Recensie: Leeg (Campustoneel)

Een confronterende kijk op eenzaamheid

24 januari 2020
Recensie
Auteur(s): Charlotte Maes
In een experimentele, taboedoorbrekende voorstelling tracht Leeg zin te geven aan eenzaamheid. Campustoneel opent de deuren van een universele problematiek die, hoe dan ook, ontroert.

Wat als we graag verdwijnen, maar toch, liefst van al, gevonden willen worden? Acht jonge vrouwen gaan op zoek naar het antwoord, terwijl ze steeds meer lijken samen te smelten met de leegte die aan hen knaagt. Spel, choreografie en muziek lopen in elkaar over tot een sferische ervaring, waarbij gevoel centraal komt te staan.

 Amerikaanse quotes schallen door de pikdonkere zaal voor de voorstelling start. Allemaal benadrukken ze het belang van menselijke affectie en het gevaar dat eenzaamheid met zich meebrengt. “So far, so depressing, right?”

Leeg weet de kern van eenzaamheid op confronterende wijze over te brengen

Regisseur Laura Fonteyn profileert het stuk als een ‘maakproces’, een ‘toonmoment’, waarin vooral sfeerbeleving centraal staat. Al bij het binnenkomen van de zaal neemt een enkele paarse spot die taak op zich, bijgestaan door rustige, maar omineuze muziek en een decor dat overloopt van plastic – vreselijk voor het milieu, perfect voor Leeg. Langzaamaan merken we op dat niet alleen de achtergrond, maar ook de spelers – al aanwezig op het podium – ermee bedekt zijn. Die symbolische isolatie vormt het kader waarin de acteurs hun weg proberen te vinden, wat leidt tot pijnlijk herkenbare taferelen.  

De slome, gedurige bewegingen vormen een meerwaarde aan de schrijnende dimensie van het stuk: eenzaamheid vertaalt zich in een sleur van slapen, piekeren, huilen en opnieuw slapen, al was het maar om die laatste twee te vermijden. Het contrast van de fleurige kledij en make-up met de sombere gedachten van de personages draagt eveneens bij aan die tragiek. Ook de keuze voor commerciële muziek met een maatschappijkritische noot klopt helemaal. Zo brengen de acteurs in het begin een live versie van Pharrell Williams’ grootste hit, maar de achterliggende emotie is verre van ‘happy'.

Wat wel een zekere diepgang mist, is het spel zelf. De tekst dreigt te vervallen in clichés en de zegging laat af en toe een ongeloofwaardige indruk na. De acteurs mogen zich dus nog kwetsbaarder opstellen om een te uiterlijke spreekstijl te voorkomen. Ook de droge, stereotype interventies, waarbij de spelers uit hun personage treden en goedkope definities of pep talks opsommen, zijn niet consistent uitgewerkt en verliezen daardoor hun effect. Wel is het opvallend hoe werkelijk alle acteurs uitblinken in hun ijzersterke mimiek. Vooral Amber Laga bekoort ons met haar expressieve monologen, en ook Anna De Wolf trekt de aandacht met haar uiterst naturelle en boeiende speelwijze.

Campustoneel zet een interessante voorstelling neer die getuigt van sterke regiekeuzes en een cast die zich duidelijk bewust is van de emoties die ze belichamen, hoewel daar nog dieper in gegraven kan worden. Leegweet de kern van eenzaamheid op confronterende wijze over te brengen. Iedereen voelt zich weleens alleen, zelfs zij die het heel druk hebben en waar alles goed mee gaat – of dat althans beweren.

Gerelateerde Artikels