Jullie nemen ons alles af

Lezersbrief: het is niet altijd de jeugd geweest

11 oktober 2020
Opinie
Auteur(s): Frauke Stox
Het staat onder elk HLN-artikel te lezen; men geeft studenten de schuld van de stijging van de cijfers. Dit is een brief aan al degenen die niet verder kijken dan hun neus lang is.

Jeugdbewegingen zijn op kamp gegaan. Gezinnen op vakantie. Studenten, zeker zij die herexamens hadden, hebben zitten blokken in hun kamer van maart tot september.

Nu is het academiejaar begonnen en nemen jullie ons alles af. We kunnen geen cantussen doen, geen eetverkopen, studentenvertegenwoordigers en presidia doen oneindig meer werk om de weinige toegelaten evenementen coronaproof te laten verlopen.

Wij studenten verdienen beter, want we doen ongelooflijk hard ons best. En als je me niet gelooft, moet je maar eens komen kijken in onze geliefde Fakbar Letteren hoe mooi volgens de regels het eraan toegaat. Het doet me pijn hoe al onze moeite telkens teniet wordt gedaan door die artikels in de pers, de commentaren, de vooroordelen, de maatregelen waar wij steeds opnieuw de dupe van zijn. Zo kan het niet meer.

We moeten reserveren voor onze eigen fakbars, we mogen niet dansen, we moeten drie personen uit onze vrienden kiezen en al de rest mag je enkel op afstand zien. Wij hebben geen enkele uitlaatklep meer. Het is niet eerlijk. Je mag niet dansen. Je mag niet zingen, want dat verspreidt sneller het virus. We mogen zelfs niet meer in groep sporten of studeren. 

Waar blijft het begrip en medeleven, in plaats van de eeuwige beschuldigingen dat de stijging van de cijfers onze schuld zijn?

Maar we moeten dan wel in de aula zitten op 1/2de bezetting en worden dan opgebeld door contact tracing omdat je minder dan 1,5m zat van de student naast je. We moeten wel maar zien dat we de leerstof zelf doornemen als we thuis in quarantaine zitten en er is ineens geen lesopname beschikbaar wegens miscommunicatie over de apparatuur. 

We moeten dan maar zien dat we onze mentale gezondheid zelf op peil houden. Want de KU Leuven staat 1,5m achter ons maar als je belt naar het Studentengezondheidscentrum is er geen plaats meer bij de psychologen.

Wanneer wordt er naar ons geluisterd? Wanneer wordt er een blijk van appreciatie getoond voor alles waar studenten zich voor engageren en het extra werk dat we doen om dit academiejaar toch iets van plezier te maken en te bezorgen aan onze medestudenten? Waar blijft het begrip en medeleven, in plaats van de eeuwige beschuldigingen dat de stijging van de cijfers onze schuld zijn? (Wij zijn niet allemaal losgegaan op de Oude Markt.)

Wij knokken. Keihard. Zie ons. Erken ons. Alstublieft.

Frauke Stox is student Taal- en Letterkunde en vrijwilliger bij Fakbar Letteren. Zij voegde bij bovenstaand opiniestuk ook een gedicht:

'Blijde Inkomststraat 11'

het licht flikkert
op de maat van de muziek
in de kleuren van de
regenboog
als je telkens dezelfde foto neemt
van dezelfde 2 mensen
heb je 16 dezelfde foto’s
maar telkens in een andere kleur

hier laat je je zorgen los
en drink je in de plaats
lichtgevend goud
en rondom je dansen
alle mensen waar je het meest
van houdt