Kleine dagen

Dagboek van een student

28 februari 2018
Artikel
Auteur(s): Daan Pohlman
De kleine ontmoetingen in het leven kunnen soms een opstapje zijn naar iets dat ongeveer de moeite waard is.

Snoozing is life, snooozing, snoozzz…. Het personeel van de Alma haalt opgelucht adem. Ze wisten net een leger van studenten te voeden met hompen puree, arendsnesten van frieten en rijstheuvels. Met kleine slaperige oogjes tuur ik Alma 1 binnen. Het is iets na 14u en de schafttijd is voorbij. Eten zal ik ergens anders moeten halen.

Een guur windje blaast me de Blijde Inkomststraat in. Ik gebruik de zijkant van mijn regenfrak als zeil en navigeer me zo richting de betonnen pilaren van de Artes bibliotheek. Hink, stap en sprong. Ik begeef me met een groepje meiden naar de inkomhal waar er lange tafels vol gebak en koekjes staan. Proffen houden er halt en laten geldbriefjes als herfstbladeren uit hun portefeuille vallen. Dit alles ten voordele van het studententoneel.

Ik rammel. Hier met die pannenkoeken en madeleintjes! Lilian wenkt me. Ze wil dat ik lekkernijen uit haar assortiment koop. Ik draai mijn broekzakken binnenstebuiten en strooi al mijn muntstukken op de toneelbrochures. Met haar fijne lange vingers harkt ze alles zorgvuldig bijeen en kijkt tevreden naar het hoopje geld.

‘Mooi zo, Daan, hiermee kan ik een glanzende rosse pruik kopen voor de première.’ Ik grinnik, probeer wat te flirten, maar kom niet verder dan ‘hmm, een pruik zou je wel staan’. Voor ze me van repliek kan dienen vraag ik vlug waarover het toneel gaat en of de rosse pruik een prominente rol krijgt in het verhaal. Ik wil dat mijn investering van rosse centen betekenisvol is.

Zucht. Verkeerde vraag om Lilian te stellen. Ze begint me van naaldje tot draadje uit te leggen hoe het stuk in elkaar steekt. Mijn God, kan die de passie preken van Oscar Wilde! De lange wijzer op mijn horloge sprint rondjes. Mijn ogen beginnen wat rond te dwalen over haar bloesje met pauwenveren dat lekker diep in haar broek gepropt zit. Gekreukte lijnen. Ik volg een plooi langs haar romp die een diepe duik neemt naar haar venusheuvel. Een wrang gevoel overvalt me, iedere vrouwelijke vorm waar ik mijn ogen iets te lang op laat rusten brengen zwoele herinneringen aan Laura terug naar boven.

Ik stamel dat ik nog een thesis te schrijven heb en maak me uit de voeten. Eenmaal teruggetrokken in mijn studio schakel ik over op een paar automatismen. Thermostaat opkrikken tot 22,3 graden, hoofdkussen opschudden en een deukje maken in het midden (ja, mijn hoofd heeft iets van een bevroren doperwt), twee tassen water afmeten voor in mijn koffiezet en mijn laptop openklappen. De rest van de middag zit ik met uitgestrekte, dan weer gevouwen armen aan mijn bureau.

In mijn rechterooghoek zie ik de cursor van mijn Worddocument flikkeren. Wat haat ik dat lullige zwarte streepje dat op je zenuwen begint te werken zodra het geen woorden meer tevoorschijn tovert. Daar had die Oscar Wilde beslist geen moeite mee. Zag eruit als een flikker, maar het ontbrak hem aan een witte achtergrond.

Plots is mijn fles Kahlua leeg en staat er bij mijn verzonden items op mijn gsm een berichtje aan Lilian met de vraag of ik de rol van dominee mag spelen. Mijn gedachten wat verzetten met een nevenprojectje - wie weet laat ik me gaan tijdens het methodacting en vergrijp ik me aan… Misschien eerst het script lezen en overleggen met de groep.