Kanaalplan 2.0

Splinter

15 februari 2016
Splinter
Auteur(s): Quinn Vermeersch
Met de nodige commotie is het Kanaalplan vorige week aangekondigd door minister van Binnenlandse Zaken Jambon (N-VA).

Een sterkere politiemacht en coördinatie tussen de instanties zouden Brussels radicalisme moeten in kaart brengen en temperen.Op zich geen onmogelijk taak, echt zoveel potentieel gevaarlijke jihada’s zijn er niet.

Iets wat veel meer afschrikt dan pubers met mitrailleurs, zijn de patronen die lijken tevoorschijn te komen bij het zien van statistieken die onze veranderende samenleving beschrijven. De jongerenwerkloosheid bereikt recordhoogtes in het Brusselse gewest, in Antwerpen-stad stijgt het aantal kansarme kinderen zienderogen. Talloze sociale organisaties achten zich onderbemand om het tij te keren. Niets wijst erop dat deze patronen op termijn zullen veranderen.

Toch keert keer op keer de wij- tegen zij retoriek terug. Het rationele, seculiere Vlaanderen tegenover de jihadisten. Die wij-zij retoriek blijft een ideaal middel om te verdelen en een veel confronterende realiteit uit de weg te gaan. Net zoals in sprookjes monsters veraf in woeste en afgelegen gebieden wonen, zo is de jihadi een schepsel dat zich ver weg ergens in de Brusselse rimboe bevind. Zo is de Vlaamse racist, een gefrustreerde mens, ergens diep in een kelder achter zijn laptop.

De realiteit is dat wij echter allemaal bijdragen tot deze cultuur van angst, van polarisatie. Dit ondanks het feit dat onze maatschappij steeds complexer, gekleurder en divers wordt. Onze maatschappij, steeds meer geteisterd door islamofobie, antisemitisme, homo- en transfobie. En zelfs tussen die minderheden wordt er ook weer gediscrimineerd.

Wat onze plicht is, is de omstandigheden die haat en intolerantie doen oplaaien, zoveel mogelijk te temperen

Als blijkt dat proportioneel meer holebikoppels voor het FN hebben gestemd, als blijkt dat een belangrijk deel van zich als Moslims identificerende mensen geen joden wilt hebben in hun vriendenkring, dan kan je niet meer van een simpel wij-zij verhaal spreken.

Het meest teleurstellende is dat als we tot de kern van het verhaal komen, al deze minderheden door dezelfde mechanismes gediscrimineerd worden. Ondanks het feit dat het 2016 is, ondanks onze technologie, onze grondwet en legislatieve kaders wordt voor niet-conformeren altijd nog een prijs betaald.

Als viroloog Mark van Ranst ons waarschuwt voor fascisme 2.0., dan zijn we reeds in apartheid 2.0. vervallen. Een smerige spiraal van wantrouwen in de welke wij allemaal daders en slachtoffers zijn. Nee, wij kunnen het niet maken een makkelijk wij-zij verhaal te schrijven, daarmee houden we onszelf slechts een spiegel voor.

Wat onze plicht is, is de omstandigheden die haat en intolerantie doen oplaaien, zoveel mogelijk te temperen. Want als één ding zeker is, dan is het wel dat radicalisme, van welk front dan ook, teert op angst en een gebrek aan toekomstvisie.

Dus bij deze een oproep voor het bieden van een uitweg uit armoede, voor een hervorming van het onderwijs en taalbeleid, voor een wereld waarin zoveel mogelijk mensen een perspectief kunnen hebben. Bij deze een oproep voor een kanaalplan 2.0. Een kanaalplan 2.0: voor Brussel, voor België, en als het kan, voor Europa.

De Splinter bevat een mening van de auteur. Ze bevat niet de mening van de redactie.