Zion Train denderde door Leuven

Het gedoogbeleid van de Leuvense flikken makes the world go 'round in love and peace

Zion Train is een Brits dub- en reggaecollectief rond spilfiguur Neil Perch. De man in kwestie producet de platen en verzorgt live de beats 'n bass. Neil Perch is een naam als een koebel in het wereldje. Getuige: de Jamaican Reggae Grammy 2007 voor Best Dub Recording die Zion Train verdiende met de plaat 'Live as one'. Momenteel toert de groep door het continent met een geremixte versie van die lp. Reden genoeg om Het Depot naar hogere sferen te vervoeren.

Philip Gallasz

foto: Christiaan Franz

"People, people, people" riep MC Dubdadda door de micro en het kot was reeds te klein. Dubdadda liep er in zijn Umbromarcelleke bij alsof hij na een pint teveel, uit een Britse kroeg was gezet. Politiek correct was hij dan weer wel. Dat de op zijn enkel getatoeëerde Davidster verwees naar de rebellenstad uit de Matrixtrilogie is weinig waarschijnlijk. Zion is voor Rastafari's namelijk net als voor joden Jeruzalem, het Beloofde Land! Naast Dubdadda en Perch bestond de bezetting uit twee blazers: trompettist Dave Hake en man op de trombone, Bigga.

Het vernoemen van die bezetting is belangrijk om twee redenen. Door een vete binnen de groep werd in 2001 het merendeel vervangen. En die nieuwe bezetting maakte het eerder genoemde Live as one. Daarom. En oh ja, omdat wij niet gaan lullen over welke gitarist op speed in welk nummer aan turbospeed tokkelde. Simpelweg omdat het niet kan. Perch knalde vanachter zijn decks de riddim er pal op. Het stomend beatje hield het midden tussen reggae en dub en begeleide de blazers die synchroon als alpenhoorns door de zaal galmden. De ontlading bij het publiek volgde en masse op de oproep: "Everybody who likes reggae music: make some noise."

Aanvankelijk liep de set voort tegen dit tempo. Iedereen genoot en Afrika leek dichter bij dan ooit. Na een kwartier werd er versneld. Bas en drums holden enkele Duracellkonijnen voorbij en liepen door tot 140 Beats Per Minute. De roots van dubstep werden blootgelegd en Zion Train maakte duidelijk waarom zij al twintig jaar lang UK's dub pioneers zijn. Perch bleef dan wel stoïcijns de classy British gent, Dubdadda verraadde met zijn aanstekelijk enthousiasme dat de band het toeren nog niet beu is.

Haiku Herman

Gezondheidszorg is een heikel punt, vraag dat maar aan Obama. En ook Dubdadda besloot zijn duit in het zakje te doen. "Anybody who's making a splif, do not put tobacco in." Het gedoogbeleid van de Leuvense flikken makes the world go 'round in love and peace. Ondertussen bleef Perch met zijn MacBook samples van Motownplaten droppen terwijl een baslijn die qua aanstekelijkheid niet moest onderdoen voor Seven Nation Army door de zaal bolderde. Soms luidde het credo keep it simple. Sporadische "Buena Vista Social Club" blazers werden begeleid door een out of space loop die duidelijk maakte waar Afrojack zijn electromosterd haalt.

Dubdadda bleef rhymes spuwen waaronder de variatie "Do they know Belgium?" Een laatste Britse steek naar Haiku 'president' Herman? Juist gehoord of niet, ook bij Dubdadda heeft de gehoorschade toegeslagen. "I've been a long time in the scene now and my ears are very bad, so I can't hear you!" Reactie van het publiek: een oorverdovende smeekbede om een bisronde. Het merendeel moet geweten hebben wat komen zou. Want War in Babylon was een mokerslag zoals enkel Mo 'the greatest' Ali er kon uitdelen. Toen de trein halt hield was dan ook niemand rouwig dat hij/zij een one way ticket to Zion had gekocht.