Cui Bono?

Editoriaal

18 oktober 2015
Editoriaal
Onderwijsvernieuwingen en vooral -verbeteringen laten op zich wachten. Te lang op zich wachten.

Een willekeurige maandagvoormiddag in een Leuvense aula. 300 studenten zijn fysiek aanwezig en wandelen mentaal in de twilight zone tussen Facebookprofiel en de recentste 9GAG-grap. Weinig aandacht, maar toch gaat de kwaliteit van de les of net het gebrek eraan regelmatig over de tongen.

Saai, klassiek, ongeïnspireerd. Alsof het allemaal vanuit de prof vertrekt, quod non. Begrijpelijk, een slechte les vergeeft je eigen gebrek aan aandacht. En laten we wel wezen, in deze tijden van instant-alles heeft niemand nog tijd voor concentratie.

Terwijl u zich virtueel amuseert, had u evengoed kunnen werken aan die onderwijskwaliteit waar zovelen onder ons over klagen. Studentenevaluatie heet het, en slechts een bedroevend klein aantal onder u doet er aan mee. Gemiddeld 44 procent van de studenten vult de vragenlijsten in, ruim onder de 50 procent die nodig is om de conclusie in het dossier van de betrokken prof te krijgen. En dan hebben we het nog niet over de manier waarop sommige vragenlijsten ingevuld worden.

Het gebrek aan respons wordt door studenten verklaard met een onovertroffen originaliteit. De lijsten zijn te lang, de vragen te open, de vragen te dicht, de vragen te irrelevant of onze persoonlijke favoriet: te veel vragen. Het resultaat blijft echter even pijnlijk: de Leuvense student is nauwelijks bezig met de kwaliteit van zijn onderwijs.


Op onderwijsvlak blijft onze universiteit te vaak steken op "goed, maar kan heel wat beter"

Maar waarom zou u ook? De universiteit ligt van andere dingen wakker dan van makke studenten in een aula. In theorie heeft de KU Leuven drie evenwaardige taken: onderwijs, onderzoek en maatschappelijke dienstverlening. In de praktijk leveren die twee laatste ons Harvard aan de Dijle veel meer prestige op. Een column links, een award rechts en ons professorenkorps heeft zich weer eens getoond aan de grote jongens. Die aula’s vol apathische studenten die zich door een twee uur lange, voorgelezen powerpoint sleuren, die veeg je dan snel onder de mat.

Uiteindelijk moeten de stakkers toch een examen afleggen. Enter de universiteit als controle-instelling, bevoegd voor het certifiëren van een massa studenten die vooral uit zijn op het papiertje en onderweg steevast het pad van de minste weerstand kiezen. Met de gemakkelijkste vakken en de kortste vragenlijsten. Professoren worden op hun beurt links en rechts beloond voor goed onderzoek. Goed onderwijs daarentegen brengt niets tastbaars op.

En zo sleuren ongeïnteresseerde studenten en proffen met andere prioriteiten elkaar de dieperik in. Beide groepen van de universitaire gemeenschap hebben dan ook een cruciale verantwoordelijkheid als het op de verbetering van ons onderwijs aankomt, hoe betuttelend dat ook moge klinken.

Want zoals onze ietwat beter betaalde collega’s bij de VN kunnen bevestigen, staat of valt een instelling met de inzet van haar leden. En op onderwijsvlak blijft onze universiteit te vaak steken op "goed, maar kan heel wat beter."

Dat kan u misschien niets schelen, maar toch zijn er weinig zaken belangrijker dan een onderwijs dat studenten aanspreekt, uitdaagt en vooruit duwt. Als onze universiteit haar onderwijsengagement serieus neemt, moet ze meer doen dan oppervlakkige vragenlijsten voorschotelen. Als onze studenten echt willen bijleren, moeten ze meer doen dan het niet invullen van die vragenlijsten. En als er niets verandert, als ons onderwijs blijft aanmodderen op dit oninspirerend en achterhaald niveau, stelt u zich best de vraag: cui bono?

Hoofdredacteur en redacteur Student. Het editoriaal bevat een mening die gedragen wordt door de redactie.