. Het kon een uur boeien, maar het laatste halfuur bleek volstrekt overbodig. De dansers in Accords kwijtten zich prima van hun nochtans zware taak. Voor hen is het niet alleen fysiek maar vooral mentaal een zware voorstelling omdat ze alert op elkaars bewegingen moeten inspelen. De vaak mooie scènes mankeerden echter emotionele interactie.
Mine startte veelbelovend. Twee mannelijke dansers gingen op een speelse manier om met plastieken zakken door ze in de lucht blazen en over het podium laten bewegen. De licht erotische ondertoon in de voorstelling wist te boeien, maar na verloop van tijd werd de verhaallijn waziger en eindigde Mine minder intrigerend dan het begon.
Dansfilms
Over de films die Cinema Zed uitkoos voor Move Me kunnen we kort zijn. De compilatie kortfilms van Marten Nilsson was ons net iets te experimenteel, en vaak ook vervelend zodat we nog voor het einde in slaap vielen. Faut le faire. Alain Platel toont in De Balletten en ci en là de achtergrond van zijn gezelschap. Hilarisch zijn de scènes waarin hij snobistische operabezoekers kritiek laat spuien op zijn voorstelling Wolf en de Afrikaanse ouders in hun traditioneel dorp trots zijn op de dansprestatie van hun zoon in het verre Europa. De film is echter iets te uitgesponnen.
Veel nieuwe dansliefhebbers heeft Move Me vast niet gecreëerd, maar dat neemt niet weg dat er aangename dingen te zien waren. Om het met Voltaire te zeggen: Move Me was nor good, nor bad. Zoals het leven, quoi.