IFTf recensie: VRG en Ekonomika

De (schijn)dood in Venetië

11 april 2016
Recensie
Auteur(s): Gilles Michiels
In "De Vossenjacht" jagen aaseters op de erfenis van een sluwe vos. Zijn testament wacht op een naam. VRG en Ekonomika schieten raak, maar hun vizier had nog scherper kunnen staan.

Een spitse theatertekst is vaak een goed begin. En even grasduinen in het literaire testament van Hugo Claus is zelden een slecht idee. Twee theaterwaarheden die vast in de telepathische hoofden van VRG/Ekonomika en Babylon gespookt zullen hebben. Binnenkort wordt Orestes tot leven gewekt, nu al was De Vossenjacht aan de beurt, geïnspireerd op Ben Johnsons Volpone. Claus’ beeldrijke schriftuur neemt het dierlijke opportunisme van de mens op de korrel.

In De Vossenjacht zinkt het oude Venetië weg in een rotte poel van gesjoemel. Ook Volpone zwemt er in zijn riante vermogen. En met dat geld valt grapjes uit te halen. Sluwe vos. Met zijn trawant Mosca bouwt Volpone een netwerk van listen uit. Wat schunnig plezier in de marge van de leegte in zijn leven.

Hij veinst een dodelijke kwaal. Ligt haast uitgeteld te bed. En, theatrale knipoog, zou het niet eens stilaan tijd zijn om zijn testament in te vullen? De mens is een jager-verzamelaar. Vliegensvlug dalen drie aaseters tot de vos af, Venetiaans gemaskerd als bezorgde vrienden: Corbaccio de kraai, Voltore de gier, Corvino de raaf. Op de koop toe heeft ook Mosca zijn eigen agenda. Iedereen jaagt. Het begin van een grappig schouwspel.

Lichaamstaal kan ook fluisteren

In de cast fonkelen enkele parels. Hendrik Van Eldere zet een enigmatische Mosca neer. Een sluipend en kruiperig mysterie in zwart kleed, zwierig als een vleermuis, statisch als een hogepriester. Lichaamstaal kan ook fluisteren. Ergens staat Alan Rickman goedkeurend mee te luisteren. En misschien hoort Soetkin Goossens, als Volpones dochter Nana, wel bij het beste wat je in IFTf te zien zult krijgen. Alsof het niets is, zo huppelt en neuriet ze speels over de vele rijmpjes die haar tekst rijk is. Elke beweging die ze maakt lijkt spontaan en gewichtloos. Naast een bijzonder soepele Volpone (Theo De Lepeleere) levert dat vuurwerk op.

Testament zonder naam

Vossenjacht volbracht? Nou. Niet iedereen acteert even verfijnd. Wanneer Goossens zich in het tweede deel als prinses Marina in sketchmodus schmiert, vervelt het stuk daardoor tot een nogal opzichtige one-woman-show. In de pauze zou zoiets best te pruimen zijn. In een stuk op dreef is het nefast voor het evenwicht. Daarenboven had de dramaturgie stukken origineler gekund. Op bepaalde momenten zit deze Vossenjacht wat gekneld tussen de randen van het papier.

Een dode letter is De Vossenjacht bij VRG en Ekonomika niet geworden

Gelukkig bevat het eindschot wel die gedurfde audiovisuele flair. Nana die, onwetend, een schijndode Volpone met een mes doorboort. Nana en een stervende Volpone die dansen onder een zalvende vrouwenstem, in een rodige gloed, zij onbezonnen, hij de dood tegemoet. Prachtig.

Op het perkamentig programmablad dat ik bij de voorstelling kreeg, stond ‘Testament’ geschreven. Een dode letter is De Vossenjacht bij VRG en Ekonomika gelukkig niet geworden. Daarvoor is het acteerwerk te levendig, de slotact te betoverend. Maar net als het testament in het stuk moet De Vossenjacht vrij lang wachten op een naam. Claus, but no cigar. Een vos verliest zijn streken ook hier niet, maar wat nieuwe haren en een eigen signatuur op de juiste plaatsen hadden hem niet misstaan.

Cast:

Volpone: Theo De Lepeleere

Caterina: Suzanne Decat

Nana: Soetkin Goossens

Mosca: Hendrik Van Eldere

Voltore: Inez Bicqué

Corbaccio: Sydney Caenen

Corvino: Carl-Erik Heyvaert

Celia: Lisa De Smet

Bonario: Seppe Pironnet

Sergeant Felice: Emma Bernolet

Prinses Marina: Soetkin Goossens

Notaris: Emma Bernolet


Decor: Eline Yoshimi

Techniek: Lance Decaesstecker

Regie: Morgane De Bock

Auteur: Hugo Claus (naar “Volpone” van Ben Jonson)

Gerelateerde Artikels