Historia vertolkt met Diodati Mary Shelley's aangrij­pende verhaal achter Frankenstein

Terwijl de vrouwelijke spelers een plaatsje namen in de zaal, verspreidde zich een zacht gefluister onder de toeschouwers. De openingsscène zette een komisch contrast neer: een talkshowhost en twee mannelijke KU Leuven-professoren filosofeerden over 'Frankenstein'; het verhaal, het monster en wie nu de echte schrijver is. 

De vrouwelijke acteurs die net nog verstopt waren in het publiek stonden enkele tellen later op het podium: verontwaardigd eisten ze het woord op om de échte waarheid achter Mary Shelley aan het licht te brengen.

Villa Diodati

Een ogenblik later verplaatste de scène zich naar de zomer van 1816 in Zwitserland. Mary Shelley (Sien Schepmans) reisde samen met haar echtgenoot Percy Shelley (Flynn Magnus) en stiefzus Claire Clairmont (Eef Pannekoeke) naar de villa van Lord Byron (Noori Comhair) aan het meer van Genève. 

Getekend door het overlijden van haar pasgeboren dochtertje besloot Mary mee te gaan om haar gedachten te verzetten. Dit verdriet werd breekbaar vertolkt door een ijzersterke Sien Schepmans. Met haar intense en rauwe emoties tilde ze de voorstelling naar een hoger niveau. Ze deed ons zelfs twijfelen of ze nog wel aan het acteren was. 

In de villa besliste de arrogante, maar hilarische Lord Byron op een zatte avond om een wedstrijd te organiseren: 'Wie schrijft het beste horrorverhaal?'. Met zijn grappige oneliners en sprekende mimiek, lag het publiek keer op keer in een deuk met Noori's vertolking van Lord Byron. 

Ook de 'zatte' dokter John Polidori – ook wel: John 'Potverdorie' – vertolkt door Joni Dams, wist het publiek moeiteloos te bekoren. Voor Zino Craenen was een bijzondere rol weggelegd: hij vertolkte de rol van 'Voetnoot' en onderbrak de scènes, steevast begeleid door een ludiek deuntje, met geestige achtergrondinformatie over 'horror' en 'gothic novels', tot grote ergernis van de overige personages. 

Mysterieuze geesten

Hierna werd het stuk op verschillende momenten onderbroken door meer abstracte scènes. Met blauw en rood licht en mysterieuze muziek werden we meegezogen in Mary's eenzame rouwspiraal. We kregen flashbacks te zien van de begrafenis van haar dochter, verbeeld door twee geesten, Nikki Vanhove en Milo Bolssens. 

Zo belichaamde Nikki de geest van Mary's dochter en vormde ze de inspiratie voor het 'monster' in haar boek, symbool voor het idee dat de dood niet het einde hoeft te zijn. De tweede geest, Milo Bolssens, vertolkte de rol van 'Frankenstein' en weerspiegelde Mary's onvermogen om afscheid te nemen van haar dochter. Via haar boek Frankenstein creëerde ze zo een manier om dat afscheid uit te stellen.

De voorstelling werd beëindigd door een laatste poëtisch monoloog van Mary en haar twee geesten. Samen bliezen ze één voor één hun kaarsje uit, waarmee ze de voorstelling tot een symbolisch einde brachten.

Doordachte compositie

Achter het stuk schuilde ook een diepere gelaagdheid. De wedstrijd belichtte hoe Mary haar 'mannetje' moest staan als schrijfster in een wereld vol mannelijk ongeloof. Zo werd ze eerst uitgelachen en onderschat door haar mannelijke medespelers en zag ze later hoe haar eigen echtgenoot met haar verhaal ging lopen. Verder hielden verschillende spelers ook enkele melancholieke monologen over het abstract fenomeen van de Dood. 

Deze zwaardere thematiek werd regelmatig afgewisseld met luchtigere intermezzo's. Zo doorbraken de personages af en toe de vierde muur met een directe opmerking naar het publiek, zorgden hedendaagse woorden zoals 'bitch' en 'fristi' voor een grappige onderbreking en waren er tal aan komische scènes, waaronder een gedicht over Marc Hooghe en een scène ondersteund door muziek van Rammstein. 

Dat deze voorstelling in slechts drie weken gerealiseerd werd, was op geen enkele manier merkbaar. De spelers waren perfect op elkaar afgestemd, de scènes vloeiden natuurlijk in elkaar over en de kostuums en het decor waren tot in de puntjes verzorgd. De knappe acteerprestaties en slimme regie verdienen al het lof, wat na afloop ook duidelijk te voelen was aan het enthousiasme in de zaal.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.