Filmfirmament

Filmfirmament | Hadewijch

Geert Jannssen

Hadewijch was een Nederlandstalige schrijfster en mystica uit de dertiende eeuw. Zoveel hebben we net onthouden van die keer dat we een Germaniste hadden opgescharreld en er maar niet vanaf geraakten. U begrijpt: dat is lang geleden. Dat hele Germaanse gedoe bestond nog, godbetert. Los van onze mémoires is Hadewijch ook een film van de Fransoos Bruno Dumont van wie u met een greintje chance het hoogst originele oorlogsdrama Flandres uit 2006 hebt gezien.

Terug naar Hadewijch. Het titelpersonage heet eigenlijk helemaal niet zo, haar naam is Céline. Hadewijch is haar kloosternaam. Hadewijch zit in het klooster omdat ze verliefd is op Jezus. Of op God. Of op de Heilige Geest. Maakt dat eigenlijk uit? Is dat niet allemaal hetzelfde? Dat verrekkens mysterieuze triumviraat der heilige Drievuldigheid enzo? Hadewijch is een jong meisje en scheelt al snel zestig jaar met de andere kloosterzusters. En plus gaat het helemaal niet goed met haar in het klooster. Ze lijdt opzettelijk kou, ze weigert te eten, kortom ze doet boete. Moeder overste besluit dat de enige oplossing is haar terug de wereld in te sturen. Hadewijchs weigering wordt aan de kant geschoven.

Koran

Het is vijf uur, Parijs ontwaakt. Hadewijch waant zich de enige gelovige in de heidense grootstad. Haar ouders begrijpen het allemaal niet. Ze ontmoet de straatrat Yassine en bij uitbreiding heel de Islam. Yassine is uit op haar poentje, Hadewijch wil maagd blijven voor Jezus. Op die tegenstelling ontstaat een hechte vriendschap. Hadewijch herkent haar heftige liefde voor Jezus in het fundamentalisme van een Koranstudiegroep. Dat brave studiegedoe ontaardt echter verrassend snel. Hadewijch bewandelt een gevaarlijk pad waarop het makkelijk, al te makkelijk struikelen is. Maar we willen het verhaal natuurlijk niet verklappen.

Hadewijch is helemaal geen toegankelijke film, geen hapklaar popcornentertainment, eigenlijk nauwelijks ontspanning. De hartenklop is tergend traag, de toon is sober, lange shots stralen rust uit. Allemaal net zoals het leven in een klooster, moet u maar denken. Een soundtrack ontbreekt, maar daardoor komen schaarse flarden muziek wel harder aan. Wij vermoeden dat Bruno Dumont met deze film vooral zijn eigen gelovigen bereikt. Wij zijn niet heiliger dan de paus: wij hadden hier geen boodschap aan. Bovendien houden wij de kerk liever in het midden.