Teddybear Hospital verzorgt honderd gewonde knuffels

Geen geheim: kinderen hebben angst voor ziekenhuizen

24 oktober 2016
Artikel
Auteur(s):
Het Teddybear Hospital geeft kinderen de kans om voor een dag dokter te zijn. Onder begeleiding van studenten geneeskunde geven ze Teddy, Leeuwtje en anderen een professionele behandeling.

Op zondag 23 september werd de faculteit Geneeskunde in het UZ Leuven te Gasthuisberg voor de derde keer omgetoverd tot het Teddybear Hospital. De deelnemende kinderen krijgen er de kans om eens in de huid van een dokter te kruipen en een nieuwe band met het ziekenhuis te scheppen, een van vertrouwen.

Een dankbaar project

Na een kennismaking met hun begeleiders beginnen de dokters in spe aan hun opleiding. Onderweg naar de consultatieruimtes en operatiezalen komen ze tot halt. Teddy, de grote knuffelbeer van het ziekenhuis is een echte waaghals. Op zijn fiets rijdt hij rond in het gebouw van de faculteit om indruk te maken op de kinderen. Tot hij plots ... met zijn fiets van de trap duikelt. Arme Teddy. De ambulance wordt gebeld en de kinderen nemen met luid gegiechel afscheid van Teddy. ‘Niet lachen, wenen!' klinkt het bij de studenten geneeskunde.

In de workshops doen de kinderen alles eens zelf: een infuus steken, anesthesie toedienen, de groene, steriele overjas dragen en een voorschrift maken. Zo leren ze, op een leuke manier, een andere kant van het hospitaal kennen en begrijpen. Vandaag zijn ze immers niet zelf de patiënt, dat is hun knuffeldier.

Het is een heel dankbaar project. ‘Kinderen komen soms al schuilend achter hun ouders binnen, maar gaan altijd buiten met een glimlach op het gezicht. Het is heel belangrijk dat dit initiatief in stand wordt gehouden', zegt Marlot Vanwesemael, verantwoordelijke voor het Teddybear Hospital.

Vandaag zijn de kinderen niet zelf de patiënt, dat is hun knuffeldier

Uniek aan het initiatief in Leuven is de sessie voor kinderen met een mentale beperking. De organisatoren benadrukken ook het belang van de deelname door de ouders. Zij worden op de schoolbanken gezet voor aangepaste infosessies.

Goede praktijk, mooie ervaring

Voor de studenten, die vandaag zorgen voor de individuele begeleiding van de kinderen, ligt de uitdaging in de open communicatie. Zo mag je bijvoorbeeld niet tegen een kind zeggen dat een spuitje geen pijn doet, want dat doet het misschien wel. Een oprechte vraag heeft een eerlijk antwoord nodig.

‘Wat een grote tanden! Zie eens!’ Het kindje kijkt bedenkelijk naar Leeuwtjes mond: ‘Ik zie helemaal geen grote tanden.’ ‘We doen wel alsof hé!’ lacht Hanne. Voor Hanne, masterstudent geneeskunde, is dit een unieke kans om af te tasten of een job in de pediatrie wel écht iets voor haar is. ‘Superleuk', lacht ze, 'helemaal anders dan de stages tijdens het jaar. Ook zijn er nu geen ouders bij en kan je echt interactie hebben.'