Recensie: Faktheater

Prikkelend en fris concept, te weinig reclame

20 februari 2020
Recensie
Auteur(s): Charlotte Maes
Jonge theatermakers transformeren de Leuvense fakbars tot een modern schouwspel, waarbij de interactie tussen student en toneel centraal komt te staan. Voor herhaling vatbaar?

Vier dagen lang, tussen zeven en acht, sluiten fakbars Politika, Recup, Maxim’o en Doc’s Bar de deuren voor feestende studenten. Een groep jongeren van het KASK Gent en LUCA Drama Leuven nemen er ter vervanging het woord. De voorstellingen maken allen deel uit van een project van cultuurcentrum 30CC, waarbij masterstudenten Culturele Studies aan de KU Leuven het programma mochten cureren. 'Een fijne eerste stap om theater wat open te trekken en een publiek te bereiken dat je anders niet bereikt', klinkt het bij Jonathan Michiels, een van de spelers.

'Een fijne eerste stap om een ander publiek te bereiken'

Jonathan Michiels, acteur

Het doel is duidelijk: toneel een nieuw platform bieden om het toegankelijker te maken voor de Leuvense studenten. Hoewel de poging allesbehalve onverdienstelijk blijkt, is er toch nog ruimte voor verbetering. Faktheater staat véél te weinig in de schijnwerpers, waardoor sommige voorstellingen er niet in slagen om meer dan een handvol toeschouwers te lokken. Maar de jonge theatermakers zijn hoopvol: 'Ik merk al een groot verschil in het aantal studenten in het publiek, bij onze toonmomenten op de campus is dat veel minder,' zegt Jonathan Michiels. 'Het is een eerste stap. Wie weet: met wat actiever reclame maken, volgt de interesse misschien vanzelf.'

De opkomst voor Mijn slappe komedie voor vier mensen, een handjevol personeel en een tafel die niet vrijkomt, is eigenlijk nog vrij goed, en dat is een meerwaarde voor de opvoering: te weinig toeschouwers zou het komische effect beperken, terwijl te veel publiek het spel fysiek zou belemmeren. Een ideale dosering dus, en daar hoopte de cast al op, maar dat was onmogelijk te voorspellen. 

Wat je wél op voorhand kan inschatten, is de effectiviteit van een komedie. En dat komische stelt in deze voorstelling op geen enkel moment teleur. De chemie tussen Louise (Kyra Verreydt) en Ben (Jonathan Michiels), twee exen die het bloed van onder elkaars nagels blijven halen, leidt meermaals tot gegrinnik, zelfs geproest bij het publiek. Het werkt.

Faktheater overtuigt met de originele, laagdrempelige speellocatie en het spel op maat

Ook de huidige partners van Louise en Ben, Don (Tristan Feyten) en Ellis (Runa Robbroeckx), creëren op hun beurt komische taferelen, terwijl ze meegesleurd worden in de unfinished business tussen hun partners. Een discussie over wie het meest recht heeft op de caravan, vormt de rode draad in het stuk. Het is de metafoor van hun toxische liefde, waar duidelijk nog geen punt achter is gezet. Zo raakt Ben bijvoorbeeld nog steeds tot complete waanzin toe geprikkeld, telkens wanneer Louise hem genadeloos op de vingers tikt. Kyra Verreydt blinkt uit met de uitdagende, onderhuidse steken van haar personage.

De setting is onconventioneel, maar ook ontzettend functioneel. Twee koppels wachten (letterlijk) aan de toog op hun tafel die – je raadt het al – nooit vrijkomt. Nu en dan duikt een dienstmeisje (Pleun van Engelen) op, die zowel luchtige intermezzo’s als steeds meer wijn voorziet. De ergernis neemt toe, en zo ook de uitgelatenheid, wat resulteert in een chaotisch dronken spel dat alle vuile kantjes van de mensheid blootlegt.

Faktheater overtuigt met de originele, laagdrempelige speellocatie en het spel op maat. Voor alles is een eerste keer, ook voor theater in studentencafés, maar de combinatie werkt. Wij hunkeren al naar méér van dit in de toekomst.