Neve en Typhoon overtuigen op Leuven Jazz

Symbiose rap en jazzg

23 maart 2016
Recensie
Auteur(s): Joes Minis
Zondag 20 maart sloten de Leuvense jazzpianist Jef Neve en de Nederlandse rapper Typhoon samen Leuven Jazz af in de Stadsschouwburg.

Ze deden dat als het duo Neve & Typhoon, waarbij Neve solo piano speelt en Typhoon daaroverheen gedichten voorleest. Neve is een gevierd jazzppianist, die elk jaar op Leuven Jazz wel een optreden geeft. Typhoon is een Nederlandse rapper die met zijn laatste album, Lobi da Basi (liefde is de baas in heet Surinaams) hoge ogen gooide binnen de nederhop.

De twee heren hebben elkaar leren kennen in Rotterdam tijdens een festival, waar ze tien minuten hadden om samen een optreden voor te bereiden, zonder dat ze elkaar kenden. “We verstonden elkaar, we konden de muziek laten spreken,” verduidelijkt Typhoon in de schouwburg.

Samen doen Neve & Typhoon waar ze afzonderlijk van elkaar goed in zijn: Neve speelt solo zijn kenmerkende, melodische pianomuziek. Typhoon legt daar zijn gedichten overheen. Een aantal keer zijn dat gedichten die hij ook al had verwerkt in zijn eigen muziek. Neve trok zich van die muziek echter niets aan: er waren compleet nieuwe liedjes te horen.

Improviseren

Typhoon brengt dan wel gedichten, het is zeker geen spoken woord wat hij doet. Hij rapt over de muziek van Neve – twee improvisatietechnieken die elkaar versterken en inspireren. De ene keer haakt Neve in op Typhoon, de andere keer wacht Typhoon tot Neve een melodie heeft gevonden waar hij zijn tekst op kwijt kan.

"We konden de muziek laten spreken"

Typhoon

Duidelijk is wel dat de twee goede vrienden zijn geworden – en dat ze elkaar weinig zien. Op het podium is veel humor te horen, die aanstekelijk werkt op de zaal. Als het optreden wordt verstoord door iemand die te diep in het glaasje had gekeken, reageert Typhoon gevat: “Er is hier één iemand te veel!”

Onduidelijk is wat precies improvisatie is en wat niet. Bij twee mensen die zo gewend zijn om te luisteren naar de ander en in te spelen op wat ze horen, lijkt het soms alsof alles is ingestudeerd. Dat is nochtans niet het geval: ze hebben maar twee dagen kunnen repeteren. Slechts af en toe is het zichtbaar hoe de twee elkaar kwijt waren en spelen ze naast elkaar.

Typhoons gedichten zijn zeer persoonlijk en soms zelfs hard – zoals we van hem gewend zijn. Het spel van Neve past er goed bij: geen overdreven dramatische overgangen maar een bijna hypnotiserende kabbelende piano die Typhoon voornamelijk ondersteunt, maar die ook in een aantal solostukken de zaal meeneemt.

Het optreden is bovenal eerlijk. De teksten, de muziek, maar zeker ook de passie en de humor die beide muzikanten zichtbaar delen. De muzikale klik is er: Neve en Typhoon voelen elkaar aan en zorgen ervoor dat de zaal volledig mee is. Dat is niet gemakkelijk, met rap over jazz. De twee topperformers overtuigen, en als ze blijven samenspelen zal het alleen maar beter worden.

Typhoon is de artiestennaam van Glenn de Radamie, een Nederlandse rapper.