Dichterbij Amélie

Midden in die donkere stad 

Lig ik neer 

Woel ik

Denk ik na: 

Over liefde, leven 

En nog van die lichtzinnige dingen 

Ik heb mezelf ondertussen verdacht van elke ziekte 

Ik draai me om 

Ik lig thuis 

In foetushouding 

Waar mama en papa snel aanwezig kunnen zijn 

En al de problemen oplosbaar zijn met een kus 

Uiteindelijk beland ik zo in de armen van mijn lief 

Terwijl hij zachtjes in- en uitademt

En ik mijn vingers door zijn baard haal 

Ik ga op in een lijn die brandt van geluk 

Ik struikel wakker in een werkelijkheid die anders ademt 

Ik hoor de dronken mensen naar huis stappen 

Hoor mijn ouders zich uitspreken over ouderlijke bezorgdheden en ergernissen 

Hoor hoe men zich lichtjes naar dromenland snurkt 

Het is zowel rustgevend als angstaanjagend 

Al die versies zijn mij in dat huis, in dat bed 

En niemand merkt het

Behalve mijn hart, 

Dat tegen mijn ribben beukt

Alsof het ook naar buiten wil…

Ergens is er iemand die dit allemaal beter kan dan ik 

Iemand die zichzelf makkelijker bijeenraapt 

Die geen stukken van zichzelf moet gaan zoeken bij anderen 

Al smekend

op 

haar 

knieën 

Iemand die geen scherven maakt 

Die met die scherven niemand snijdt 

Geen harten perforeert 

Al zolang wil ik haar zijn, 

Daar, in die gouden kooi 

Het perfecte plaatje 

Alles wat ik tot nu toe heb gedaan 

Gezwoegd, geweend, geprobeerd

Alles voor dat perfecte plaatje 

En nu 

Leegte 

Amélie Braem is verantwoordelijke Lifestyle en student Rechten. 

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.