RECENSIE FILM ★★☆☆☆
Paper Tiger is een halfslachtig familiedrama
De sneak preview is iedere maand opnieuw een échte verrassing, een volledig onverwachte film die je als allereerste kan ontdekken in de zalen van Cinema ZED.
In Paper Tiger raakt een doorsnee New Yorks gezin uit 1986 verstrengeld met de Russische maffia. De film is een liefdesbrief van James Gray aan zijn ouders. Zijn vader stierf vlak voor het maken van deze film. Het verhaal speelt zich af in het Queens van 1986, toen Gray dezelfde leeftijd had als de oudste zoon in het verhaal.
De regisseur kiest voor lange stille shots, waardoor het fictieve verhaal op een heel realistische manier binnenkomt. Anderzijds resulteert het ook in een eerder saaie filmervaring, waarbij de acteerprestaties niet kunnen overtuigen.
Stoïcijnse reünie
Paper Tiger draait rond de familie Pearl. De ouders Irwin en Linda Pearl worden vertolkt door Miles Teller en Scarlett Johansson; Adam Driver speelt nonkel Gary Pearl. Paper Tiger is de eerste reünie tussen Scarlett Johansson en Adam Driver, na hun bekroonde passage in Marriage Story.
In tegenstelling tot die film, waarin beide acteurs hun hart blootleggen, blijven de spelers in Paper Tiger stoïcijns. De beperkte expressieve scènes zijn van een té korte duur om het juiste gevoel over te kunnen brengen. Die eigenschap van de personages is moeilijk te rijmen met het mooie camerawerk, dat ons toelaat de acteurs toch in lange close-ups te volgen.
Paper Tiger lijkt een parallel te willen trekken tussen de onderlinge band van de twee zonen van het gezin Pearl en de broers. Omdat de film echter de emotionele doorgronding van een goed familiedrama mist, komt de afsluitende monoloog niet echt binnen.
Het grotere thema, geld en criminele netwerken die het leven van een rustig gezin verstoren, is alleen te vinden in de verhaallijn en blijft de kijker niet echt gevoelsmatig bij.
Muzikale spanningsboog
Het meest unieke aspect van Paper Tiger is ongetwijfeld het geluid van de film. James Gray kiest er regelmatig voor om de muziek bijna volledig te laten wegvallen en het 'natuurlijke' geluid van de scène voor zich te laten spreken.
Die keuze zorgt ervoor dat je als toeschouwer het verhaal beleeft, alsof je er zelf bij was. Christopher Spelman componeerde op het eerste gehoor hele simpele muziek, maar slaagde erin met enkele instrumenten een intense spanningsboog op te spannen. Het is dan ook jammer dat het scenario van James Gray niet toelaat die boog te doorbreken, zodat Christopher Spelman opnieuw zou kunnen beginnen met opbouwen.
Paper Tiger eindigt en begint met hetzelfde beeld, een rietveld met New York op de achtergrond. De ogenschijnlijk puur esthetische openingsscène krijgt op die manier veel meer betekenis.
Noch familiedrama, noch thriller
Dialogen vormen niet de kern van deze film. James Gray laat de beelden voor zich spreken. Dat presteert hij voortreffelijk, met als hoogtepunt dat rietveld, met de muziek van Christopher Spelman die op de cruciale momenten een stilte laat vallen voor de overvliegende vliegtuigen. Zonde dat de film diepgang ontbreekt en daarom de cinematografie niet volledig tot zijn recht kan komen.
De filmliefhebber die graag met geluid speelt en een voorliefde heeft voor lange close-ups, kan zijn hart ophalen aan Paper Tiger. De liefhebbers van familiedrama of thriller zullen daarentegen allemaal teleurgesteld de zaal moeten verlaten. De film slaagt er niet in om voldoende aangrijpend te zijn, noch te compenseren met een razend spannend en/of interessant verhaal.
Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.
