Zonder vrienden in de les zitten is een kunst die ik nog niet onder de knie heb

Dankbaarheid komt vaak te laat. Ook deze levensles duwt de universiteit me dit academiejaar door de strot. Sinds kort zit ik in mijn master in de Rechten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben enorm blij dat ik mijn bachelor aan deze notoire opleiding heb doorstaan. Maar wat ik toen niet besefte, was in wat voor dankbare positie ik eigenlijk zat.

In de master moet je kiezen tussen een major en een minor. En binnen die major en minor moet ik opnieuw kiezen. Dan zijn er nog keuzevakken, reflectievakken en ongetwijfeld nog een paar andere categorieën die ik vergeet omdat ik ondertussen keuzemoe ben. Ik begon dit academiejaar opnieuw met een bang hartje, net zoals in mijn eerste jaar. Met het cruciale verschil dat ik nu niet eens weet welke lessen ik wil volgen. Hoe moet je in hemelsnaam weten of een vak interessant is door alleen een ECTS-fiche te lezen?

Maar het lastigste aan al die keuzevrijheid is misschien nog iets anders: ik zit niet meer automatisch samen met mijn vrienden in de les. Überhaupt kozen maar weinig van mijn vrienden dezelfde major en minor als ik. En bij de keuzevakken wordt de kans dat je elkaar toevallig tegen het lijf loopt al helemaal miniem. Dus stap ik opnieuw schoorvoetend aula’s binnen, op zoek naar een bekend gezicht.

In de bachelor Rechten had ik een indrukwekkend aantal plichtvakken. Te kiezen viel er nauwelijks. Voor ik de hoge pieten van mijn faculteit al hoor nuanceren – iets waar juristen nu eenmaal een topsport van maken – wil ik dat meteen preciseren: natuurlijk zijn er hier en daar keuzevakken en werkcolleges. Maar uiteindelijk gaat het om twee à drie keuzes heel je opleiding lang. Dat is nu eenmaal eigen aan de opleiding waarvoor ik had gekozen.

En toch was ik tijdens mijn bachelor jaloers op mijn vrienden in andere opleidingen. Zij vertelden over conflicterende lessenroosters, overlappende examens en het feit dat ze hun ISP pas veel later konden indienen omdat ze nog altijd niet wisten welke vakken ze precies wilden opnemen. Ik snakte naar die keuzemogelijkheden. Ik vond het fantastisch dat je je studies echt eigen kon maken. Dat leek me vrijheid. Toen was dat immers nog allemaal toekomstmuziek.

En daar zit ik dan. Alleen in een aula tussen mensen die ik niet ken. Mijn pauzes zijn geen lange roddelsessies meer. Ik lees nu maar wat de krant in de hoop dat de prof snel weer zijn les herneemt. Het klinkt misschien overdreven: mijn vrienden zijn natuurlijk niet plots van de De Valk verdwenen. Maar de evidentie om hen tegen te komen wél. 

Als je dag in, dag uit met dezelfde mensen naar de les gaat, word je bijna noodgedwongen vrienden. Je hebt op dezelfde momenten les en op dezelfde momenten pauze. Als ik nu vraag of iemand snel een koffietje wil gaan drinken, krijg ik steevast: 'Sorry, maar ik heb momenteel les.'

Afspreken is Sisyfusarbeid geworden: een eindeloze herhaling van screenshots van lessenroosters en het vergelijken van agenda's. Het is bijna cru om te beseffen hoeveel moeite je tegenwoordig moet doen om vriendschappen gewoon in stand te houden. En dat terwijl je ondertussen ook nog probeert te jongleren met vakken, taken, hobby’s en – als je écht niets beters te doen hebt – een paar extracurriculaire activiteiten. 

Daarom kijk ik er tegenwoordig oprecht naar uit wanneer we nog eens een plichtvak samen hebben. De glimlach wanneer je de aula binnenstapt en je vrienden ziet zitten op de plek waar ze eigenlijk altijd zitten. Grappig hoe je zelfs in een aula met zeshonderd mensen op een of andere manier vaste plaatsen krijgt. Ik mis het samen op sjouw gaan van het ene college naar het andere. Het vanzelfsprekende 'zullen we samen nog iets gaan doen?' Nu verdwijnen we allemaal gehaast naar onze volgende les. Alleen.

Misschien is dat wel de ironie van deze levensles. Ik dacht dat vrijheid betekende dat ik zoveel mogelijk moest kunnen kiezen. Nu begin ik te beseffen dat er ook iets bevrijdends zit in het feit dat er soms gewoon voor je gekozen wordt.

Ik had nooit gedacht dat ik de vanzelfsprekendheid van mijn bachelor zou missen. Dat ik ooit zou verlangen naar een uurrooster waar ik zelf niets over te zeggen had. Naar dezelfde gezichten in dezelfde aula. Naar de mensen die er gewoon waren, niet omdat we zorgvuldig onze agenda’s op elkaar hadden afgestemd, maar omdat we toevallig hetzelfde vak moesten volgen. Blijkbaar kan je ook te veel keuze hebben. En blijkbaar kom je daar pas achter wanneer je eindelijk mag kiezen.

Amélie Braem is verantwoordelijke Lifestyle en student Rechten. 

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.