Where The Wild Things Are

Spike Jonze van 'Being John Malokovich' regisseert. James Gandolfini alias Tony Soprano - en aldus voor eeuwig en drie dagen onze held - speelt een hoofdrol. Oscarwinnaar Forst Withaker is ook van de partij. Lekker wijf Karen O van het withete rockcombo Yeah Yeah Yeahs verzorgt de sountrack. Geef toe: op papier is er geen enkele reden om niet storm te lopen voor 'Where The Wild Things Are'. En toch...

Geert Janssen

Met drie man behorende tot de Leuvense culturele elite, struinen wij geheel casual Cinema Zed binnen. Eentje trapt het halverwege af. De twee andere waren achteraf verre van overtuigd en klaagden steen en been. Vrije meningsuiting is een teef die geslachtsziektes verspreidt. Laat één ding duidelijk zijn: Where The Wild Things Are is een goede film, zij het met enkele schoonheidsfoutjes.

Maar laat ons niet op de zaken vooruitlopen. Hoofdpersonage Max is een brokje schattigheid en een kind van gescheiden ouders. Wij ook. Max' familie is in hoge mate disfunctioneel. Die van ons ook. Max heeft het daardoor niet gemakkelijk. Wij vroeger ook. Max zoekt een warm nest van troost in zijn fantasie. Deden wij vroeger ook. Herkenningsfactor: pijnlijk hoog.

Angst en pijn

Nadat een portie aanstellerij van Max zijn moeders combinatie van stress en vermoeidheid doet ontploffen, loopt hij weg van huis. Hij is verkleed als wolf en zeilt ver, ver weg. Door de wind, door de regen, dwars door alles heen. Hij strandt op een mysterieus eiland bewoond door monsters, de wild things uit de titel. Ze zien er schrikwekkend uit maar hebben een klein hartje. Aaibaarder dan dit zal u James Gandolfini nooit meer zien. Of horen, want hij verzorgt natuurlijk enkel de stem. Met een portie bluf laat Max zich tot koning van de monsters kronen. Summertime and the livin' is easy.

Where The Wild Things Are is een sprookje maar een duister sprookje. Meer nachtmerrie dan droom, een verjaardagsfeest van angst en pijn. Zeker geen kinderfilm. Het leven bij de monsters is een open wonde van gekwetste zielen. Langzaam begin Max te beseffen hoe problematisch de omgang tussen mensen kan zijn. Spike Jonze laat soms een steekje vallen in de narratieve logica maar dit is nergens storend. De cameravoering ondersteunt het droomachtige zonder ergens etherisch te worden. Wij kregen er spontaan zin van om in het bos te gaan spelen tot de zon ondergaat. Helaas moesten we achteraf gewoon naar huis om drie weken aan afwas te doorworstelen. Fuck you, realiteit.

Achteraf lazen wij op het almachtige Wikipedia dat het bronmateriaal - het gelijknamige jeugdboek van Maurice Sendak uit 1963 - maar tien regels telt. Dat minimum aan middelen levert een zeer genietbare film op. Dat, en het risico dat sommige barbaren halverwege de film de zaal uit stormen. Als u ons nu wil excuseren: we gaan op zoek naar een zeilboot en een vers wolvenkostuum om vannacht naar de maan te huilen.