Niemand bleek onschuldig in U Bent Schuld van Babylon

U Bent Schuld vertelt het verhaal van drie personages die elkaar op een mysterieuze wijze kruisen. Die ontmoeting draagt heel wat lading en zorgt voor enkele spannende momenten. Bij deze het relaas van een psychologische thriller op de planken, gebracht door Babylon.

De voorstelling begon wat zoekend, letterlijk en figuurlijk. Personages belandden in een situatie waarin ze niet wisten waar en met wie ze waren. Ze gingen op zoek naar houvast. Maar ook het verhaal ontwikkelde zoekend en de spelers startten iets onzekerder. Gelukkig bloeiden ze doorheen het stuk uit tot ware talenten. 

Het publiek werd niet op veilige afstand gehouden. In de eerste scenes en ook later nog, werden de trappen tussen het publiek ook gebruikt als podium. Naar het einde toe werden we als publiek ook meer aangesproken en kregen we bijvoorbeeld de rol van jury. Het vergrootte de betrokkenheid en zorgde dat de voorstelling ademde.

Boven het speelvlak prijkte een troon, letterlijk verheven boven de rest. Een duidelijk symbool voor macht en leiderschap: thema’s die ook een rode draad vormen doorheen het stuk. 

Oud maar ook nieuw

Tekst vormde zonder twijfel een van de sterkste elementen van de voorstelling. Poëtische, archaïsche zinnen werden afgewisseld met af en toe humoristische, hedendaagse jongerentaal. De combinatie werkte verrassend goed. Ook de droge zelfspot, van personages als Reynaert de Vos, zorgde voor een extra laag humor en blies leven in het stuk.

Zelfs inhoudelijk schommelde het stuk voortdurend tussen ernst en spot. Klassieke figuren als Reynaert, Medea en Hamlet speelden de hoofdrol. Niet als stoffige literaire verwijzingen, maar als menselijke spiegels. Vooral de zelfspot en maatschappijkritiek klopten volledig.

De voorstelling leek voortdurend te zeggen: kijk hoe absurd jullie allemaal zijn. Maar vooral ook: wij, het publiek, waren geen haar beter. 

Dat idee werd versterkt door de structuur van het stuk. Via flashbacks en verplichte bekentenissen werden geheimen langzaam blootgelegd. Figuren die eerst compleet elkaars tegenovergestelde leken, bleken eigenlijk allemaal schuld mee te dragen. Maar wat is schuld? En vooral, hoe meet je schuld? Wie is meer schuldig?

De rol van de verteller

Een slimme keuze was de aanwezigheid van een vierde, naamloos personage. Hij kreeg de functie van een bijna alwetende verteller die tegelijk deel uitmaakte van het verhaal. De rol hield de voorstelling samen en zorgde voor structuur. 

Verder vielen ook de kostuums van de personages op. Zo droeg Reynaert, die een nogal zelfzeker karakter had, een zware bontjas. Hamlet, die eerder twijfelachtig was, droeg zwarte kledij. De personages droegen zo letterlijk hun identiteit.

Ook muziek speelde een belangrijke rol, en zelfs dans en zang hadden een zekere betekenis. Het gaf sommige scenes meer kracht en toonde de sterke inleving van de acteurs nog maar eens.

Het einde weigerde eenvoudige antwoorden te geven. In plaats van een uiteindelijke schuldige aan te wijzen, liet Babylon het publiek achter met een vraag: hoe veel verschillen wij en onze maatschappij van de personages? 

Hoewel U Bent Schuld tijd nodig had om haar vorm te vinden, was het een zeer relevant stuk. Confronterend, zonder overdreven moralistisch te worden. Met maar één duidelijke conclusie: excuses zijn niet meer dan 'mosterd na de maaltijd'.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.