Improvisatietheater Preparee presenteerde Almaburgers, musicalsterren en zwemlessen

Nog voor we onze plaatsen hadden uitgekozen in de goed gevulde Pieter De Somer-aula, werden we al verwelkomd met een grapje: de toon van de avond werd gezet. Dat improvisatietheater niet enkel draait om wat er gebeurt op het podium, werd ook meteen duidelijk. De twee enthousiaste presentatoren, die ons door de avond zouden loodsen, begonnen met een opwarming. Een zwemles voor we het diepe in gingen. 

Dit alles zorgde ervoor dat de stemming er meteen in zat, en het publiek opgetogen de avond tegemoet ging. De zes spelers doken langs de trappen van de aula naar beneden, begeleid door opzwepende pianomuziek.

Het publiek als voedingsbodem

De thema’s waarrond er gespeeld ging worden, werden boven water gehaald door vragen als 'Welk gevoel roept de kleur paars bij je op?' of 'Wat is het slechtste advies dat je ooit hebt gekregen?'. Die laatste werd beantwoord met: 'Schrijf je in aan de KU Leuven.' Op die manier speelden ze in op thema’s die duidelijk voor de hele zaal herkenbaar waren, waaronder dé hoogdag bij de Alma: Almaburgerdag.

Doorheen de avond zwommen we voorbij verschillende vormen van improvisatieformats. Zo begon het met een beasty – of eerder fishy – rap battle die veel weg had van een riff-off zoals bekend uit Pitch Perfect. 

Andere spelvormen die we voorgeschoteld kregen, liepen van een monoloog over de dood tot een Broadway-show en een klein stemmetje dat verdacht hard leek op het kleine stemmetje in ons hoofd. De veranderingen volgden elkaar als golven op: de ene keer erg snel, de andere keer duurde het wat langer. Soms ging het misschien net wat té snel.

Formats als boei voor de acteurs

Door alle gedaantewisselingen vergat je dat er maar zes spelers in de voorstelling aanwezig waren: het leken er tientallen. Los van de strandballen en zwemvliezen op het podium, en de opwarming van de presentatoren was de rode draad van Preparee duikt erin doorheen de show niet echt aanwezig. Dat zorgde er soms voor dat het houvast in het vele wisselen wat verloren ging. 

Kit, een van de presentatoren van de avond, vertelde ons dat de schijnbaar 'grenzeloze verbeelding' enkel mogelijk is dankzij het kader dat geschept wordt binnen de verschillende formats. Een verbeelding die verfrissend aanvoelt in het huidige AI-tijdperk. Daarnaast benadrukte die ook het vertrouwen tussen de spelers onderling: 'In scènes ben je er voor elkaar', aldus Kit.

De acteurs werden door een improviserende pianist begeleid in alles wat ze deden. Iets wat zowel het publiek als de spelers leek te bekoren. Hier en daar werd er ook gezongen. Voor acteur Wannes was het zingen van een schlager samen met de zaal dan ook het hoogtepunt. 

Ook de pianomuziek en de belichting werden steeds feilloos afgestemd op wat er zich op de planken afspeelde. 'Ik denk dat het heel veel gaat over een muzikaal vocabularium opbouwen om bepaalde gevoelens en sferen te creëren', vertelde pianist Andreas ons achteraf. Volgens ons is hij daar alvast in geslaagd: het inspelen op elkaar deed denken aan een goocheltruc waarvan je maar niet kon vatten hoe hij precies in elkaar zat.

Een schelp na een dagje zee

Aan het einde van de avond volgde nog een terugblik, waarbij zoveel mogelijk personages weer boven water moesten komen. Aan de reacties in de zaal was duidelijk te merken dat iedereen goed had opgelet. 

Het zorgde voor een reeks geslaagde inside jokes die ons als publiek een fijn souvenirtje boden, als een schelp om mee naar huis te nemen. Bovenal liet de avond zien dat ons stoeltje in de aula zomaar kon veranderen in een zitje op de trein of in het Sportpaleis. Alles kan, zolang het maar met overtuiging gebracht wordt.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.