Zoë Voet: 'Alles is stom, maar je moet het licht blijven zien'

Na een lange werkdag heeft een mens zelden zin om zijn ziel bloot te leggen in een interview. Toch verwelkomt Zoë Voet ons tijdens het spitsuur allerhartelijkst op de Humo-redactie waar ze zich inmiddels een vast hoekje heeft toegeëigend. Vanachter haar klavier beraamt ze de gortdroge scripts waarmee ze op festivalweides gewillige slachtoffers tenenkrommend ongemakkelijk in de camera doet staren.

Haar opmars op de redactie begon met een flinke dosis lef. Zonder dat er een vacature openstond, stuurde de toenmalige studente Digital Content Creation een ludiek sollicitatiefilmpje op. Drie maanden memes maken later was ze niet meer weg te denken. Vandaag vult ze als freelancer de grote schoenen van haar voorganger Average Rob. 'Ik ben er eigenlijk gewoon ingerold', relativeert ze.  

Niet alleen op festivalweides is de West-Vlaamse alomtegenwoordig: ook op Instagram en TikTok vlogen haar video's je waarschijnlijk al om de oren. Zo vergaarde ze een aanhang met herkenbare vlogs waarin ze onder meer samen met haar vader viraal gaat. 'Sociale media zijn soms een put vol bagger, dus dan probeer ik er gewoon leuke video's in te droppen.'

Haar werkterrein reikt intussen ook tot ver voorbij het Mediaplein. Zo maakt ze voor Mémé Tévé een Avelgems rusthuis onveilig en pakte ze uit met de shortvideoreeks Zoë’s Huizenruil. Waar laatstgenoemde begon als een luchtig format, past evengoed binnen een maatschappelijke trend waar menig leeftijdsgenoot schrik van krijgt. Zelf windt ze er dan ook geen doekjes om wanneer het over de huizenjacht van haar generatie gaat: 'Het is voor twintigers vandaag gewoon heel moeilijk.'

Zat die maatschappijkritiek er al in toen je de reeks pitchte?
Zoë Voet: 'Ja. Ik wil geen slappe dingen pitchen. Ik wil dat er een scherpe kant zit aan alles wat ik doe voor Humo en voor Play.'

'Ondanks het succes is er nog nooit een moment gekomen waarop ik voelde dat ik bereikt heb wat ik wilde. Dankzij de grote druk van de mediawereld is er geen tijd om stil te staan. Ik denk dat er nooit een moment zal zijn waarop ik stilsta om te zien wat ik heb bereikt. Ik doe liever gewoon door.'

De huizencrisis is niet het enige waar onze samenleving mee worstelt.
'Ja, er is veel, hè. De wereld is zo'n beetje om zeep, denk ik dan. Oorlogen zijn stom. Armoede, ook stom. Dat het onderwijs niet optimaal werkt, ook stom. Alles is stom, maar je moet het licht blijven zien.'

'Ik probeer me te focussen op het positieve. Zelfs werken vind ik stom. Dat alles zo'n rat race geworden is: de constante druk en het constant presteren… In principe zijn sociale media ook stom, want iedereen is eraan verslaafd en het is een put vol bagger.'

Maar je draagt er wel zelf wel aan bij.
'Dat is waar, maar een deel van wat ik doe is die argeloosheid counteren. Ik ben ervan overtuigd dat we als twintigers niet meer kunnen doen dan hopen op een betere wereld. Tenzij je aan het front in de vuurlinie staat, natuurlijk.'

Waar haal je je inspiratie vandaan voor video's en voor grappen?
'Goede vraag. Het antwoord is dat ik het eigenlijk niet weet. Meestal begin ik aan een script,  schrijf ik de vragen op, en plots is het klaar. Dat komt precies uit het niets. Ineens. Ik vind niet per se van mezelf dat ik grappig ben, maar ik weet het niet... Op creativiteit mag je niet wachten. Je moet het gewoon doen.'

Voel je druk om succesvol of grappig te zijn?
'Ja, als je niet presteert in de media, stopt het ook. Daar ben ik mij bewust van. Daar komt best veel stress bij kijken.'

'Zeker nu, omdat ik voor even geen vaste cameraman ter beschikking heb. Zonder hem kan ik niet door, kan ik geen geld verdienen, en dus mijn leven niet onderhouden… (lacht) Er moet met andere woorden iets binnenkomen om brood op de plank te krijgen.'

Er wordt bespaard op cultuur en een aantal van je guilty pleasures verdwijnen mogelijk van tv. Humo is een cultuurmagazine: hoe kijk je daar tegenaan?
'Ik lig er eerlijk gezegd niet van wakker. Uiteindelijk denk ik niet dat het veel invloed zal hebben op mijn job, behalve misschien voor Mémé Tévé. Uiteindelijk zijn dat slechts problemen voor later, want het tv-seizoen ligt al lang op voorhand vast.'

'Natuurlijk is het zonde dat de regering bespaart op cultuur, maar ik had het ook niet anders verwacht. Er wordt naar mijn gevoel altijd bespaard op cultuur. Ook dat is stom. Maar persoonlijk kan ik er niets aan doen. Mijn motto is: alles waar je niets aan kan doen, daar mag je je niet in opjagen. Het leven is al stressvol genoeg.' 

Welk advies geef je dan aan jongeren die het allemaal niet meer zien zitten?
'Dat doorzettingsvermogen belangrijk is, maar dat je de dingen des levens ook moet leren loslaten. Als je erin blijft geloven, zie je wel waar je uitkomt. Dan komt alles goed.'

Hoe zie je je mediacarrière evolueren in de toekomst? 
'Ik zou geen bestaand programma willen presenteren. Eerder iets uit mijn eigen koekentrommel, iets maatschappelijk, human interest. Serieus, maar met een laag humor. Ik zou me thuis­voelen in een format waarin ik het absurde van de realiteit kan belichten. Ik kraak graag serieuze onderwerpen met humor.' 

Welk project voelt voor jou het meest als thuiskomen?
'Mémé Tévé blijft voor altijd in mijn hart. We zijn nu bezig aan het derde seizoen. De mémétjes zijn superlief. Ik ben heel dankbaar dat ik hen heb. Aangezien ik zelf geen oma's meer heb, vullen zij die leegte heel goed in.'

Je bent er zowat kind aan huis.
'Inderdaad. Voor die serie ben ik al vijftien keer bij hen op bezoek geweest. Daar kwam in juni nog een WK-reeks bij met opa's uit hetzelfde rusthuis, waardoor de teller al op twintig staat.'

'Het is trouwens het verzorgingshuis bij mij in het dorp. Volgens hen ben ik het hoogtepunt van de week, want ze kijken er echt naar uit als ik langskom. En het mooie is: er is helemaal niets gescript. Ze reageren altijd volledig uit zichzelf.'

De bewoners doen soms grootse uitspraken, terwijl hun generatie bekendstaat om juist alles op te kroppen. Hoe verklaar je dat?
'Simpel: het zijn hun laatste levensjaren en het maakt hen niets meer uit. Het scheelt wel van persoon tot persoon. Marie-Thérèse is bijvoorbeeld heel voorzichtig in alles wat ze zegt en wil zeker niemand kwetsen. In tegenstelling tot Jeannine. Zij zegt letterlijk: "Het interesseert mij niet wat mensen van mij denken". Ze floept het er gewoon uit'. 

Je maakt soms video's samen met je papa. Hoe heb je hem hiervoor overtuigd?
'Ik kwam net terug van de Kringwinkel, en ik vroeg aan mijn papa of hij op mijn outfit wilde reageren. Hij was zodanig boos en nors dat die video was ontploft. Toen dacht ik: "hier zit iets in". Sindsdien maken we zo'n videootje wanneer we er zin in hebben.'

'Ik wist dat, als je wilt groeien, je op TikTok moet inzetten, want daar zitten de kids. (lacht) Mijn TikTok was eerder bedoeld om de video's voor Humo te promoten.'

Heeft hij al ooit een outfit goedgekeurd, waardoor je de video niet kon publiceren? 
(lacht) 'Nee, nog nooit. Hij heeft altijd wel iets te zeggen.'

Je bent geboren in 2001, wat je een typevoorbeeld van een Gen Z’er maakt. Hoe is het voor jou om als dusdanig bestempeld te worden in de media?
'Ik voel me geen kind van mijn generatie. Ik weet dat ik jong ben, maar volgens mij ben ik een oude geest. Ik voel me niet aangesproken door de typische vooroordelen. Wordt er niet gezegd dat we lui zijn? Of fel en arrogant?'

'Ik ben alleszins niet lui, want ik werk heel hard. Hoewel je dat misschien zou denken door mijn filmpjes, ben ik evenmin fel of arrogant. Ik kom ook meestal op tijd aan, maar zeg dat niet tegen mijn vrienden. (lacht) Ik vink de vooroordelen dus niet af.'

Is er bij jou een verschil tussen privé-Zoë en online Zoë?
'Nee, ik denk te weinig. Ik voel eerlijk gezegd ook de nood niet om die scheiding te maken. Door mijn job als freelancer moet ik sowieso 24/7 aanstaan. Ik werk vaak in de avond, in de nacht of heel vroeg in de ochtend. Het verschil is er dus meestal niet. Ik ben blij dat ik geen nine to five heb en 's avonds naar huis wandel met de gedachte: "Allez, ik heb ze weer verdiend."' 

'Toch besef ik me dat ik bijvoorbeeld straks nog een uur ga sporten en daarna nog aan een script moet schrijven. Morgenochtend sta ik dan weer een uur vroeger op om die tekst af te werken. Het blijft constant doorlopen.'

Dat klinkt bijna claustrofobisch.
'Dat klopt, maar ik denk dat ik heb geleerd mijn grenzen goed te bewaken, en ondertussen voel ik aan wanneer ik op de rem moet stappen. Ik moet in principe niets. Als ik nu zou zeggen: "Nu ben ik twee weken op reis", dan kan ik dat. Ook dat is een voordeel van freelancer zijn. Je moet voor jezelf beslissen hoe hard je wil gaan en wat je daarvoor wil opgeven.'

Gelukkig haal je ook voldoening uit je werk.
'Exact, maar ik haal vooral voldoening uit een video die góéd werkt. Als je je daar blind op staart, verlies je jezelf. Je kan algoritmes niet voorspellen. Dus als je in een periode slechte cijfers haalt, ligt dat niet per se aan jou. Dat moet je ook wel weten. Sociale media zijn een vreemd beestje dat je niet in de hand hebt.'

De keerzijde van een succesvolle video: hoe ga je om met online haat? 
'Die komt er vooral via Facebook door de boomers. Of op TikTok door de veel te zelfverzekerde kids. Dat ook. Wanneer je met contentcreatie op sociale media begint, is het een garantie dat dat eraan komt. Ook mijn collega-journalisten maken het mee. We leven in een tijd waarin iedereen op alles commentaar lijkt te hebben.'

'Daarom is ook vooral belangrijk om in het achterhoofd te houden dat het niet aan jezelf ligt. Het is de persoon die de reactie typt die zijn frustraties uit.' 

Hoe kijk je terug op je studententijd?
'Als de leukste tijd van mijn leven; ik vind het echt jammer dat het voorbij is. Al had ik de pech dat mijn eerste drie jaren net samenvielen met corona – verschrikkelijk. Maar daarna was op kot wonen het mooiste wat ik tot nu toe heb meegemaakt. Als student lijkt het wel of je het hele jaar vakantie hebt, behalve tijdens de blok en de examens.'

'Naar de hoorcolleges ging ik trouwens bijna nooit; ik keek alles achteraf en regelde samenvattingen via via. Mijn gouden tip: zorg dat je opdrachten in orde zijn, haal die 10 op 20 en verspil geen energie aan meer dan dat. Amuseer je vooral met vrienden, ga uit en geniet. Ik zat op kot naast mijn beste vriendin; samen eten, boodschappen doen. Ik ben nog steeds nostalgisch over onze tripjes naar de Albert Heijn.'

Hoe was de schok toen je daarna moest werken en verantwoordelijkheden kreeg? 
'Best heftig, maar ik was geen modelstudent, dus ik zie mezelf niet snel nog een studie doen. Na een tijdje heb je het ook wel gezien en is het gewoon tijd voor de volgende stap. Daar heb ik geen seconde spijt van.' 

'De overgang verliep gelukkig geleidelijk. Het eerste jaar dat ik werkte, bleef ik nog in Gent wonen. Het kotgevoel bleef op die manier hangen, maar dan met een job. Dat was voor mij een fijn overgangsjaar. Pas in het tweede werkjaar ben ik naar Antwerpen verhuisd. Mijn tip: als het kan, blijf na je studies vooral nog een jaartje plakken.'

Je ontmoet veel bekende Vlamingen. Hoe nuchter is een BV in zijn eigen habitat?
'Volgens mij blijft iedereen over het algemeen zichzelf. De ene speelt soms een typetje, de andere niet. Op den duur merk je dat wel. Er is nog niemand geweest die me in het echt tegenviel. Jezelf blijven is volgens mij de enige manier om te overleven in de mediawereld. Een typetje spelen hou je toch niet vol.'

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.