Marty Supreme grijpt je bij de kraag en laat je niet los

Voor de mensen die naar Marty Supreme gaan kijken met de verwachting een typische Amerikaanse sportfilm te zien, zullen teleurgesteld de zaal verlaten. Er zijn wel tafeltenniswedstrijden, maar de film is eerder een karakterstudie van een excentrieke, bluffende narcist die je toch wilt zien slagen. Zoals je van een Safdie in de regiestoel kan verwachten.

De achtbaan van Marty Supreme begint in een doodnormale schoenenwinkel waar we kennis maken met Marty Mauser, gespeeld door Timothée Chalamet. Een charismatische jongeman die schoenen verkoopt als een soort van side hustle voor zijn echte doel in het leven, tafeltennis. In de schoenenwinkel maken we ook kennis met Rachel, vertolkt door Odessa A’zion, een jeugdvriendin van Marty.

Marty heeft geen tijd voor relaties, alleen maar voor zichzelf. De film blijft dan ook steevast alles volgen vanuit zijn perspectief: van hoe hij het doet op de British Open, tot hoe hij klaagt over zijn accommodatie tegen de organisatie. We zien hoe Marty zich binnen weet te bluffen in het Ritz-hotel, waar hij absoluut geen geld voor heeft. Hoewel hij daar toch niet naar de prijskaartjes kijkt, maar wel naar de bekende actrice Kay Stone (Gwyneth Paltrow).

De hybris van Marty lijkt te werken voor hem, tot zijn wereld komt in te storten wanneer hij verliest tegen de Japanner Koto Endo (Koto Kawaguchi). Deze nederlaag maakt Marty vastberaden om het nog eens op te nemen tegen Koto en koste wat het kost te winnen. Marty’s keuzes en acties hebben echter wel gevolgen die hier telkens een stokje voor steken. 

Wat volgt is een rattenrace door de straten van het New York van de fifties, waar Marty geholpen wordt door Rachel, zijn vriend Wally (Tyler, the Creator) en nog een reeks aan andere interessante personages. Iedere stap vooruit wordt gevolgd door vijf stappen achteruit, wat op bepaalde momenten resulteert in een chaos die geen einde kent. De film blijft tot het einde doorsjezen aan een razendsnel tempo waardoor je je ogen niet kan afwenden. 

Chalamet zet zijn beste beentje voor

Wie had gedacht dat Chalamet een doorlopende wenkbrauw en wat puisten geven het beste in hem naar boven kon halen? Dat hij kan acteren – en tafeltennissen – daar twijfelt niemand meer aan na het zien van Marty Supreme. Hij weet op zo een overtuigende manier een eikel te spelen, waar je toch voor aan het rooten bent tot het einde. Hij brengt zelfvertrouwen met zich mee in een rol die aanstekelijk werkt, waardoor je met een overheersend gevoel de cinema buitenwandelt.

Over de rest van de cast kan ook gezegd worden dat ze haar A-game naar boven heeft gehaald. Iedere performance voelt natuurlijk aan en voegt karakter toe aan het geheel. Ieder personage is memorabel – in een film met zo’n uitgebreide cast is dat best bewonderenswaardig. De stand-out performance was die van Tyler, the Creator. 

De natuurlijke evolutie van een Safdie-film

Waar Josh Safdie al samen met zijn broer Benny verantwoordelijk was voor meesterwerken als Good Time en Uncut Gems, stond hij er bij Marty Supreme alleen voor. Zijn broer was immers nog druk in de weer met het regisseren van The Smashing Machine en acteerde in Oppenheimer. Marty Supreme is daarom misschien nog meer doordrongen van zijn DNA. 

Van de visuals, tot de chaotische dialogen en de zinderende audio, het past allemaal perfect in het plaatje. De soundtrack, gecomponeerd door Daniel Lopatin – inmiddels vaste Safdie-kompaan – zorgt voor een spanning waarvan je haren omhoog gaan staan. En de keuze voor eighties-muziek in een jarenvijftigsetting is gewaagd, maar voelt zo juist aan. 

In deze film is er voor ieder wat wils. De film pakt je letterlijk bij je kraag en laat je voor de hele runtime niet meer los. Een voorspelling die je in ieder geval kan maken is dat tafeltennis de komende maanden in populariteit zal stijgen, dankzij Marty Supreme.

Gezien in Cinema ZED

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.