Binnentreden in de herinnering van een vroegere kleurrijke, levendige ruimte

Onmiddellijk aan de ingang van het zwembad wordt de bezoeker geconfronteerd met een beeld van 'verdwijnen'. De actieve functie van de hal bestaat niet meer. Dit toont kunstenaar Bjorn Heyzak onder meer door het drukke muurschilderij met wit te overtrekken. Ook het loket waar vroeger tickets verkocht werden, verliest haar functie en wordt in het wit gehuld. Wit, zwart en grijs zijn belangrijke patronen waarmee Bjorn de link naar het verleden legt. In de hele ruimte zijn elementen aanwezig die op herinnering wijzen. Waar vroeger aankondigingen van zwemwedstrijden hingen, zijn nu foto's van voormalige werknemers te zien en cactussen nemen de plaats in van de vroegere bloeiende planten.

De herinnering van het water wordt vastgelegd in de tegels

Sylvie Janssens gebruikt het voetbad, de doorgang tussen de kleedkamers en het zwembad zelf, als ruimte voor haar project. Ze verwijst naar het verleden, toen plonzende voeten het water in beroering brachten. Dit bewegende wateroppervlak doorbrak daardoor de rechte lijnen van de tegels op de bodem van het voetbad. Hoewel deze voetenactiviteit nu afwezig blijft, insinueert een aangebrachte onregelmatigheid in het patroon van de tegels toch de aanwezigheid van kabbelend water. Het werk past perfect in het artistieke oeuvre van Sylvie, dat telkens geïnspireerd is door begrenzing en onbegrensdheid.

'Ceci n'est pas une piscine'

Kunstenaar Frederik Van Simaey wil de aandacht vestigen op de leegte in het zwembad en plaatst er daarom bewust geen objecten in. Hij beschildert enkel de achtermuur met R.Mutt, geïnspireerd door Duchamp die op zijn beroemde urinoir 'Fountain' dezelfde handtekening als schuilnaam nalaat. Het lege zwembad wordt daardoor onvermijdelijk geassocieerd met een urinoir. Frederiks readymade is een knipoog naar het urineren dat ongetwijfeld in elk zwembad gebeurt. Hij legt een sterk verband tussen kunst en gebruiksvoorwerpen. De golving op de bodem van het zwembad doet dienst als tribune waar toeschouwers zittend kunnen genieten van een op basis van fotomateriaal gemaakt filmpje.

Functieloze protheses in de kelder van het zwembad

De installatie van Karina van Heck hangt sterk samen met haar vroegere beeldend werk. Doordat de door haar ontworpen protheses functieloos zijn, moet de bezoeker zelf zijn of haar fantasie loslaten en een functie toeschrijven aan de kunstwerken. Karina wilt ook deze keer met haar werk wijzen op de absurditeit van de huidige vooruitgang van technologieën. De eis voor vernieuwing heeft ook voor het zwembad grondige gevolgen. Dit linkt ze aan de gevolgen van evolutie en aan de eis van perfectie in de technologie. Karina streeft naar het creëren van een merkwaardige ruimte die vragen oproept bij de toeschouwer. Naast de te bezichtigen installaties maakt ze ook gebruik van een film.

'The entertainer'; een waterballet op gras

De installatie van Judith Peeters bestaat uit identieke paren vrouwenbenen die een waterballet uitoefenen. De gelijkaardige houding van de benen, hun neutrale kleur en hun statische vorm zorgen voor een contrast met de speelse dynamiek van hun actie. Het waterballet wordt niet in het zwembad zelf uitgevoerd, maar op het grasveld buiten. Het gips waaruit de elegante benen vervaardigd zijn, werd eerst met een laag hars en vervolgens met witte lak bewerkt. Op deze manier krijgen de benen het effect van glanzende tegeltjes die typisch zijn voor een zwembad en blijft de connotatie met het zwembad ook buiten op het grasveld behouden.

Twee videoprojecties vertolken een levendige dialoog van beelden

Marie Droogmans koos de ruimte achter het kleine zwembad als plaats waar haar gesprek aan de hand van beeldmateriaal zich zal afspelen. Haar installatie 'Dialogs' is een dialoog van beelden die op twee loshangende panelen geprojecteerd worden. De ruimte achter het kleine zwembad is een beetje verduisterd, waardoor het spel tussen beweging en stilstaande poses goed tot uiting komt. De subtiliteit in de beweging van de beelden representeert de eigenschap dat mensen niet altijd zeggen wat ze denken of handelen zoals ze intenderen. Het is vaak de taak van de aangesprokene om de boodschap correct te interpreteren.

De ruimte zelf is het kunstobject, het doorbreken van de objectieve manier waarop ernaar gekeken wordt, de uitdaging

Annelies van Camp trok voor haar project naar de machinekamer van het zwembad. Deze ruimte op zich is als kunstwerk zo indrukwekkend dat haar installatie erin bestaat door middel van licht de samenhang van kleuren en materialen erin te benadrukken. Ze wil de ruimte zelf tonen en niet het werk dat ze erin plaatst. Haar lichtinstallatie 'Navigation Light' veroorzaakt een spel van schaduw en beweging. Banaliteit wordt doorbroken door de ruimte letterlijk in een nieuw licht te plaatsen. De belichte stukken trekken de aandacht en leren de toeschouwer kijken vanuit een nieuw perspectief.


--- Sluit dit venster ---